[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Dziewczyna delikatnie poruszała głową, gdy Twoje ręce obmywały jej ciało. Nie reagowała już tak nerwowo na Twoje słowa, była odprężona. I tak też odpowiadała - spokojnie, miarowo.
- Nie ukrywam, że będzie to dla mnie pewne wyzwanie. Zastanawia mnie dlaczego chce Pani... - zatrzymała się i niepewnie spojrzała na Ciebie. - Chcesz wykorzystać mnie w swych planach. Jednak zgadzam się, zgadzam się. Etykietę dworską znam.. - urwała w połowie myśli i niepewnie spojrzała na Ciebie. - W każdym razie, wydaje mi się, że sprostam temu zadaniu. Będzie mnie Pani... to znaczy, będziesz mnie musiała tylko prowadzić. I tak... też mi na Tobie zależy. Ciężko mi jest okazywać emocje, wybacz mi to... - odwróciła się w Twoją stronę i opierając się rękoma o brzeg wanny, spojrzała głęboko w oczy. - Mam trudności, nie potrafię... ale Ty też jesteś dla mnie bardzo ważna. W zasadzie, jesteś jedyną bliską mi osobą...

[Claudie]

- Nie chcę Ciebie bezpośrednio wykorzystać - odpowiedziała dziewczyna - Chcę tylko, jeżeli oczywiście się uda, wykorzystać pewną sytuację ku wyższemu celowi - przysunęła się do niej tak, że dotknęły się lekko głowami - Jesteś ważna dla mnie, w tym mieście praktycznie najbliższa - pocałowała ją delikatnie w usta - Nie zrobię nic przeciwko Tobie. Gdy sama dojdziesz, że chcesz tego... przekażesz mi to odpowiednio - po czym uśmiechnęła się do niej, odsunęła pod swoją krawędź i zaczęła myć. Gdy się umyje, wstanie, powyciera swoje ciało (i Annabel, jeżeli będzie tego chciała) i położy się do łóżka, pokazując jej by dołączyła.

[Ąrie]

- Dziękuję Ci za wyrozumiałość. Za zrozumienie... dziękuję. - przytuliła się do Ciebie ciasno, a następnie rozłączyłyście się. Umyłyście się wspólnie i wytarłyście, następnie udalyście do wspólnego łoża. Annabel przytuliła się do Ciebie i zasnęłyście, splątane...

Przebudziłaś się, a spoglądając na okno ujrzałaś słońce, które już wstało. Był poranek, a Annabel, co nic dziwnego, nie było już w łożu, ni pokoju. Na stoliku stał ciepły posiłek - kasza z mięsem drobiowym oraz kubeł ciepłego kakao, byłaś kompletnie sama w pokoju...

[Claudie]

~ Całe szczęście że nikt się przynajmniej nie dobijał do drzwi ~ powiedziała dziewczyna wstając i przeciągając się. Poszła, ochlapała się wodą (o ile jakaś była) i ubrała w wierzchnie ciuchy bez płaszcza i uzbrojenia. Siadła do posiłku, a w głowie chodziły jej różne pomysły... te przyziemne i te mniej, duchowe. Po posiłku odmówiła modlitwę do Patronki w obronie swojej, Annabel i swojej Mistrzyni. Gdy odmówi modlitwę, zbierze resztę swoich rzeczy, wszystko po przewiesza tam gdzie powinno być... i uda się na cmentarz.

[Ąrie]

Posiłek był bardzo smaczny i pożywny, na pewnoe przygotowany przez Annabel - zdążyłaś się już bowiem poznać na jej kulinarnym talencie. Po spożyciu i odmówieniu niezbędnych modlitw, udałaś się zapamiętaną wcześniej drogą na cmentarz, z samego rana. Dojście doń trochę Ci zajęło, jednak w końcu udało Ci się dotrzeć do wrót.
Teren cmentarza był bardzo ponury - cały otoczony był wysokim, ceglanym murem, który odgradzał teren od świata zewnętrznego. Wejście, przed którym stałaś było wysoką, stalową bramą z czaszką w centrum. Dostrzegałaś przez kraty liczne groby, mogiły, a nieco w oddali większe mauzolea. Niemniej, brama była zamknięta, strzeżona przez jednego wartownika, który niespokojnie na Ciebie spoglądał...

[Claudie]

Podchodzę do strażnika i mówię mu, by otworzył bramę w celu pomodlenia się za dusze zmarłych...

[Ąrie]

- Droga Pani, ma Pani pozwolenie od biskupa? - pyta wartownik.

[Claudie]

~ O kurwa, o tym nie pomyślałam ~ pomyślała dziewczyna, po czym wyprostowała się, zciszyła swój głos do minimum słyszalnego i wyciągając głos z głębokości siebie, powiedziała poważnie - A czy Inkwizytor Zakonu Świętego Płomienia również ma mieć pozwolenie od biskupa? Przepuść mnie, jeżeli nie chcesz zostać zaproszony do mnie.

[Ąrie]

Wartownik przełknął ślinę pełen strachu, jednak sprzeciwił się, drżącym głosem.
- Wybacz mi, Szanowna Pani... jednak dostałem wyraźny rozkaz, aby przepuszczać tylko i wyłącznie osoby z pozwoleniem od biskupa, Pani.

[Claudie]

~ Co ten stary pierdziel tam schował ~ pomyślała dziewczyna i zaczęła odpowiadać lodowatym tonem - Gdzie mogę zastać biskupa? A jak piśniesz komuś, że tutaj byłam, to obiecuję Ci, zapoznasz się ze mną od tej złej strony. Zrozumiałeś? - po czym gdy dostanie odpowiedź od gwardzisty gdzie jest biskup, uda się tam... krokiem taranującym przeciwności.

[Ąrie]

Gwardzista przytaknął i wskazał drogę do Katedry. Udałaś się zatem w jej stronę, jednak nie doszłaś do swego celu, gdyż całe miasto zawyło dzwonami ostrzegawczymi, po których nastąpiła seria stłumionych eksplozji gdzieś na południu, jakby dochodzących z portu. W kolonii natychmiast nastąpiło poruszenie, a ludzie zaczęli miotać się od lewa do prawa.

[Claudie]

Biegiem puściła się w stronę domu zakonnego.

[Ąrie]

Biegłaś szaleńczo między tłumami, często musząc staranować kogoś, aby się przebić. W końcu udało Ci się dotrzeć do Komandorii i wejść do swojego pokoju. Tam siedziała na łożu przerażona Annabel, która nie wiedziała najwyraźniej co ze sobą zrobić. Gdy Cię ujrzała, wstała nagle, mówiąc.
- Pani Inkwizytor... co... co się dzieje?

[Claudie]

Wpadła bez słowa i bez słowa przytuliła ją. Pocałowała namiętnie w usta i powiedziała - Ukryj się gdzieś. Ukryj się dla mnie. Nie wiem co się dzieje, ale nie przeżyję jeżeli będę wiedziała, że Tobie się coś stanie. Ukryj się gdzieś w Komandorii, znasz ten budynek lepiej, na pewno jest duży kryjówek. Zrobisz to dla mnie? Odnajdę Cię gdy się to skończy, teraz muszę odnaleźć Komandora. Kocham Cię - po czym jeszcze raz ją pocałowała w usta i wyszła z Annabel (o ile da się wyprowadzić) i odprowadzi ją wzrokiem tyle ile może, po czym ruszy szukać Komandora.

[Ąrie]

Dziewczyna trzęsła się z przerażenia, jednak bez słowa, posłusznie wykonała Twój rozkaz. Wyszłyście, zaś ona skierowała się gdzieś w bok, gdy Ty kierowałaś swe kroki do Komandora. Wkroczywszy do jego gabinetu ujrzałaś, że obserwuje on horyzont przez okno.
- Ciekawe. Doprawdy, ciekawe, nieprawdaż, Pani Inkwizytor?