[Novus Mundus: SC] Fabuła

[Ąrie]

Żołnierze spojrzeli się na siebie i podeszli do Was, już teraz bardzo blisko, jednak nie byli bojowo nastawieni.
- Elyni? - lakonicznie zapytał jeden z nich, wysoki mężczyzna o kręconych jasnych włosach, bladej twarzy, groźnym grymasie i krzaczastych brwiach.

[Koxxus]

-Owszem, ale jakie to ma znaczenie?

[Ąrie]

- Powiedziałbym, że witalne. - odrzekł mężczyzna. - Jesteście na usługach władz? Rządu? Imperatora? Kolonii? Kompanii? Macie z nimi coś wspólnego?

[Koxxus]

-Jesteśmy sami sobie sterem. Po tym co ci ludzie nam zrobili

[Ąrie]

Mężczyzna ścisnął powieki, przyglądając Wam się dokładniej. Najwyraźniej zaciekawił się historią, gdyż dopytał spokojnym tonem, z nieco łagodniejszą twarzą.
- Co Wam zrobili?

[Koxxus]

-Nie zastanawia cię, gdzie jest moja rodzina?- Odpowiedziałem, kierując wzrok w dół

[Ąrie]

- Skurwysyny... - syknął mężczyzna, wyraźnie przejęty. - Te psy mordują naszych zbyt długo. Moją żonę... spaliła inkwizycja. Publicznie. Przy mnie... i moich dzieciach. Chcieli nas nastraszyć. Ale się nie daliśmy. Przyłączcie się do nas. Do Ligi Wolności Elynów. Chwyćcie zemstę...

[Koxxus]

-Ilu was jest? Oraz kto wam przewodzi? Bądź co bądź, te utarczki społeczności, trochę nas przebranżowiły...

[Ąrie]

- Nas jest wielu, bardzo wielu. Armie, zagony. Przewodzi nam... Cóż, generalnie porucznik Gerber, wprawiony żołnierz. Potrzebujemy każdych rąk do pracy, każdego człowieka, aby pójść przeciw tym kundlom i zemścić się na nich, raz na zawsze!

[Koxxus]

- Cóż, osobiście planowałem się tu ustatkować. Zapewne słyszeliście historię o grupie Elynów rabujących okręty korony... Właśnie ja im przewodziłem. Wszyscy jesteśmy tutaj, wraz z silnym okrętem. Chętnie wam pomożemy, o ile wasz przywódca zgodzi się porozmawiać. Mam znaczne doświadczenie oficerskie, także będę w stanie zająć się waszymi ludźmi. Jednak muszę wiedzieć, na czym stoicie.

[Ąrie]

- O cholera... - spojrzeli się na siebie. - Toś się nam trafił! Cóż, wydaje mi się, że porucznik Gerber z chęcią z Tobą porozmawia, bracie. Przygotowujemy się powoli, wszak sukcesywnie do przejęcia Nowego Vordon... i pomoc z morza byłaby dla nas więcej niż nieoceniona! - entuzjastycznie zakrzyknął. - Jesteś więc zainteresowany? Idziesz z nami?

[Koxxus]

- Cóż, dobrze, pójdę sam, dajcie mi porozmawiać z bratem na osobności- Kiedy dwójka odejdzie, mówię do towarzysza:

-Gdy tylko tam pójdę, cała grupa ma poruszać się z tyłu, po cichu, obserwując tych gagatków. Mam złe przeczucia...

[Ąrie]

Pirat potaknął, a Ty udałeś się wraz z dwoma Elynami wgłąb lasu. Szliście... szliście... szliście w absolutnym milczeniu, aż po długim i forsownym marszu dotarliście do ogromnego obozu warownego otoczonego ostrokołem, palisadą następnie i nasypami. Wszędzie roiło się od buntowników ubranych w różne militarne i mniej militarne stroje, życie jako tako się toczyło. Jeden z żołnierzy został z Tobą, drugi zaś wszedł do jednego z budynków, a następnie wrócił. Wraz z nim szedł  wysoki mężczyzna o jasnej cerze, krótkich, jasnych blond włosach i z pokaźną szramą, ciągnącą się od linii włosów, przez prawe oko, aż do policzka. Ubrany był w kirys, zbrojone nogawice i militarne buty. Stanął przed Tobą i zagrzmiał twardym głosem.
- A więc to sławetny Pan pirat, co to imperialnych napadał, tak? Co Cię sprowadza do nas, rzecz?

[Koxxus]

- To, co każdego Elyna sprowadziło w to miejsce. Proszę też nie mówić o mnie z taką ironią, o Kawce w imperium mówi się dzieciom, żeby je przestraszyć, zmusić do dobrego zachowania. Poza tym, wasz obóz średnio się trzyma; cały czas w drodze towarzyszyła mi grupa piratów, ci są w obozie, a wy nie zwróciliście na to uwagi... - Uśmiecham się :)

[Ąrie]

Twardy mężczyzna spojrzał Ci przez głowę, a następnie uśmiechnął się wrednie.
- Nie wątpię w potęgę Kawki, panie kapitanie. Jednak w kompetencję pańskiej załogi... - odwróciłeś się i ujrzałeś cały skład swoich piratów z rękami na karkach, prowadzonych przez elyńskich rebeliantów. - Zaś tutaj, mój Panie, dzieci straszy się lasami. Nikt o zdrowych zmysłach nie szpieguje i nie węszy w lasach kontrolowanych przez nas. Całe szczęście obyło się bez strzelaniny, jak widzę. No dobrze... - wrócił wzrokiem na Ciebie. - Więc nie ukrywam, że pańska pomoc może okazać się witalna. Co zatem Pan oferuje?