Kryształy Czasu / sesja

[huth]

Randalfian

- O, Gorlamie daj mi siły...... ile to już po tej puszczy bładzimy... - dyszy - W ogóle czuję to... czuję że ktoś niskiej wiary wywiódł nas w pole. Powinniśmy się zdać na własny osąd, gdyż wykonujemy tę misję ze szlachetnych i dobrych pobudek i Asteriusz wskazałby nam drogę. Trzeba się więc modlić, dużo modlić! Dla jego mocarnej ręki - miej mądrość dla nas i żadnego pogana... Dla jego serca dobroci - miej błogosławieństwo dla nas i potencjalnych konwertytów... Dla jego światłego oblicza.... - mruczy dziwne modły, chodzi zygzakiem i błądzi wzrokiem po ściółce, cud, że nie dobił jeszcze do drzewa.

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Jestem pewien, że wkrótce dojrzysz kres naszej wędrówki. Bogowie są nam przychylni, w końcu wszystko co robimy, robimy ku ich chwale!

[firentis]

Argjolf
Ze zmęczeniem na twarzy i przekrwionym okiem szepta do siebie niczym obłąkaniec - jeszcze trochę, już blisko celu, wytrzymaj, wytrzymaj...

[Agis]

Ghan

Ani grzybka, ani ślimaczka...
- Hej Jude... tfu! Znaczy, Joe! Jeszcze 2 dni? A jest tu gdzieś jakaś urocza tawerna? Pyszne gnatki? Miłe, dupiate dzierlatki? I Piffo?!?!

[Octavian]

Pomimo trudów brną naprzód...
                 

Nadchodzi kolejna noc, dzielna drużyna nieco podupadła na siłach, trafia nagle na grupkę tajemniczych osób, która rozbiła tu obozowisko.
Nie ma w tym niczego dziwnego, odeszliście jedynie kawałeczek od Ostrogaru. Nieznajomi zapraszają was przyjaźnie, czy skorzystacie z ich propozycji?
             

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Ha, miło mi poznać innych towarzyszy niedoli! Jam jest Sir Gawain, herbu... hmm... czy kto z was w heraldyce obeznany? Jeśli nie, to nie ma co po próżnicy gadać, lepiej dam wam tedy czynić honory o jakich bogowie nas uczą i zasiądę z wami, zaś wy poczęstujecie nas strawą. W końcu, jak pisze Wielka Księga: "Zatenczas szedł Eremita po pustkowiu i gdy spotkał samotną wdowę, rzekł:
- Umiłuj się córko i daj mi jedzenia - ona jednak z spojrzała [na Niego] z obrzydzeniem, gdyż zatwardziałego serca była, i odpowiedziała:
- Precz starcze przebrzydły, wyglądasz mi na takiego, co by tylko szukał co zwędzić!
I natenczas grzmot wielki a huk się rozległ, ziemia się rozstąpiła i niegodziwą wdowę pochłonęła. Rzekł bowiem Asteriusz: >>Kto nie ma dla siebie, a da innemu, ten będzie wywyższony. Ten zaś, który mieć będzie, lecz nie da [innemu], potępion wiecznie będzie i grzmot wielki a huk nastanie, ziemia go pochłonie, a w czeluściach piekielnych będzie jeno płacz i zgrzytanie zębów.<<"

[huth]

Randalfian

Wzruszony postawą kompana
- Toż to same słowa prawdy! Oj głodnym!

[Octavian]

Ta dziwaczna drużyna, okazała się nieco nieuprzejma. Co prawda poczęstowali was jedzeniem i zapewnili miejsce do noclegu, jednak ośmielili się określić was jako "paprochy", nie wiecie co to oznacza, ale chyba coś niemiłego.
Sugerują, że wchodząc do lasu powinniście mieć z sobą chleb elfów - lembas, czy srembas, albo chociaż żelazne racje żywnościowe - co za tupet! Dawać wam rady! Ośmielają się nawet sugerować, że nie zaopatrzyliście się w mikstury u alchemika, a po co wam mikstury!?
W każdym razie, szybko zasypiacie zmęczeni....
Gdy wstajecie, późnym porankiem widzicie tylko popiół po ognisku, pokrzepieni śmiało ruszczcie dalej. Jednak tym razem następny nocleg jest już zaplanowany przez Indianina Jana, widać wyciągnął wnioski, po ostatniej "przygodzie" i zachęca was do zbierania jagód i grzybów po drodze, kolejna noc, ognisko, sen....

 Następnego popołudnia jesteście u celu!
                                             
Przed wami widzicie porozrzucane kamienie, które układają się w ścieżkę prowadzącą do jakiejś dziury w ziemi. Ponieważ widzicie połamaną łopatę, porzucone sznury i zepsute wiadra, wersja wydarzeń przedstawionych przez Jana Indianina wydaje się potwierdzona, z tym że zasypane osoby pewnie same zdążyły się uwolnić z pułapki i zniechęcone odeszły stąd.
Co teraz dalej, Indianin Jan zachęca do eksploracji "dziury w ziemi".
Czy podejmiecie jakieś działania w obecnej sytuacji?

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Hmm... hmm... hmm! - stwierdził na głos mężny rycerz.
- Nie można ukryć, iż w obecnych warunkach sytuacja uległa znaczącej zmianie! Wszak mieliśmy ratować uwięzionych, nie eksplorować jakieś tunele. Pierwsze zadanie, jak uczą nas bogowie, było naszym świętym obowiązkiem i nikt w to nie wątpi - wygłosił wojownik, skinął głową w stronę Indianina i jął mówić dalej:
- Wszelako, teraz uwięzionych tam nie ma, więc nie jest to żadna zasługa dla bogów, łazić po norach niby borsuki. Mówimy teraz o zwykłej robocie Panie Indianinie. A za taką, trzeba, jak uczy wszechmocny Gorlan, zapłacić. Tak więc, składam Waszmości łaskawą ofertę: pięćset guldenów na głowę i możemy rozważyć zabrudzenie sobie szat w tej dziurze. Co Waszmość na to?

[firentis]

Argjolf
Wygląda na to, że twój problem rozwiązał się sam. Ale, Sir Gawain ma rację. Przebyliśmy długą drogę, by tu dotrzeć. Szliśmy chętni do pomocy, chcieliśmy uratować twoich towarzyszy. Sądzę więc, iż należy nam się hm... jakaś zapłata za fatygę. No, i kolejne kilka monet, jako zachęta, abym wszedł do tej strasznej dziury. - powiedział, choć i tak wszedł by do dziury bez zachęty, w końcu po to tu przyjechał, los zabłądzonych, głupich archeologów był mu zupełnie obojętny.

[Octavian]

                   
 - Nie chcecie chyba powiedzieć, że zostawimy te skarby tak sobie. Nie będę was zanudzał szczegółami, Kali była boginią nekromancji. Wchodzimy tam, wyciągamy artefakty, topimy co się da, kamienie sprzedajemy u paserów, zyskiem dzielimy się po równo. Mi zależy na zniszczeniu tych demonicznych rzeczy, nie na zarobku.
Trzeba przygotować długie kije do wykrywania pułapek, może jest tu jakaś sensowna lina, przygotować pochodnie....

Zachęca Indianin Jan.

[firentis]

Argjolf
Najpierw złoto, potem ta włażę. Albo sam se tam właź, panie Janie!

[huth]

Randalfian

- Złoto, tylko złoto i złoto w waszych chciwych łbach! Trzeba wyplenić plugastwo z naszych serc i tej nory! Światło Asteriusza nas strzeże!
Wbiega śmiesznymi małymi susami do dziury.

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Zdaje się, że kije juz niepotrzebne, nasz świątobliwy brat w wierze poświęcił się... to znaczy miałem na myśli że przychylni nam bogowie zniszczą wszelkie pułapki wobec męża tak wielkiej wiary... ale jeśli Bogowie z jakiegoś powodu nas opuszczą i ów dzielny mnich zginie, mi przypada jego część, z tego względu że tylko praca jaką ja i on wykonujemy jest miła Bogom, a nie jakieś sabaty i machanina patykiem nad kociołkiem, która zdecydowanie dowodzi nad kim wisi gniew bogów... nie będę wskazywał palcem... niemniej - ruszajmy towarzysze - mówi mężny rycerz, którego serce nie zna strachu... prawie... i rusza za Randalfianem wgłąb tuneli.

[Octavian]

Wszyscy razem wchodzicie do tunelu,
                                     
po chwili z niego wychodzicie.       
Będąc już na zewnątrz możecie sobie pogratulować refleksu.