Myślę o pewnej broni palnej wymyślonej w XIV wieku. Składa się z lufy oraz łoża na którego końcu znajdowała się dość spora kolba. Otwór zapłonowy znajdował się z boku tylnej części lufy. Broń ta została stworzona głównie z myślą o obronie miast/zamków. Przy strzelaniu z murów do obsługi wystarczyła jedna osoba, gdy zaś wyprowadzano ją w pole, potrzebnych było dwóch ochotników.
Elitarni strzelcy potrafili sprzątnąć rycerza z konia z odległości około 200 metrów. Strzelano kulami o kalibrze 20 mm. Długość całej broni wynosiła 150-180 cm, a jej waga - kilkanaście kilogramów.
O jakiej broni myślę?