[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

- Niechaj Światło naprowadzi Cię na właściwą ścieżkę, Pani Inkwizytor - odpowiedział na odchodne Komandor, Ty zaś opuściłaś komendę i udałaś się do dzielnicy handlowej. Godzina była relatywnie wczesna, więc panował w niej istny tłok - mnóstwo kramarzy, sklepikarzy, handlarzy, kupców i innych wszędzie dookoła wrzeszczało i krzyczało, reklamując swoje produkty wszelkiej maści. Od chleba z każdego możliwego zboża, przez owoce morza, noże myśliwskie, buty skórzane, na tytoniu i cygarach skończywszy. Mieszkańcy kolonii kupowali, sprzedawali i targowali się, jednak znaczna większość przybyła do tego tętniącego życiem miejsca, aby zasięgnąć miejscowych plotek, porozmawiać ze znajomymi, podejrzeć innych, czy zwyczajnie poznać ludzi. W niektórych, najbardziej tłocznych miejscach, aby przepchnąć się do przodu musiałaś użyć ramion i nieco siły. Przed nosem śmigały Ci świeżutkie ryby, wypolerowane buty i wyszukana (lub mniej) biżuteria, którymi sprzedawcy wymachiwali, zachęcając dość namolnie do zakupu...

[Claudie]

Dziewczyna starała się odnaleźć i zapamiętać drogę w różnych kierunkach. Przede wszystkim skierowała swoje kroki ku któremuś z krawców bądź handlarzy sukniami.

[Ąrie]

Takowych dojrzałaś co najmniej trzech. Jedno stoisko wypełnione było szmatami różnego rodzaju i kroju, choć w większości były to ubrania dzienne mieszczaństwa i pospólstwa, noszone w większości przez mieszkańców Nowego Vordon średniego stanu. Dwa pozostałe stanowiska oferowały nieco bardziej wyszukane ubrania - jedno stanowisko wyraźnie promowało nowoczesny styl kolonialny, który kładł na odrębność od kontynentalnej mody - węższe suknie, odważniejsze dekolty, koronki i wiele ozdób. Drugi kram oferował luksusowe ubrania prosto z Vordon, modne w obecnym czasie wśród arystokratek ze stolicy - szerokie suknie, piękne gorsety, delikatne, enigmatyczne wcięcia w biust, w większości zakryte ramiona, to jest właśnie bardziej konserwatywny styl kontynentalny.

[Claudie]

Pierwszy odrzuciła od razu, nie ma sensu tam się pakować. Dziewczyna skierowała się ku nowoczesnej kolonialnej modzie.

[Ąrie]

- Witaj Pani! - wesoły kupiec od razu zwrócił na Ciebie uwagę. - Widzę Pani, iż ma Pani styl, klasę i szyk! Widzę... ach tak, widzę również, że może sobie Pani pozwolić na wyróżnianie z tłumu! Dobra Pani, mam dla Pani wiele propozycji! Proponuję Pani ostatni krzyk mody , pozorna skromność, jednak prosty szyk, elegancki dekolt, materiał naturalnie jedwab i sukno wschodnie! Bez wątpienia motywy kwiatowe i wielokolorowość sprawią, iż będzie się Pani wyróżniać z szarego tłumu i każdy na Panią zwróci uwagę! Nie podoba się? Więc może stylowy karmazyn, sukno wschodnie, najlepsza odmiana ręcznie przędzona, importowana, suknia pięknie wykończona, prostota połączona z klasą, a wszystko wyrażone w potężnie czerwonym, krwistym kolorze, że za Jaśnie Panią spojrzenia wodzić będą!

[Claudie]

Dziewczyna długo przypatrywała się tej karmazynowej, delikatnie dotykała jej starając się wyobrazić jak by w tym wyglądała - Interesuje mnie ta karmazynowa, kupcze. Ile sobie wyceniasz za ten wyrób?

[Ąrie]

- Szanowna Pani, jest to wysoce pożądany towar, z centralnych kolonii moja Pani. Dwieście denarów będzie uczciwą ceną za suknię tej jakości i tego wyglądu. I tego szyku, ach tak - gwarantuję głową, że żadna niewiasta w takiej się już w Vanabis nie pokaże!

[Claudie]

~ Dwieście, spróbujmy trochę zbić cenę ~ pomyślała dziewczyna i zaczęła patrzeć się delikatnie krzywo na nią - No tak, pewnie nikt nie założy. Ale czy ja wiem, czy będę aż tak atrakcyjna dla innych? I ta cena, strasznie drogo macie. Gdybyście tak zeszli o połowę chociaż... - po czym zaczęła interesować się tą drugą, ciągle jednak myślała o tej karmazynowej.

[Ąrie]

- Pani... połowa to wiele! Sprzedam... ale to w ostateczności, za sto siedemdziesiąt! Pani, sprowadzana z kolonii centralnych, piękna, delikatna, a zarazem szykowna, okazja jakiej Pani nie znajdziesz u innych, pomyśl Pani uważnie!

[Claudie]

~ Sto siedemdziesiąt? Cholera, pewnie ma jakieś uszkodzenia, za szybko zszedł ~ pomyślała szybko dziewczyna rozglądając się po innych sukniach i jakby od niechcenia powiedziała - To wciąż wiele, ja wiem że ona jest piękna, ale powiedzmy sobie szczerze. Trudne czasy nadeszły, pieniądz już nie taki mocny jak kiedyś, a tutaj kolejna wojna się szykuje. Mężczyźni pójdą na wojnę, a my kobiety będziemy biedne i samotne... Za sto i trzydzieści bym wzięła, a tak to... a może pański sąsiad będzie miał lepszą ofertę? Chociaż ta moda kolonialna taka piękna...

[Ąrie]

Kupiec zaczął kręcić nosem i fukać w nieporadności.
- No, ale Pani, toć to nowość, najlepsze jakie być może! Już zszedłem, dużo zszedłem... dorzucę może jeszcze rękawiczki do tego, też czerwone, pasujące! - powiedział i pokazał Ci długie do łokci rękawiczki wykonane z delikatnego materiału, być może jedwabiu, które kolorystycznie pasowały do sukni.

[Claudie]

~ Można? Można, tylko trzeba chcieć ~ pochwaliła siebie dziewczyna w myślach i powiedziała - Hmm, no tak, bardzo piękne... i takie miłe w dotyku. Ostatecznie będę skłonna tyle zapłacić - po czym wyciągnęła z torby większy mieszek ~ Łatwo przyszło, łatwo poszło... najwyżej zaproszę kupca do siebie, do piwnicy ~ po czym podała go kupcowi i rzekła - proszę zapakować suknię i oddać do rąk własnych dziewczynie o imieniu Annabel, jest pracownicą Zakonu Płomienia. Ona będzie wiedziała co z nią zrobić.

[Ąrie]

- Tak, tak Pani! - odpowiedział ucieszony kupiec i zaczął pakować entuzjastycznie suknię.

[Claudie]

Dziewczyna dopilnowała by kupiec również zapakował rękawiczki, po czym skierowała swoje kroki ku posiadłości Dyrektora...

[Ąrie]

Zmierzyłaś swe kroki w kierunku okazałego pałacu Dyrektora, który znajdował się niedaleko targu. Zanim nawet jednak weszłaś na schody prowadzące do wewnątrz, zatrzymał Cię gwardzista i dokładnie obejrzał od góry do dołu.
- W jakim celu wkracza Pani na teren pałacu Dyrektora? - zapytał oschle. - I kim Pani jest?