[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Upadłaś na kolana tuż przed nimi, a ich uderzenia chybiły. Jednego z nich cięłaś w kolano ostrzem, drugi zaś wykonał piruet i uniknął uderzenia. Trafiony padł na ziemię, jednak drugi prędko kopnął Cię w plecy, a Ty padłaś na brzuch. Obecnie znajdujesz się gdzieś metr od niego, a on biegnie w Twoją stronę, z zamiarem dobicia...

[Claudie]

~ Kurwa mać ~ pomyślała i szybko zacznie się turlać w bok. Przy najbliższej okazji wstanie i zacznie parować uderzenia przeciwnika swoim mieczem, wykorzystując całą wiedzę jaką posiadła podczas cholernie ciężkiego szkolenia... Finty, wypady, półfinty, obroty... rozpocznie swój taniec Śmierci, prowadzona przez Światłość i Żar, wypełniający jej ciało.

[Ąrie]

Przeturlałaś się na bok i korzystając z impetu prędko wstałaś na równe nogi. Napastnik jednak zatrzymał się w pół kroku i wyjął pistolet. Wtem, z krzaków (od strony traktu) zaczęli wyskakiwać żołnierze Kompanii, najpewniej goniący napastników - palili w ich stronę z muszkietów i biegli, nie zwracając uwagę na Ciebie i Twojego oponenta...

[Claudie]

Bez zastanowienia się rzuciła z całej siły buzdyganem w swojego przeciwnika, starając się wytrącić go chociaż na chwilę z równowagi. Wykorzystując rzut, zaszarżuje na niego z mieczem w dłoni, starając się zabić go tak szybko, jak to możliwe.

[Ąrie]

Natychmiast cisnęłaś buzdyganem w przeciwnika. Nie wiadomo, czy to Twoje umiejętności, czy cud, tym niemniej, kulka uderzyła w buzdygan. To jednak nie wszystko - broń uderzyła przeciwnika w łeb i to tak fortunnie, iż ten upadł na ziemię, a Ty z powodzeniem przebiłaś jego serce ostrzem. Żołnierze Kompanii biegli już w oddali, a wtedy z krzaków wyskoczyło jeszcze dwóch żołnierzy, którzy nie biegli, a ostrożnie posuwali się naprzód...

[Claudie]

Spojrzała na nich i krzyknęła - Jestem Inkwizytorem Zakonu Świętego Płomienia! W tamtą stronę uciekł wróg! - po czym pokazała ręką dokąd pobiegli. Wytarła miecz o szmaty zabitego, ciągle obserwując tych dwóch żołnierzy.

[Ąrie]

Najpierw jeden z żołnierzy, wysoki mężczyzna z długimi włosami i bródką rzekł coś do drugiego, wyraźnie młodszego, przystojnego o mocnych rysach twarzy i blond włosach, a następnie krzyknął w Twoją stronę.
- Niezły rzut.

[Claudie]

Teatralnie ukłoniła im się i schowała miecz do pochwy. Poszukała swojego buzdygana i przypięła go do paska ~ Odnowię Cię, zobaczysz. Zasłużyłeś na to ~ pomyślała dziewczyna i rozpoczęła przeszukiwanie dwóch ciał. Zabiera wszystkie pistolety (i kabury na nie), granaty, amunicję, pieniądze, jakiekolwiek dokumenty - wszystko co się już im nie przyda. Gdy to zrobi, rozejrzy się po pobojowisku i pójdzie w stronę tych pięciu, co się oddalili. W międzyczasie przeładuje wszystkie pistolety, jeżeli znajdzie kabury do pistoletów to zaczepi je na spodniach na udach tak, by były łatwo dostępne... i wyruszy w poszukiwaniu rannych... i niedobitków "partyzantów".

[Ąrie]

Znalazłaś dwa rapiery słabej jakości produkcji kyraliańskiej, 50 denarów i jeden pistolet produkcji elyńskiej (możesz dopisać do ekwipunku). Zaczęłaś iść w stronę żołnierzy (czyli za tą piątką, ten sam kierunek), a jeden z nich odpowiedział.
- Chwała niech będzie światłości. Jeśli szuka Pani pułkownika, to jest na wzgórzu, zaraz pod lasem. Miło, że inkwizycja przybyła, aby nas wspomóc.

[Claudie]

Rapiery odrzuca, nie przydadzą jej się. Pistolet wzięła jak i kaburę i przyczepiła ją do uda. Wysłuchała żołnierza i powiedziała - Niech Światłość zawsze wypełnia twe serce, a Żar Cię prowadzi. Prowadź do pułkownika.

[Ąrie]

- Obawiam się, że nie mogę tego zrobić, pułkownik wyraził się dosyć jasno: "Jeśli zobaczę, że ktoś zawróci dostanie kulkę w łeb". A rozumie Pani, że mimo wszystko jeszcze dobrze mi na tym świecie i w mundurze. Dostałem rozkazy odszukać ocalałych i zrobić z nimi porządek. Nie mogę złamać rozkazu. Będzie musiała Pani sama trafić do pułkownika. - odpowiedział żołnierz i stał niewzruszony, choć dostrzegłaś na jego twarzy cień strachu...

[Claudie]

- Dobrze, wykonajcie swój rozkaz. Powodzenia żołnierzu, obyśmy się spotkali w lepszych czasach - powiedziała do niego i skierowała się w stronę gdzie stacjonował pułkownik. Szybko obejrzała się po swoich ubraniu i spróbowała na szybko otrzepać się z ziemi, brudu i kurzu. Poprawiła kapelusz i poszła.

[Ąrie]

Udałaś się we wskazaną stronę i po ogarnięciu swego wyglądu wyszłaś z lasu. Dostrzegłaś pięciu pułkowników stojących na niewielkim wzniesieniu, którzy żywo nad czymś debatowali. Gdy Cię dojrzeli, wszyscy zwrócili się w Twoją stronę.
- A Pani to kto? Co Pani tutaj robi?

[Claudie]

- Nazywam się Claudia Isabella Santángel i jestem Inkwizytorem Zakonu Świętego Płomienia - powiedziała dziewczyna dumnym i lodowatym głosem -  I chyba również sprawczynią ostrzeżenia Waszych wojsk, choć nie dałam rady wyeliminować sama tych rewolucjonistów. Z kim mam przyjemność rozmawiać i jak sytuacja wygląda?

[Ąrie]

- Ach, Inkwizycja. - rzekł jeden z nich. - Ma Pani przyjemność z polowym dowództwem trzeciego legionu. Dostaliśmy rozkaz, aby być w pogotowiu, w razie ataku przychodzącego z tych dziwnych okrętów, mieliśmy zabezpieczyć trakt. I zostaliśmy zaatakowani... najpewniej przez tych Elynów z Ligi.