Kryształy Czasu / sesja

[huth]

gnom Randalfian

Piwo mocno mu dało w czerep, tak że aż na dłuższy czas stracił kontakt ze światem, te miejskie trunki jakieś lewe muszą być.

- Eeeeeee, mójże rasowy pobratymcu, ja chętnie pójdę na taką wyprawę, bo to zawsze dobra okazja, aby zaszczepiać w sercach i umysłach dobro i miłosierdzie, dając świadectwo swej wiary! A może i miecz tamtego pana się znajdzie, choć oczywista jako symbol jego rycerskiej postawy i ostateczne rozwiązanie obrony niewinnych niźli narzędzie bezmyślnej przemocy, boże broń!

[Octavian]

                   
                   

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Witaj szlachetny gnomie! Jam jest Sir Gawain, rycerz błędny, dziewice ratujący i przebrzydłe stwora mordujący! Wzbudziłeś swą historią moją ciekawość i współczucie, z wielką chęcią wyruszę twojej kopalni na ratunek i zaszlachtuję podłego czerwia w imię Bogów! Mam swego rumaka opodal karczmy i mogę zaraz ruszać, wskaż jeno drogę - tak oto Sir Gawain rzekł do gnoma zwanego El Zgubą, powracając do karczmy. Zaraz też przybrał dumny postawę, prezentując swój miecz, zwany Khyncetnerem, z którego to ostrza legły niezliczone bestie, na wschodzie i zachodzie. Po prawdzie, żadna z nich z ręki Sir Gawaina.

[Octavian]

El Zguba cieszy się z tej niezmiernie rozsądnej postawy.
Miecz, zwany Khyncetnerem - to osobna historia, jest świetny do przedstawień o teatralnym charakterze, ma imponujące choć całkowicie bezwartościowe ozdoby, jest tak wyważona, że gdy chcesz uderzyć szybko poświęcając nieco siły, uderzysz nim wolno poświęcając siłę uderzenia i na odwrót. Bestie rzeczone to dwie kury i stary szczur.
Gdy rozmawiacie słyszycie trzask!

W wozie pękł dyszel! Naprawa potrwa cały dzień!
Wybucha wielka dyskusja - czy zgromadzona tutaj kompania nazywa się "Szkarłatną kompanią", czy "Czarną kompanią". Jakby nie było, trzeba poczekać cały dzień na rozpoczęcie wyprawy.
El Zguba obsesyjnie wręcz demonstruje dobry humor i zaprasza całą Szkarłatną/Czarną Kompanię na pieczone prosię i beczkę piwa, na jego koszt! Planowana jest zabawa, która potrwać ma do rana.
Ponurak który zdaje się przewodzić szajce nazywany jest Maczetą, "zaprzyjaźnił" się z Wesołym Jacusiem, zachęca go do prowokowania kogo tylko się da, wymownie dając do zrozumienia, że obrazić Wesołego Jacusia, to to samo co obrazić jego.

Wyzwanie dla sir Gawaina
- W czasie rozkręcającej się imprezy twoja osoba przykuwa uwagę zakutego w przesadnie ciężką zbroje gościa cierpiącego na depresję i Flavii córki karczmarza. Oczekują, że zabawisz ich jakimś eposem rycerskim, chyba z zupełnie innych powodów. Jeśli przedstawisz epos rycerski w barwnej oprawie, zyskasz oklaski w Czterech Wiatrach - wygrywasz wyzwanie.
Wyzwanie dla Randalfian'a
 - Przysiada się do ciebie jakiś straszny nudziarz. To chyba gnom, cały powykręcany i niemiłosiernie brzydki, porusza się na jakimś drewnianym wózku, ma nieprzyjemny oddech, najwyraźniej to jakiś żebrak. Stefan Pierdoła zaczyna nachalnie narzucać ci jakiś niedorzeczny pomysł, twierdzi że świat mógł powstać bez boskich ingerencji, opowiada jakieś bzdury o "czaso-przestrzeni", powtarza w kółko słowa "osobliwość", "dualizm falowo korpuskularny". Działa ci to na nerwy, znosisz natręta bo jesteś uprzejmy, ale w końcu nie możesz już zdzierżyć tych bzdur! Jeśli w skrajnie literacki sposób, używając gigantycznej liczby przymiotników, wyjaśnisz raz na zawsze Stefanowi Pierdole, że żadne takie rzeczy nie mogą mieć miejsca, bo bogowie musieli stworzyć ten padół - wygrywasz wyzwanie.

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
Sir Gawain spojrzał speszony na dziewkę nieziemskiej doprawdy piękności, anioła niemalże, zwaną Flavią. Wszystkie historie jakie słyszał i zapamiętał, zdawały się być niczem wobec jej urody. Rzekł więc tedy:
- Musisz mi wybaczyć nadobna Pani, lecz muszę właśnie wyjść do miasta w celu załatwienia spraw najwyższej wagi. Kiedy wrócę, usłyszysz zapewne niejedną historię ku radości twych uszu - po czym wyskoczył na zewnątrz niczym wicher, szukając ochłody w wieczornym powietrzu od zaduchu karczmy.

[Octavian]

               
Flavia podąża za sir Gawainem, i gdy ten załatwił już to co miał załatwić, proponuje mu przechadzkę, w celu zaczerpnięcia świeżego powietrza. Zupełnie nierealne w Chłopskich Kroczach, zdziwienie sir Gawaina rośnie, gdy Flavia wmawia mu, że świeże powietrze można znaleźć na sianie w stajni.
Czy sir Gawain uda się sprawdzić tę teorię z Flavią?

W karczmie zabawa trwa w najlepsze, Wesoły Jasuś szaleje, gdyż Maczeta przypomina, że jest jego kolegą, ludzie namawiają Wesołego Jacusia do psot; gromkie "ho ho, ha ha, hi hi" słychać na całej ulicy.
Kilka bójek szybko się kończy, Maczeta jako miłośnik zgody ich sobie nie życzy, zatem zwadzeni szybko okazują się znajdywać wspólny punkt widzenia.
 Randalfian może liczyć na resztki, tak samo jak dwa psy, nikt się za bardzo niczym nie zdaje przejmować, Argjolf - tajemniczy osobnik komentuje mówiąc do siebie, całe zamieszanie...

[firentis]

Idioci, tępi idioci. Niczym są wobec mej mocy i intelektu mego nieokiełznanego. - podrapał się po głowie, spojrzał na Randalfiana - A ten co tam w kącie z psami się zabawia... Klecha musi jakiś, uważać mi trzeba, bo mnie jeszcze o czary albo herezję jakąś oskarży.

[Agis]

Do karczmy wtacza się osobliwa postać: potężnego wzrostu w poszarpanym skórzanym poncho i z fikuśnym warkoczykiem na czubku zaskakująco niewielkiej głowy... Ryczy uderzając rytmicznie w bębenek wielkości koła od wozu: kto zamawiał muzykę? Największy bard po tej stronie gór ukoi waszą tęsknotę za poezją!
Rach, ciach, ciach:
 Przepijemy Katanowi zamek mały!
Co go trolle dookoła obesrały!
Każ przynieść piwa gospodarzu miły,
W którym przez tydzień myszy się topiły!
Ty pójdziesz górą a ja dolinąąąą!
Ja będę księciem, a ty gadzinąąą!

Wyryczawszy przepitym basem ten bełkot toczy przekrwionym wzrokiem, najwyraźniej oczekując uznania...

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- No eee... nie wiem najdoskonalsza, czy to dobry pomysł... hmm... nooo nie słyszałem żeby w stajniach było świeże powietrze, chociaż co ja tam wiem... eee... a może byśmy tak gdzie indziej... - wyjąkał wyraźnie zakłopotany rycerz bez skazy ni zmazy.

[Octavian]

           
Flavia w złym humorze wraca do pracy, Ghan nie tylko otrzymał oklaski za swój występ, ale przegonił również psy od kości i resztek mięsa!
Wprawił wszystkich w zdumienie, wyraźnie widać, że to psy miały powody by obawiać się pogryzienia.
Ghan, Argjolf i Randalfian mogą podyskutować więc chwilkę, niemal pewne że znajdą wspólne tematy, sir Gawain może do nich dołączyć o ile zechce.

Tu należy zaznaczyć, że przechadzając się po ulicy Ostrogaru, sir Gawain mija dokładnie te domy o których poeta Edgar Walnięt pisał w swoim tomiku wierszy "Zwichrzone wiatrem żałoby myśli" iż,
"ich deski mienią się kolorami tęczy barwy niebieskiej, gdyż lśnią w promieniach księżyca oddechem mroźnych gigantów, a w zatłoczonych alejkach, przepełnionych wylewającym się błotem grzechu, dachy domów uginają się pod ciężarem bezwstydu, oczekując na dźwięk dzwonu piekieł, który rozewrze wieka trumien, by umarli mogli pustymi oczodołami podziwiać przepych marności"
warto nadmienić, że Edgar Walnięty przechadzał się tędy często, gdyż powracał z palarni prowadzonej przez szanowanego orka Gh'ershala, do dziś w owym przybytku można raczyć się tym specyfikiem, który orkowie zwą kwiatem lotosu, elfy snem Mizana, krasnoludy K'eralem, a w mowie ludzkiej zwie się opium.
Tomik wierszy "Zwichrzone wiatrem żałoby myśli" zawiera przepiękne ilustracje pokazujące życie w dzielnicy Chłopskie Krocza w Ostrogarze, jest więc bezcenną skarbnicą wiedzy.

(click to show/hide)

(click to show/hide)

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Cóż to za przebrzydłe miejsce rozpusty! Wracam czem prędzej do mych towarzyszy w karczmie, może ktoś już naprawił wóz i będziemy mogli udać się w dalszą drogę.

[Octavian]

Swoim rytmem, ucztujący udali się na spoczynek.
Ranek wstał leniwie, wóz udało się naprawić, wraca dyskusja na temat nazwy, czy lepsza Czarna, czy Szkarłatna powinna być Kompania.
                                   
Gdy do izby wkracza pełna wigoru postać, sprawy zdają się już toczyć szybciej.

(click to show/hide)

Nasi bohaterowie zamieniają kilka zdań jeszcze w Czterech Wiatrach, zwierają szyki.
Czy sir Gawain powie coś rzeczowego, czy Randalfian objaśni nam wielkie tajemnice wiary?
Czy Ghan nas czymś zaskoczy, a może to właśnie Farathon rzuci nowe spojrzenie na całą sprawę?
Przechadzając się po izbie z piwem w ręku  Argjolf głośno myśli.
           

[Agis]

Ghan, zadziwiająco zręcznie, prześlizgnął się przez salę i przysiadł na pniu do rąbania mięsa w pobliżu Randalfiana.
- Ha gnomniszku! Spójrz no na tego pokurcza w kącie, czego on w ciebie tak ślepia wrapił? Może chciałby, abyś go prześwięcił?:)
A wciórności! Popatrz jaka lala! Ale balladę bym o niej ułożył! Na kolana przede mną by padła krzycząc: "dam ci co tylko sobie zażyczysz!"
A ja wtedy: Tę baryłkę październikówki poproszę ...
Tu obleśnie mlasnął wargami mrucząc: cyce jak maźnice... nie, jak księżyce... mrrr...

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Panowie, jak uczą nas przeróżne historie, w każdej wyprawie ktoś okryje się chwałą, a ktoś zginie! Módlcie się o czystość duszy, niech będzie jej czystość tarczą przed plugawością czerwia! Niech Bogowie błogosławią wszelkim im miłym walczącym, aby mogli zgładzić z ich pomocą przeklętego stwora!

[firentis]

Argjolf
Gdy piękna dziewczyna pojawiła się w karczmie, Argjolf bezwiednie upuścił kubek, który upadając na deski i rozlewając się powinien nie mało zdenerwować gospodarza. Wszyscy jednak byli zapatrzeni w nowo przybyłą osobę, więc wina Argjlofa nie została zauważona. Cyce jak donice. Ach, cóż za kształty... Pomyślał na głos, nieświadomie podsuwając pomysł na nową strofę siedzącemu nieopodal Ghanowi.