[Evernight] Upadek Królestwa Ludzi - Sesja

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Nie wiem, na brodę Terraxa! - odkrzyknął poddenerwowany krasnolud. Po chwili już spokojniejszym tonem zwrócił się do kondotiera:
- Pomóż mi go położyć!

[adriankowaty]

Iohannes
Już się robi - odparł i zabrał się do pomagania krasnoludowi.

[Octavian]

Wolgang Uberffald

- no tak, no tak, kiełbasa całkowicie zgniła, nie będę jadł takich śmieci - wyrzuca kiełbasę w krzaki - siut.
 - to ma być ser, żartujecie sobie,... a ten co się drze? Ciszej! To ma być chleb? - siut - o to są chyba jagody... mniam, mniam, co tam jeszcze macie? Oj, nie! Patykiem bym tego nie tknął, nie nazwałbym tego jedzeniem, raczej narzędziem tortur - siut.
O co chodzi z tymi wrzaskami? - traci  zainteresowanie prowiantem i kierowany wścibstwem idzie w kierunku Zolo.

[Peterov]

Stolfi
Zolo Komar
Wolgang Uberffald
Iohannes Patroikonos

Kładziecie Zolo na ziemi a on umiera(jak opisał huth). ;p

[adriankowaty]

Iohannes
Cóż, za wiele nie udało się zrobić. Zapomniałem jednak spytać - jak się zwiesz krasnoludzie i jak zwie się ten prymityw, co teraz plądruje zapasy?

[Bruce Campbell]

Stolfi
Widząc, że towarzysz już raczej nie wstanie, rzekł krasnolud:
- Obszukajmy go. Trupowi kosztowności się już raczej nie przydadzą - próbując usprawiedliwić swoje działania. Po dokładnych oględzinach wszelkich kieszeń i kies, Stolfi ponownie przemówił:
- Wypadałoby jakoś go pochować. A przynajmniej uniemożliwić okolicznym bestiom rozwleczenie jego flaków - po dłuższej chwili myślenia, zdawał się dopiero usłyszeć słowa kondotiera i odrzekł mu:
- Nie wiem jak się nazywa. Ale miał ze mną zbadać kompleks ruin, w którym cię spotkałem.

[adriankowaty]

Iohannes
Na imię mi Iohannes, na nazwisko Patroikonos, krasnoludzie. Przedstaw mi się tak samo, a potem pochowajmy trupa. Po pochówku rozejrzę się za zaginionym ekwipunkiem, bo bez broni i zbroi moje umiejętności są tyle warte, co wcale.

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Jam jest Stolfi Bodison Kharram Philius z rodu Thorków, należącego do klanu Oinów. Nawiasem mówiąc, jestem ostatnim Thorkiem, który stąpa po ziemi. Reszta moich braci została bestialsko zamordowana w walkach klanów - odparł krasnolud, po czym zapytał się mężczyzny, który zajmował się dotychczas przeszukiwaniem ekwipunku:
- Widziałeś gdzieś tam jakąś łopatę?

[Peterov]

Stolfi
Wolgang Uberffald
Iohannes Patroikonos

Śmierć waszego kamrata bardzo wami wstrząsnęła, Krótki pochówek, po czym odejście w milczeniu. Jednak... coś jest nie tak. Chwilę po waszym odstąpieniu z pod ziemi zaczyna dobiegać jakiś głuchy krzyk. Kamienie usypane na grobie wystrzeliły w każdą stronę, raniąc przy tym i was. Z ziemi wstaje Zolo, lecz nie wygląda na szczęśliwego. W prawej dłoni ściska kawałek papieru, który świeci blado-zielonym światłem.

Nie jestem pewien, ale on chyba przed chwilą umarł.

[adriankowaty]

Iohannes
Co... co się dzieje? Pyta zaskoczony, odsuwając się trwożliwie od ożywieńca...

[Bruce Campbell]

Stolfi
Krasnolud starł krew z twarzy. Nic poważnego, zadrapania, kamień minął głowę ocierając się jedynie ostrą krawędzią o policzek. Jednakże, zaniepokojony - niemalże - zmartwychwstaniem swego kompana, cofnął się o parę kroków i ponownie sięgnął po swój topór.
- Zolo, cofnij się! Ostrzegam! - zwrócił się do ożywieńca, którego ledwo co złożyli do grobu. Następnie nieznacznie obrócił się do pozostałych dwóch towarzyszy i szepnął:
- Coś mi się zdaje, że trza będzie go po raz wtóry posłać do ziemi.

[adriankowaty]

Iohannes
Odsuwa się od ożywieńca i rozpaczliwie rozgląda się za jakąkolwiek bronią. Do Stolfiego krzyczy: wytrzymaj dopóty nie znajdę czegoś, czym będzie można przywrócić go ziemii...

[Peterov]

Stolfi
Wolgang Uberffald
Iohannes Patroikonos

Niebo momentalnie zaszło chmurami a temperatura otoczenia spadła równie szybko co poziom nasłonecznienia. Zolo, człowiek, jeden z najmądrzejszych ludzi jakich znaliście zaczyna sinieć, a jego twarz stopniowo pokrywa pleśń. Dlaczego tak się dzieje? Przecież przed kwadransem jeszcze dychał. Zaczyna grzmieć i zrywa się wichura, rozrywając ciszę panującą na tej polanie. Zolo podnosi rękę, a z ziemi zaczynają wypełzać kości, które stopniowo się ze sobą łączą. Mija dosłownie chwila, a zolo wsiada na kościanego rumaka, po czym ostatni raz spoglądając na was swoimi pustymi już oczyma, zrywa się do galopu.

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Jakby mnie kto pytał, to powinniśmy iść w przeciwną stronę niż nasz upiorny kompanion - stwierdził krasnolud, nadal oglądając się za Zolo, wypatrując go na horyzoncie.

[adriankowaty]

Iohannes
Jestem podobnego zdania. - odrzekł, po czym wrócił do poszukiwania jakiejś broni, najlepiej własnej.