Vondagar zaoferował ze zrobi mapę jak najbardziej zbliżoną i oddająca realia bitwy.
Moze krótki zarys jak to wyglądało:
Rankiem 15 lipca 1410 roku obie armie spotkały się na polach pomiędzy wsiami Stębark i Łodwigowo. Uformowane były w kilka linii naprzeciw siebie.
Siły zakonne rozlokowane były na wzniesieniach pomiędzy Stębarkiem i Łodwigowem. Główny trzon siły zakonnych ustawiony był naprzeciw głównych sił polskich. Lewym skrzydłem zakonnym, nieco na wschód od Stębarka, dowodził wielki komtur Kuno von Lichtenstein. Prawe skrzydło, na wschód i północ od Łodwigowa, gdzie ustawiona została większość chorągwi gości zakonnych, prowadzone było przez wielkiego marszałka Fryderyka von Wallenrode. Na stokach wzniesień, pomiędzy i przed chorągwiami pierwszej linii umieszczone zostały bombardy artylerli polowej Zakonu, osłaniane prawdopodobnie przez nieliczne oddziały piechoty. Łącznie na siły zakonne składało się ok. 15-20 tys. ciężkozbrojnych rycerzy, wliczając w to gości Zakonu i wojska zaciężne. Wojska stanęły w liniach chorągwianych w kilku rzutach, zapewne dwóch. Część sił zakonnych, ok. 16 chorągwi, stanowiła odwód wielkiego mistrza i rozlokowana była w pobliżu obozu krzyżackiego, w okolicy Grunwaldu.
Wojska polskie i litewskie rozlokowane były po wschodniej stronie rozległej, łagodnej doliny, szerokiej na 200−300 metrów, ciągnącą się na przestrzeni ok. 3 km na wschód od Łodwigowa i Stębarka, na skraju i częściowo w lasach w pobliżu jeziora Łubień, naprzeciw wojsk wielkiego mistrza - "...a dzieliła ich nawzajem od siebie odległość jednej strzały"[2]. Lewe skrzydło, w pobliżu Łodwigowa, tworzyły główne siły Królestwa Polskiego oraz część oddziałów najemnych i składały się w większości z ciężkiej jazdy. Wojska stały w liniach kolumn chorągwianych, uszykowanych w kilku rzutach. Część chorągwii rozlokowana została w lasach jako odwody.
Prawe skrzydło wojsk koalicji tworzyło rycerstwo z całego Wielkiego Księstwa Litewskiego, pod dowództwem Wielkiego Księcia Witolda, składające się w większości z lekkiej jazdy. Wśród sił prawego skrzydła były również posiłkowe czambuły Tatarów, prowadzone przez chana Dżalal ad-Dina, oddziały mołdawskie przysłane przez hospodara Aleksandra Dobrego oraz prawdopodobnie oddziały serbskie. W centrum, na styku wojsk polskich i litewskch rozlokowane były koronne chorągwie małopolskie i ruskie (krakowska, sandomierska, halicka i wieluńska), zaciężne oddziały z Czech, Moraw i Śląska oraz chorągwie smoleńskie. Tabory pozostawiono pobliżu polskiego obozu, u południowego krańca jeziora Łubień. Tam też pozostawiono artylerię.
Łącznie połączone siły unii składały się z ok. 20 tys. rycerzy z Królestwa Polskiego oraz oddziałów zaciężnych, uformowanych w 50 chorągwiach i ok. 11 tys. z Wielkiego Księstwa Litewskiego w 40 chorągwiach, nie licząc chorągwii mołdawskich i tatarskich. Całością wojsk unii dowodził król Władysław Jagiełło.