[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Komandor, którego wyraz twarzy zawsze był zawadiacki i tajemniczy, teraz słuchał Twoich słów w głębokim skupieniu i konsternacji. Kiedy skończyłaś opowiadać o niedawnych wydarzeniach, ten wstał z krzesła, zamknął drzwi na klucz, a następnie podszedł do biurka i powziął jedną z czaszek. Umieścił ją na dziwnym podeście i docisnął. Wówczas, ściana odwróciła się powolnie i mozolnie, ukazując podest z jakąś księgą. Komandor ostrożnie wyjął księgę, a następnie położył ją przed Tobą.
theme
Usiadł ponownie na swoje miejsce i mówił, patrząc Ci prosto w oczy.
- Nie spodziewałem się, że Wy będziecie musieli się konfrontować z tym. To było moje zadanie. Inkwizycja nie powstała głównie po to, aby palić i nawracać jakiś bałwochwalców, to jedynie jej poboczna misja. Święte Officium powstało, aby walczyć ze złem. - wskazał na książkę, kontynuował. - Dusza człowieka to kruchy materiał. Niewyobrażalne, niepojęte byty astralne istnieją w naszym świecie, choć ukryte. Inkwizycja istnieje, aby te byty zwalczać. Ci wszyscy tak zwani heretycy, innowiercy... zabijamy ich i nawracamy, ponieważ odsuwając się od Światła, przechodzą tam, gdzie Światła nie ma. Czyli w mrok. Wiele tajemnic nie znacie, wielu tajemnic nie znam ja. Bez względu na to, czy to faktyczne złe duchy, czy choroby umysłu... należy je zwalczać. Księga, którą Ci pokazałem została zarekwirowana kultowi, ktory rozbiłem po moim przybyciu tutaj. Nie otwieraj. Bluźnierstwa. Jak się jednak okazuje... za tym wszystkim kryje się coś większego.
Przystał na chwilę, wyprostował się na krześle i zapytał.
- Co dokładnie widziałaś. Co mówił. Co podejrzewasz...?

[Claudie]

Dziewczyna wyprostowała się momentalnie, poczuła potrzebę dotknięcia tej księgi lecz jakaś siła powstrzymała ją od tego. Ściągnęła Święty Znak z szyi i w dłoni obracała nim bezwolnie, jakby wiedziała co może się wydarzyć. Po chwili kontynuowała - Moja misja, moja prawdziwa misja zaczęła się. Muszę zrezygnować ze współpracy z Aymerem, chyba że on już został w to wciągnięty. Jeżeli nie... wolę by w razie czego jedna dusza została spaczona. Rozumiem, że Święte Officjum w stolicy zostało zawiadomione z czym będziemy się mierzyć? - spytała, ciągle obracając Znakiem i w myślach modliła się do swojej Patronki, jakby chciała by przemówiła i doradziła Anna jej.

[Ąrie]

Komandor twierdząco pokiwał głową i przyglądał się, jak obracasz Święty Znak w dłoniach.
- Tak, Pani Inkwizytor. Inkwizytor Aymer o niczym nie wie i lepiej, aby tak pozostało. Nie możemy jednak pozwolić, aby czegokolwiek się domyślał, dlatego musi Pani zachować pozory. Ja postaram się, abyście byli rozdzieleni. Święte Officium od dawna konfrontuje się z dziwnymi kultami, które... które czczą dziwnych bożków, Szanowna Pani. Dlatego tu jesteśmy. Wydaje nam się, że może mieć to jakieś powiązanie z tajemniczą cywilizacją, która usadowiona jest gdzieś tam... gdzieś w lasach. Wszak pewności nie mamy. - odchrząknął. - Musi Pani mieć świadomość, że bierze Pani na siebie ogromny wysiłek. Duchowy i fizyczny. Siły, z którymi się Pani będzie mierzyć... nikt, zaprawdę nikt nie jest w stanie ogarnąć ich umysłem. Ma Pani tego świadomość?

[Claudie]

- Mam - odpowiedziała stanowczo dziewczyna - Moja mentor uczyła mnie o Ciemności, sama z tym się mierzyła i zapewne mierzy. Teraz nadszedł mój czas. Jeżeli mam  zacząć walkę z Ciemnością, potrzebuję wszelkich możliwych uprawnień do działania w mieście jak i również wszystkiego, co zostało ustalone przez pana Komandorze w czasie pańskiego śledztwa. Wszystko, notatki, rozmyślania, nawet nieudane i nietrafione drogi. Najlepiej jak najszybciej, chciałabym się zająć dokumentacją od jutra. Aha, będę potrzebowała większego budżetu, nie wiem czy dam radę wszystko pokryć ze swojego skromnego mieszka.

[Ąrie]

- Tak Pani Inkwizytor. Połączymy siły w walce z Ciemnością, która właśnie spada na nasz świat. Święte Officium ma ogromne wydatki na całym świecie, jednak myślę, że trzysta denarów to maksymalna kwota, którą będę mógł Panią uposażyć. Otrzyma Pani pełną dowolność działania w szerokim tego stwierdzenia zakresie, wszystko wedle woli Imperatora. Jutro też dostarczę Pani niezbędną dokumentację. Dzisiaj... niech Pani odpocznie w łożu, spróbuje zmrużyć oczy. W najbliższym czasie sen będzie rarytasem. - powiedział, a następnie wstał i zabrał księgę, aby schować ją ponownie przed wścibskim wzrokiem ludzi niepowołanych...

[Claudie]

- Dobrze Komandorze, życzę spokojnej nocy - odpowiedziała dziewczyna wychodząc z pokoju "szefa". Skierowała swoje kroki bezpośrednio do pokoju (oczywiście przechodząc przez portiernię i zabraniu kluczy) i weszła do środka.

[Ąrie]

Komandor pożegnał się z Tobą, zaś Ty udałaś się do swojego pokoju. Otworzyłaś go, a w środku znajdowała się Annabel, przygotowującą kąpiel dla Ciebie. Gdy weszłaś, dziewczyna spojrzała się na Ciebie i uśmiechnęła.
- Wyprałam Twą suknię, Pani, a także przygotowałam kąpiel. Wyglądasz na zmęczoną.

[Claudie]

- Cóż, czuję się jakbym walczyła z całą armią heretyków. I dziękuję Ci - powiedziała dziewczyna, czując zmęczenie. Teraz dopiero odczuła, jak mocno ta "bitwa" nadwątliła jej siły.
~ Musisz być silna dla świata, to Ty go trzymasz i bronisz przed Ciemnością ~ pomyślała dziewczyna ściągając z siebie ubranie. Rzuciła je na pierwsze lepsze krzesło, ale Znak pozostawiła na szyi. Księgę postawiła w widocznym miejscu tak, by nie straciła jej z oczu. Gdy była już naga powoli podeszła do wanny. Gdy była obok Annabel, uśmiechnęła się do niej radośnie.
~ Wykorzystaj każdą radosną chwilę. Przydadzą Ci się, by walczyć z tym, do czego Cię szkoliłam ~ słowa jej Mentorki rozbrzmiały mocno w głowie gdy zanurzała się w wannie. Oparła się o ściankę i pozwoliła, by woda wyciągnęła zmęczenie.
- Annabel, dziękuję Ci. I przepraszam za swoją nachalność wcześniej.

[Ąrie]

Annabel zebrała Twoje ubrania i złożywszy je, położyła na łóżku. Uśmiechnęła się nieznacznie, jednak spuściła wzrok w zakłopotaniu.
- To... nie szkodzi moja Pani. Naprawdę, nie szkodzi... I proszę mi wybaczyć moje niestosowne zachowanie, ja naprawdę nie powinnam była poddawać się emocjom, to nie przystoi tak, kobiecie wyższego stanu ze służką, ja... - zatrzymała się i spojrzała niewinnie, jakby doszukiwała się usprawiedliwienia, czy pociechy.

[Claudie]

- Nie obwiniaj siebie Annabel - odpowiedziała dziewczyna - I przestań ględzić na temat tego wyższego stanu, wcale się nie wywyższam tym kim jestem. A teraz masz polecenie ode mnie. Masz ściągnąć swoje ubranie i dołączyć do mnie w wannie - po czym roześmiała się radośnie.

[Ąrie]

Dziewczyna spojrzała się na Ciebie z przerażeniem, jednak nie oponowała. Pokornie rozwiązała sploty swej sukni, a następnie powoli ją opuściła.

(click to show/hide)

Światło księżyca oświetliło ją, a dopiero wtedy zwróciłaś uwagę na zmianę - jej włosy były teraz długie, proste i połyskująco złote. Następnie zwróciłaś uwagę na jej ciało. Cóż - było to prawdziwe dzieło natury. Zakrywała dłońmi nieco piersi, jednak te, pełne, duże i jędrne wymykały się z jej uścisku. Jej brzuch był odrobinę umięśniony, zaś talia pięknie wcięta, podkreślająca jej perfekcyjną sylwetkę. Biodra i uda kobieta miała szerokie, jednak nie przesadnie - wszystko było kształtne, jędrne i słowem... porcelanowo blade piękno. Nieśmiało podążyła do Ciebie i delikatnie weszła do wanny, kładąc się brzuchem na Tobie. Jej ciężkie piersi spoczęły na Twoich, a jej usta zbliżyły się do Twoich. Nie ważyła się jednak pocałować - nieśmiała, delikatna i ostrożna, czekała na Twój ruch.

[Claudie]

Dziewczyna jedną rękę położyła Annabel na plecach, delikatnie jeżdżąc nią po kręgosłupie. Drugą rękę położyła jej na włosach i delikatnie wplątała palce w nie.
- Jesteś piękna - odpowiedziała dziewczyna - Naprawdę piękna. Ja przy Tobie... To chyba ja powinnam być służką, a Ty damą - po czym delikatnie musnęła jej wargi swoimi i kontynuowała po cichu - Zrelaksuj się proszę... bądź przy mnie.

[Ąrie]

Dziewczyna uśmiechnęła się, a po raz pierwszy od poznania jej zauważyłaś, że nie był to nieśmiały uśmiech lecz taki... taki zawadiacki. Chwyciła Cię za kark i wpiła w Twoje usta, całując je namiętnie. Kiedy się od nich oderwała, jedna jej ręka spoczęła na Twoich piersiach i zaczęła je delikatnie ugniatać, a następnie coraz mocniej i mocniej... i gdy już zaczynałaś odczuwać podniecający ból, przerywała, aby wodzić palcami wokół Twoich sutków, podkręcając żądze, które paliły Cię od środka...

[Claudie]

Pierwszy raz od niepamiętnych czasów dziewczyna poczuła radość z tego, co ją otacza. Oblizała swoje wargi ponownie zapamiętując smak jej warg, po czym przejęła inicjatywę i wykorzystując to że Annabel na niej leży, zjechała dłonią niżej ściskając ją delikatnie ale stanowczo za pośladek. Drugą ręką chwyciła ją mocniej za włosy i przyciągnęła do swojej głowy, łapiąc ponownie smak jej ust. Gdy znowu odrywała się od jej warg, przygryzła jej dolną wargę i uśmiechnęła.

[Ąrie]

Kiedy ścisnęłaś jej pośladek, dziewczyna rozchyliła nieco namiętne wargi i uśmiechnęła się. Ponownie złączyłyście się w pocałunku, tym razem dłuższym i tak szaleńczo namiętnym, że musiałyście przerwać, aby nabrać tchu. Dziewczyna najwyraźniej bardzo się rozpaliła, gdyż zaczęła całować Cię namiętnie po policzku, żuchwie, aż w końcu doszła do szyi, gdzie zatrzymała się na chwilę namiętnie rysując Ci językiem na niej wzory. Następnie kontynuowała pocałunki i zeszła do ramion, następnie niżej, niżej... i przerwała, gdy jej pocałunki dochodziły już do Twoich piersi. Spojrzała ponownie w oczy i uśmiechnęła się zawadiacko...