[Evernight] Upadek Królestwa Ludzi - Sesja

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Cóż to?! Czyżby Terrax wtrącił mnie do najmroczniejszych czeluści swego przybytku? A mogłem dalej w spokoju mordować podróżnych w Mieście... - westchnął krasnolud. Po chwili jął rozglądać się nerwowo po ziemi, odnosząc wrażenie, że jego ekwipunek zrobił się dziwnie lekki. O jakieś 40 monet, z którymi tutaj przybył.

[Peterov]

Stolfi

Całe szczęście twoje monety są na swoim miejscu. Lecz twoje podejrzenia co do dziwnego podłoża nie były daremne. Na ziemi leży wiele ludzkich i krasnoludzkich kości, które na twój gust powinny po tak długim czasie obrócić się w proch. Bez możliwości powrotu ruszyłeś przed siebie. Po raz pierwszy w swoim życiu nie czujesz się dobrze będąc pod ziemią i powoli zaczynasz tęsknić za światłem słońca. Dochodzisz po około 3 minutach głośnego marszu do większej komnaty, gdzie widocznie odbyła się jakaś batalia, wszędzie leżą kości ubrane w pancerze, nadgryzione mocno już zębem czasu oraz jakieś dziwne poczwary. Widać że stosunek zabitych humanoidów do tych drugich wynosi 4:1 co jednocześnie cię zdumiewa, gdyż nigdy nie widziałeś podobnego okropieństwa.

[Bruce Campbell]

Stolfi
"Hmm... ciekaw jestem, jakie krasnoludy tu żyły. Nie pamiętam, by ta część gór była przez naszych zamieszkana. Może uda się dowiedzieć czegoś po ich zbrojach... może będzie też przy nich trochę złota, koniec końców im ono się już nie przyda" - stwierdza w myślach krasnolud, po czym zbliża się do jednego z trucheł, z zamiarem obszukania zwłok.

[Peterov]

Stolfi

Zbliżając się do zwłok stwierdzasz straszliwą prawdę. Te krasnoludy i Ci ludzie zostali zmumifikowani, i nie wygląda to na staranny proces działania suchego powietrza, lecz na ekspresowe wypróżnione z wnętrzności. Pancerze są inkrustowanie złotem, lecz już wyblakłym. Dosyć prymitywna broń mówi Ci że te szczątki leżą tu od tysięcy lat.

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Cokolwiek lub kogokolwiek spotkali, miejmy nadzieję, że już dawno sczezło - powiedział sam do siebie krasnolud. Po chwili kontynuował monolog:
- Ha, skoro żem tu samjeden trafił, zapewne Terrax chce mi okazać swą łaskę i obdarzyć wielkim skarbem, podczas gdy reszta musi stać razem z tym przygłupem mieniącym się dowódcą!
Tak pokrzepiony, ruszył raźno Stolfi przed siebie.

[Peterov]

Stolfi
Mijają kolejne minuty twojej "przygody". Z każdym krokiem robi się coraz to zimniej. Dochodzisz do wielkiej komnaty, w której widzisz coś na kształt ołtarza, a na nim resztki jakiegoś humanoida. Podchodząc bliżej zauważasz że to człowiek, a konkretnie kobieta, oceniając pod miednicy oraz kształcie pancerza. Pancerz na jej ciele jest prawie nie ruszony przez czas, a krew... zaraz zaraz... krew?

Iohannes Patroikonos
Budzisz się niespodziewanie cały zziębnięty i wycieńczony. Nie masz pojęcia jak się tu znalazłeś. Ostatnie co wiesz to to, że szedłeś zbadać jaskinię, po czym widzisz tylko mgliste fragmenty wspomnień zarejestrowane przez na wpół przytomny umysł.

[adriankowaty]

Iohannes
Gdzie jestem? Co się stało? pomyślał i rozejrzał się, sprawdzając przy okazji, czy ma przy sobie swoją broń i zbroję...

[Bruce Campbell]

Stolfi
- Cóż to? Może lepiej ominę ten ołtarz szerokim łukiem? Zapewne są tu gdzieś boczne wyjście - skonkludował krasnolud i ruszył w bok, poszukując przejścia w ścianach.

[Peterov]

Stolfi
Jest przejście za ołtarzem. Prowadzą tam ślady krwi.

Iohannes Patroikonos
Chwilowo jesteś tylko w swoim ubraniu. Jesteś cały pokryty jakimś szlamem, który pomimo swojej temperatury, dobrze izoluje Ciepło.

[Bruce Campbell]

Stolfi
Krasnolud rzucił krótkie spojrzenie w kierunku wyjścia, po czym ruszył śladami krwi, mocniej ściskając swój topór.

[adriankowaty]

Iohannes
Niech to! - pomyślał - No cóż, trzeba się rozejrzeć za ekwipunkiem i ocenić, czy jest jakieś wyjście. I zabrał się za przeszukanie pomieszczenia, w którym się znajdował...

[Peterov]

Stolfi
Usłyszałeś jakiś szmer z pomieszczenia, do którego prowadzi ścieżka z krwi

Iohannes Patroikonos
Próbuje wstać, lecz czujesz, że twoje ciało jest większości odrętwiałe od zimna.

[adriankowaty]

Iohannes
No tak, nie mogę się ruszyć, pomyślał. Jednakże może wezwać pomoc? Może ktoś mnie usłyszy? Po czym spróbował zakrzyknąć pomocy!.

[Bruce Campbell]

Stolfi
Krasnolud nerwowo zerknął w miejsce, z którego dobiegł go hałas. Postanowił rozwiązać sprawę prosto i szybko. Ktokolwiek tam jest - myślał - nie może mieć pokojowych zamiarów. Albo on, albo ja - stwierdził Stolfi, po czym ruszył na tyle szybko, na ile pozwalała mu tusza, w stronę pomieszczenia, trzymając topór gotowy do uderzenia w każdej chwili. Postanowił wbiec tam z bojowym okrzykiem na ustach i rozłupać czaszkę każdej istocie, która go zaatakuje.

[Peterov]

Stolfi
Wbiegasz do następnej komnaty, lecz nie napotykasz niczego co chciało by Cię zaatakować. Wręcz przeciwnie, w chwili gdy mijasz próg komnaty, słyszysz krzyk wołający o pomoc. Widzisz człowieka, ledwo się ruszającego, który resztkami sił krzyczy o pomoc.

Iohannes Patroikonos
Widać twoje krzyki o pomoc zostały wysłuchane szybciej niż myślałeś. Niczym murzyn na pasach znikąd wybiega po zęby uzbrojony krasnolud z okrzykiem na tyle groźnym, że sam dostałeś gęsiej skórki

PS: nie jestem rasistą