[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

- Czy wiemy co się wydarzyło? - spytała dziewczyna podchodząc do Komandora i obserwując to, co on - W mieście panika. Przynajmniej była, bo musiałam sobie dosyć brutalnie taranować drogę. Co biskup ukrywa na cmentarzu?

[Ąrie]

- Kolonia została zaatakowana, tyle wiemy. A cmentarz... cóż, słyszy się różne historie. Nie polecam Pani tam się udawać. Może nawet zakazuję. - odchrząknął i odwrócił się do Ciebie. - Mamy poważniejsze problemy. W lesie rodzi się zło Pani Inkwizytor. Czciciele dziwnych bóstw kryją się między drzewami... dostałem cynk od czujki, że widział ich gdzieś w pobliżu drogi do portu. Gdzieś w lesie, po drodze jednego z bocznych traktów. To... to chyba okazja.

[Claudie]

~ Czyżby był zamieszany w coś, w co nie powinien? Chyba zostałaś sama dziewczyno na polu bitwy ~ pomyślała dziewczyna i kiwnęła głową na zgodę - Ruszajmy. Pan Komandor przodem - po czym stanęła tak, by przepuścić go.

[Ąrie]

- Pani pójdzie sama. - rzekł z zawadiackim uśmiechem mężczyzna. - Ja zostałem wezwany do Dyrektora na naradę w sprawie kryzysu. Wierzę zaś w Pani umiejętności i talent.

[Claudie]

~ Skurwysyn ~ pomyślała dziewczyna i szybko dodała - Proszę powiedzieć mi dokładnie gdzie to jest. Zajmę się sprawą... i wrócę, w blasku Płomienia - mówiwszy ostatnie sekwencje, poczuła narastający żar w sobie. Gdy tylko Komandor wyjaśni jej jak tam się dostać wyruszy natychmiast... a żar będzie jej orężem i ochroną.

[Ąrie]

- Byłoby to zbyt łatwe, gdybym znał położenie. - uśmiech. - Wiem jedynie, że to gdzieś w pobliżu traktu prowadzącego do portu. Niech Pani tam się uda... i powodzenia.
Udałaś się przez bramę południową na zewnątrz miasta i stanęłaś na rozdrożu - możesz kontynuować drogę traktem w dół, lub przejść już wgłąb lasu i rozpocząć poszukiwania...

[Claudie]

~ Pieprzony tchórz ~ pomyślała dziewczyna na temat Komandora. Sprawdziła czy wszystkie bronie gładko wychodzą, sprawdziła również czy pistolet jest naładowany i ruszyła... w las. Będzie szła ostrożnie, nasłuchując by nikt jej nie zaskoczył.

[Ąrie]

Szłaś przez las, coraz bardziej się weń zagłębiając i zagłębiając. Wtem, usłyszałaś jakieś poruszenie nieopodal i wytężyłaś swoje zmysły. Usłyszałaś kroczenie, a kiedy wychyliłaś się zza krzaków zobaczyłaś pięcioosobową grupę mężczyzn ubranych w niezbyt wyjściowe stroje militarne, uzbrojonych w muszkiety. Lica mieli wyraźnie elyńskie i poruszali się w konspiracji, wszak swobodnie po lesie, jakby go znali jak własną kieszeń.
- Porucznik chyba oszalał. Jak sprowokujemy tych tajemniczych... - prychnął. - Gości, to i my możemy oberwać.
- A stul się, porucznik wie co robi. Te istotki mogą nam pomóc w rozwaleniu Nowego Vordon, dlatego musimy zrobić co się tylko da.

[Claudie]

~ Ciekawe ~ pomyślała dziewczyna. Postanowiła skradać się i podążać za tą grupą. Będzie uważała na wszelkie przeszkody, będzie wykorzystywała każdą chwilę, by podsłuchać idących. I będzie się modliła do swojej Patronki, by nikt jej nie dostrzegł...

[Ąrie]

Szłaś za grupką dość długo, aż dotarłaś do punktu, w którym - za murem krzaków - znajdowało się znacznie więcej, kilkudziesięciu nawet im podobnych żołnierzy. Jeden z tej grupki uścisnął rękę temu z obecnych i rozpoczęli rozmowę.
- Wszystko uzgodnione - rzekł jeden z pięciu. - Schodzimy w dół, atakujemy, przejmujemy i walimy z dział do okrętów.
- My w tym czasie zajmujemy naszych milusińskich. - odpowiedział drugi.
- Cudownie, więc uzgodnione.

Pięcioosobowa grupa ruszyła następnie na północ, a grupa buntowników przygotowywała się do czegoś - ładowali muszkiety i dobywali granatów. Oni są obecnie przed Tobą, zaś skierowani są na prawo. Po prawej stronie ujrzałaś jakieś gromkie poruszenie, jednak musiałabyś wychylić się z krzaków, aby mu się przyjrzeć...

[Claudie]

~ Wieczny Ogniu wypełnij me serce ~ pomyślała dziewczyna i wyjrzała by ujrzeć to co ukryte.

[Ąrie]

Wyglądając, ujrzałaś trakt prowadzący do portu, a na nim... mnóstwo żołnierzy Kompanii, blokujących trakt i stacjonujących na nim, którzy prowadzili gromkie rozmowy i nie byli niczego świadomi...

[Claudie]

~ Moja Patronko, prowadź mnie ku zwycięstwu ~ pomyślała dziewczyna i wyciągnęła pistolet. Odbezpieczyła go... i strzeliła w pierwszego z grenadierów, próbując trafić w granat. Gdy tylko wystrzeli, schowa szybko pistolet, wyciągnie miecz i buzdygan... i rzuci się w wir zabijania. Żar wypełni jej ciało i poprowadzi do zwycięstwa...

[Ąrie]

Wystrzeliłaś, jednak nie trafiłaś precyzyjnie w granat - ustrzeliłaś jedynie rękę miotacza, a granat wypadł mu z rąk. Inny jednak podniósł go i wyrzucił, wraz z wieloma innymi. Po chwili nastąpiła seria wybuchów, a napastnicy wystrzelili salwę z muszkietów i rzucili się do ucieczki w gąszcz lasu. Dwóch z nich jednak wyciągnęło rapiery i stanęło naprzeciwko Ciebie. Jeden zamachnął się na cięcie z lewego górnego, drugi z prawego górnego...

[Claudie]

Dziewczyna wykorzystała impet i wślizgiem przejdzie pomiędzy nimi. Gdy będzie na wysokości ich nóg, jeden dostanie mieczem a drugi buzdyganem.