[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - David Jackson

[Claudie]

Gdy tylko usłyszała o Twoich problemach odwróciła się na krzesełku w Twoją stronę, założyła nogę na nogę, przekrzywiła główkę i spytała - Jakie to masz problemy Davidzie? Czyżbym miała Ci pomóc? A może trzeba kogoś wiesz... by wąchał kwiatki od spodu? - po czym gdy mówiła ostatnie słowa, zmrużyła oczy i zaczęła się rozglądać czy nikt Was czasem nie podsłuchuje. Gdy się upewniła, przysunęła się do Ciebie tak, że jej wargi dotykały Twojego ucha i powiedziała - Nic nie mów, ściany mają uszy. Spotkaj się ze mną za trzy kwadranse w miejscu, gdzie księżyc oświetla budynek całym swoim blaskiem... Tam będzie czekała księżniczka na swojego rycerza - po czym pocałowała Cię w policzek i szybko skierowała się do wyjścia...

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David postanowił udać się na dach budynku, mając nadzieję, że odgadł co Barbara miała na myśli.

[Claudie]

Gdy wyszedłeś na zewnątrz zauważyłeś, że na dach Elizjum nie masz za wiele dróg wejścia... A przynajmniej nie masz jej z ulicy. Chwilę rozejrzałeś się i po drabinie wszedłeś na górę. Gdy byłeś już na dachu spostrzegłeś Barbarę, która siedziała sobie i wpatrywała się w dal nie zauważając Ciebie.

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David podszedł do niej, popatrzył na nią i powiedział:
- A więc chcesz usłyszeć o moich problemach?

[Claudie]

Nie odwracając się w Twoją stronę powiedziała - Tak... Tylko, że miałeś być dopiero za jakiś czas. Czyżby to była za słaba zagadka? - po czym siedząc ciągle na dachu zrobiła minę "myślicielki"

[Bruce Campbell]

- No... była dosyć trudna, musiałem nad nią trochę pomyśleć...

[Claudie]

- Aha, tylko trochę? - spytała zdziwiona Barbara - cóż, widocznie muszę się następnym razem postarać. No, ale jesteśmy tutaj z Twojego powodu, sam się chciałeś tutaj spotkać. Usiądź Davidzie obok mnie... i opowiadaj.

[Bruce Campbell]

- Okej, a więc... skrótowo mówiąc... mój Ojciec dostał zlecenie śledzenia pewnej grupy ludzi. I zniknął. Sam niewiele wiem, poza tym, skąd ostatnio dał znak życia.

[Claudie]

- Twój Ojciec? - spytała - Znam go? Poznałam go? Niewiem, chyba nie. I co, chcesz go odnaleźć?

[Bruce Campbell]

- Tak, chciałbym go odnaleźć. A czy go znasz, nie wiem. Nazywa się Sandor.

[Claudie]

- Twoim Ojcem jest Sandor Clegane?! - powiedziała podniesionym tonem Barbara - Ten z Gry o Tron?! Oooo.... ma takie same mięśnie jak w książce??? - po czym spojrzała się w Twoje oczy i kontynuowała - Zawsze chciałam poznać jakiegoś bohatera! Ale jak on jest bohaterem... to Ty też nim jesteś?!

[Bruce Campbell]

- No nieee, nie do końca. Nie ten Sandor jest moim Ojcem. Jego nazwisko to Ragadvany.

[Claudie]

- Hmmmm - zamyśliła się Barbara - Nie, nie znam takiego Kainity... A już myślałam, że jesteś bohaterem Davidzie. No ale zawsze możesz nim być. Mam Ci pomóc? Czy jednak to jest zadanie dla samotnego wilka, który odwiedził miasteczko na Dzikim Zachodzie?

[Bruce Campbell]

- Myślę, że dam radę sam. Dotychczas dawałem sobie radę sam. Nie chciałbym sprawiać ci kłopotów - dodał na koniec.

[Claudie]

Barbara przysunęła się bliżej, pocałowała Cię w policzek i powiedziała - A jakie to mi sprawisz kłopoty? Ot koleżeńsko-przyjacielska pomoc. Ja pomogę Tobie, ty mi. Przecież tak robią przyjaciele, prawda? Chyba, że nie jesteś moim przyjacielem.