[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Anabel przyniosła gar z gorącą wodą i wlała ją do wanny, zalewając też mniejszą ilością zimnej z drugiej, mniejszej misy.
- Tak moja Pani, kąpiel jest już gotowa i tak... ja jestem wolna. - odpowiedziała służąca, nieco zakłopotana Twoją półnagością.

[Claudie]

Dziewczyna przytaknęła głową jakby akceptując jej słowa i zrzuciła bieliznę z siebie. Podeszła do wanny i powoli weszła do niej, zanurzając się.
- Na Święty Płomień, jak mi tego brakowało - powiedziała do siebie kładąc się w wannie i dając odpocząć swojemu zmęczonemu ciału. Po chwili zanurzyła głowę w wodzie i wynurzyła ją, dając również odpocząć włosom.
- Powiedz mi coś o sobie Annabel - powiedziała dziewczyna do służki, uśmiechając się do niej.

[Ąrie]

Zdjęłaś bieliznę i zanurzyłaś się w wodzie, tak ciepłej i kojącej. Annabel już miała odpowiadać na Twoje pytanie, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Dziewczyna pytająco spojrzała na Ciebie, jakby chciała zagadnąć, czy ma sprawdzić kto to.

[Claudie]

Dziewczyna przesunęła się tak, by widzieć drzwi bądź wejście do części łaziennej i powiedziała Annabel, by otworzyła drzwi i sprawdziła kogo niesie. Dziewczyna pamiętała, że była umówiona z kolegą, ale tak szybko by przyszedł?

[Ąrie]

Dziewczyna uchyliła drzwi i się przez nie wychyliła.
- Szanowna Pani bierze kąpiel, kim Pan jest, jeśli mogę spytać? - zagadnęła. Nie usłyszałaś odpowiedzi jegomościa, jednak dziewczyna odchyliła się i Cię poinformowała. - Szanowny Pan mówi, iż nazywa się Aymer, jest Pani znajomym.
I faktycznie, zauważyłaś swego kolegę stojącego w drzwiach i czekającego...

[Claudie]

- Wpuść go, proszę - powiedziała dziewczyna wygodniej się opierając o ścianę wanny - Przynieś nam proszę coś do picia i jedzenia. I dopilnuj, by strawa była ciepła!

[Ąrie]

Opis Annabel:
Młoda kobietka o pełnych kształtach o brązowych, kręconych włosach do ramion. Jej oblicze jest porcelanowo blade, tworząc wrażenie, jakoby dziewczyna była lalką. Nos ma kształtny, niezbyt duży i nieco zadarty do góry. Jej błękitne oczy i pełne usta niejednemu młodzieńcowi zawróciły w głowie, a wydatny biust i duże, pełne pośladki tylko wzmagają ich fantazje erotyczne na temat tej młodej służki. Dziewczyna ma zaskakująco zadbane dłonie i zdrową cerę, co wśród służebnych nie jest spotykane...

[Claudie]

Claudia odprowadziła swojego kolegę do drzwi, a gdy ten wyszedł poprosiła by Annabel weszła (o ile była w zasięgu wzroku), po czym podeszła do sukni i zaczęła ją oglądać.

[Ąrie]

Annabel pojawiła się jakby znikąd, wyrastając poniekąd na głos Twych myśli. Weszła pokornie do pokoju i zamknęła za sobą drzwi, dokładnie Cię obserwując. Kiedy Twój wzrok na niej wylądował poczułaś coś... coś wielce mimowolnego. Jakby jakiś rodzaj żądzy, pożądania... który zrodził się w Twojej głowie nie wiadomo skąd i nie wiadomo dlaczego.
- Tak, moja Pani? - powiedziała dziewczyna, a głos jej zabrzmiał jak najdelikatniejszy aksamit.
Czy to lata celibatu, czy zmiana klimatu? Co powoduje te dziwne... nieopanowane odczucia?

[Claudie]

- Usiądź proszę - powiedziała Claudia wskazując miejsce na łóżku, po czym wzięła suknię i położyła ją na oparciu krzesła. Gdy to zrobi, usiądzie obok służki i powie - Annabel, powiedz mi, co widziałaś jak weszłaś z tacą jedzenia.

[Ąrie]

Służąca usiadła, a jej porcelanowa twarzyczka została oświetlona przez ostatnie promienie zachodzącego Słońca. Położyła ręce na nogach i na Twoje pytanie odpowiedziała zdawkowo.
- Nic, Moja Pani.

[Claudie]

Dziewczyna położyła Annabel dłoń na podbródku i przesunęła ją tak, by mogły sobie patrzeć w oczy - Wszystko co powiesz, zostaje w tej komnacie. Proszę Cię, odpowiedz na moje pytanie. Szczerze.

[Ąrie]

Spoglądając jej w oczy ponownie poczułaś to dziwne coś, które gdzieś ziało z Twojego wnętrza. Jej oczy... były niesamowite. Słońce powoli znikało za widnokręgiem, a Ty coraz bardziej czułaś, że płomień pożądania zaczyna Cię konsumować...
- Pani... ja... - zaczęła dukać. - Widziałam Panią nagą... rozmawiającą z Panem Inkwizytorem... nic więcej...

[Claudie]

Claudia przesunęła dłonią z podbródka, przesuwając nią po szyi i powoli jadąc po ramieniu w stronę dłoni. Delikatnie podchwyciła ją, odwróciła wierzchem i powiedziała - To nie są dłonie służki, moja droga. Kim jesteś i dlaczego tutaj pracujesz. Odpowiedz proszę i nie bój się. Wszystko zostanie między nami.

[Ąrie]

Dziewczyna z niepokojem obserwowała Twoje ruchy, zaś Ty mogłaś wyczuć ziąb jej delikatnej skóry. Kiedy w końcu chwyciłaś delikatnie jej dłoń i odwróciłaś, zadając następnie pytanie, ta zdziwiła się i uciekła wzrokiem od Ciebie. Przygryzła wargę i zaczęła mówić.
- Pani... ja... ja nie jestem kimś specjalnym. Jestem zwyczajną służącą, naprawdę, Pani...