[Evernight] Upadek Królestwa Ludzi - Sesja

[adriankowaty]

Iohannes
(do Cirelly)
Rozumiem.
(do humanoida)
Z kim mamy przyjemność i jak się tu dostałeś?

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Nie kojarzę, bym kiedykolwiek z tobą rozmawiał. Okaże swe oblicze, może wygrzebię cię z meandrów mojej pamięci.

[Peterov]

Stolfi
Iohannes Patroikonos

Postać okazała swoje oblicze, które Ty już Stolfi widziałeś, z racji twoich krasnoludzkich oczu. Jest to ten sam człowiek, który zlecał wam zadanie zaledwie wczoraj.
Za dużo się dowiedzieliście o tym miejscu. Rozumiecie co to znaczy. - Odpowiada postać ochrypłym głosem

(Iohaness dalej prawie nic nie widzi)

[Bruce Campbell]

Stolfi
- To ty! Co zrobiłeś z moimi towarzyszami? - krzyknął krasnolud, dobywając topora.

[adriankowaty]

Iohannes
Z kim mam przyjemność? Co wiemy za dużo? Chce nas Pan zabić?

[Peterov]

Stolfi
Iohannes Patroikonos

Jednym ruchem ręki odrzuca szkielet, który roztrzaskuje się o ścianę.

-A teraz na kolana ścierwa, zanim zrobię z wami to sami

[adriankowaty]

Iohannes
Klęknął, nie rozumiejąc, o co nieznajomemu mu człowiekowi chodziło...

[Bruce Campbell]

Stolfi
- W moim życiu jeszcze nigdy nie uklęknąłem przed żadnym marnym człowieczkiem! Mów, gdzie moi towarzysze i wyjście, albo roztrzaskam ci ten twój plugawy łeb - pogroził krasnolud, po czym postanowił zaskoczyć kapłana błyskawicznym skokiem do przodu i wymusić od niego, co Stolfi chce, przykładając ostrze topora do jego szyi. Nie był pewien, co dokładnie się dzieje, ale doszedł do wniosku, że to najlepsza decyzja.

[Peterov]

Stolfi
Iohannes Patroikonos

-AHAHAHAHAAH. Głupcze, twoje marne umiejętności są niczym w porównaniu z moją potęgą - Postać się rozpływa.

Słyszysz za sobą ciche uderzenie. Zauważasz jak Iohaness pada nieprzytomny na ziemię.

-Cóż teraz poczniesz, karzełku. Nie widzisz mnie? Oh co za szkoda. Mam nadzieję, że polubiłeś to miejsce, bo stanie się ono twoim grobem. HAHAHAAHAH

[Bruce Campbell]

Stolfi
Umysł zaniepokojonego krasnoluda pracował na najwyższych obrotach. Lecz z tej sytuacji najwyraźniej nie było wyjścia. Walczyć? Bez sensu. Uciekać? Dokąd?
W końcu wygrał pierwotny instynkt. Stolfi rzucił się do ucieczki drogą, którą tu przybył, kierując się wolą przetrwania i naiwną myślą, że tym razem jaskinia wypuści go ze swoich trzewi. Prędzej, prędzej! - krzyczał w myślach krasnolud, walcząc ze swą ułomnością.  *


* - dla potomnych - brzmi dziwnie, ale koniec końców mój krasnolud jest otyły, więc nazwałem to ułomnością :P

[adriankowaty]

Iohannes
Czując nagły ból, stracił przytomność i padł na ziemię.

[Peterov]

Stolfi
Iohannes Patroikonos

Oponent zmaterializował się za tobą, po czym rzucił zaklęcie. Z jego palców wyleciały pociski(Rzut na zaklęcie 5. Rzut na obrażenia 4 + 1), które zatrzymały się na twojej zbroi, nie powodując dużych z niszczeń.

[Bruce Campbell]

Stolfi
Krasnolud poczuł ból, ale nic się nie stało... chyba. Ogląda się za siebie, by spojrzeć gdzie jest oponent. Jeśli go ujrzy, zwróci i zaatakuje. Jeśli nie ujrzy nikogo, będzie kontynuował swoją ucieczkę.

[adriankowaty]

Iohannes
Leży nieprzytomny na ziemi, nie wiadomo czy żyw, czy pozbawion tylko przytomności.

[Peterov]

Stolfi
Iohannes Patroikonos

Trafienie - 7
Obrażenia zadane - 1
 
Ostrze twojego topora zatrzymało się na księdze, którą dzierżył mag. Kolejne zaklęcie leci w twoim kierunku.

Rzut na zaklęcie 5
Rzut na obrażenia 4 + 1

Kolejne fragmenty pancerza odlatują ze świstem.