Warhammer-Sesja RPG

[Aldred]

Sergei:Skupiasz się najbardziej jak to tylko możliwe aby "namierzyć" małe gobasy.Po dłuższej chwili stwierdzasz że te prawdopodobnie zaczynają was okrążać....Jednak to nie koniec atrakcji...
Dostrzegacie na ułamek sekundy jak jakiś punkt zasłonił księżyc a potem znikł.W oddali słychać tylko dziwny skrzek oraz migotające fioletowym poblaskiem jaskrawe światło rzucane raz po raz na drzewa.Teraz...nawet wilki całkowicie zamilkły....

[Altharis]

Siergiej Aristov

-Och świetnie, chyba zaczynają nas okrążać.
Jeszcze przez chwilę wpatruje się w miejsce, w którym wcześniej był jakiś dziwny... obiekt
Świetnie, chyba mam od tego wszystkiego przywidzenia... Ale jeśli to nie przywidzenia? Prawdopodobnie już jesteśmy martwi.
Zamiast czekać na reakcję Niziołka, zabieram mu sztylet i sam uwalniam elfa tą  bronią. Po tej czynności zwracam sztylecik do jego właściciela
-Wybacz i proszę bardzo Niziołku. A teraz, jeśli mogę coś zasugerować, radzę uciekać. Chyba, że życie wam niemiłe...

[wesch96]

Wegrim

Gdybym tylko dostał solidny, krasnoludzki topór...
Spoglądam w miejsce gdzie mignął ten... obiekt, ale zaraz znów rozglądam się wokół i biorę do ręki swój... miecz.

- Magu, magu! Wstawaj, przydaj się na coś w końcu!

Energicznie szarpie maga za ramię.

Jak mamy dać radę tym goblinom z takim rynsztunkiem? Nizołek, chuderlawi ludzie i jęczący mag... Pięknie! A, teraz jeszcze piękniś elf...

Spoglądam na elfa i krzyczę doń:

- Elfie, skoro już mamy za sobą grzeczności, co potrafisz? Jesteś magiem?

Z niecierpliwością czekam na odpowiedź elfa i wciąż bacznie obserwuję ściany lasu, aby jak najprędzej dostrzec nadchodzące gobliny.

Żeby Endrin tu ze mną był...

[Bloomy]

Margael

Zeskakuję z wozu, a następnie  próbuję sobie przypomnieć w jaki sposób się w aktualnym miejscu znalazłem, kolejno odpowiadając ze  spokojem  na pytanie nowo poznanej osoby:

- Naprawdę nie wiem jak tu się znalazłem. Jestem, powiedzmy.. łucznikiem. Nie czas na pogawędki, to co się czai za krzakami temu nie sprzyja. Dziękuję za odwiązanie mnie, tak czy inaczej powinniśmy już stąd iść.  Daj mi łuk, a się przekonasz. Cóż jest noc, a dodatkowo jak zawsze gobliny chodzą dziesiątkami. Dziękuję za uratowanie mnie, jednakże powinniśmy już stąd iść.

Pośpiesznie rozglądam się wokół próbując rozpoznać otaczający gromadkę teren, ewentualnie odnaleźć swój ekwipunek - przy tym cały czas próbując przypomnieć sobie co robię w tym lesie..

[Duczek]

Rob

Dzięki za sztylet - powiedziałem, po otrzymaniu go. Mała broń a cieszy - pomyślałem uśmiechając się delikatnie, po chwili wyszeptałem zdziwiony tchórzostwem i głupotą moich towarzyszy -Dokąd chcecie uciekać? Gobliny nadchodzą ze wszystkich kierunków!-

Rozglądam się, starając się poprawnie ocenić sytuację. Staram się ocenić gdzie są najbliżsi wrogowie, oraz rozglądam się za drogami ucieczki, oraz potencjalnymi kryjówkami. Poszukuję kilku wyważonych kamieni.

-Zamiast jęczeć i marudzić, lepiej rozejrzyjcie się za jakąś bronią, odpowiednio użyty kij jest niebezpiecznym narzędziem -  krzyknąłem, po czym dodałem w myślach - Jeżeli goblinów będzie zbyt dużo, to powinni je zatrzymać na wystarczająco długi czas, żebym mógł uciec lub się ukryć .

[proud]

Fredrik van der Stelt

Zdezorientowany, niczym wybudzony z trwającego lata letargu mag potrząsnął głową. Dopiero nachalne szarpnięcia krasnoluda dotarły do pogrążonej w myślach świadomości. Do Frederika nie docierały wcześniejsze pytania, otoczenie, a nawet głód, który dopiero w tej chwili dał o sobie znać.

- Co? Co się dzieje? Która jest do cholery godzina i jak długo tu sterczymy? - odezwał się do otaczających go osób i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że musieli spędzić kilka dobrych chwil w tym miejscu.

Dopiero po chwili usłyszał okrążające grupę szelesty i usłyszał jakby potwierdzające to twierdzenie słowa niziołka. Ten zwój! Niespotykane, że taka rzecz znalazła się w tym miejscu. Gdy minie zagrożenie będę musiał jeszcze raz się nad nim zastanowić - zachowując tym razem większy dystans.

Wciąż rejestrując otoczenie, Frederik zaczął przygotowywać się do konfrontacji.

[wesch96]

Wegrim

Dobrze, dobrze... Już myślałem, że nie żyje, mam nadzieję że ta "antymagiczna" aura już nam nie towarzyszy...

- Magu, czy możesz już bez oporów władać magią? Prawdopodobnie okrążają nas gobliny...

Soczyście splunąłem

- Potrzebna nam będzie jakaś destrukcyjna magia, albo... teleportacja. Z takim uzbrojeniem nawet najbitniejszy wojownik nie zdoła skutecznie walczyć

Kręcę lekko nadgarstkiem, a w dłoni trzymam miecz, na który z politowaniem spoglądam.

Skoro jest nas już paru, mamy szczątkowe uzbrojenie i maga, to powinniśmy spróbować? Jeśli tego nie zrobimy, chyba się nie przekonamy.

Kręcę głową i ramionami, aby rozruszać osłabłe mięśnie, wykonuję parę machnięć swoją bronią i krzyczę:

- Podejdźcie bliżej! Musimy się ścieśnić, inaczej te ścierwa nas zaleją!

Ostatni raz przecieram oczy i gorączkowo rozglądam się wokół szukając pierwszego goblina.

[Altharis]

Siergiej Aristov

-No, przynajmniej wiemy, że żyjesz Magu! Wyczytałeś coś z tego pergaminu?
Nie czekając na odpowiedź, szukam jakiegoś kija i kamieni, które mogłoby mi posłużyć za prowizoryczną broń
I tak najpewniej nie żyjemy więc przynajmniej spróbuję walczyć.
-Ech... gdybym miał tylko jakiś łuk. Prawdopodobnie tylko cud może nas ocalić.
Wyszeptałem do siebie po czym znów spojrzałem na niebo by po chwili przygotować się na atak

[Aldred]

Wasze głośne dysputy widocznie zaciekawiły zielone szkarady. Wypadły z zarośli niczym lawina,dokładnie na wprost was. Jednak nie ruszyły dalej ku waszemu zdziwieniu ....Za dorodnego dęba wyszedł barczysty ork. Kopnął kilka z goblinów w zady i wycharczał krótkie rozkazy. Cała zbieranina na wasze oko wynosi około dwudziestu ,równie dobrze może być ich jeszcze więcej gdyż z zarośli co rusz wychodzi więcej małych,zielonych paskudztw.
- Wy intruzy głupi!-Ledwie rozpoznawalnym reikspeilem odparł ork- Mogem was ubić ,alem wole błyski .A wy mi je dać jak chcieć żywi iść dalej!
Po tych słowach najwyraźniej w kilku goblinach obudziła się żądza krwi i zaczęła głośno sie sprzeciwiać. Wódz wyciągnął ogromny tasak za pasa i rąbnął nim najbliższego goblina zabijając go na miejscu. Kolejny skończył przygnieciony buciorem. Kolejne dwa rzuciły sie na te z lewej, prawdopodobnie chcąc bronic wodza. Rozpoczęła się zażarta walka. Tu ork rąbie gobliny bezlitośnie je mordując. Tu gobas przebija przeciwnika prymitywną włócznią. Zanosi się na walkę długą i...bezsensowną....
Z kolei z nieba nagle lunął zimny i nieprzyjemny deszcz,szczątkowo zagłuszając odgłosy walki...

[Altharis]

Siergiej Aristov

Świetnie, deszcz i jeszcze chcą od nas dobra, których nawet nie posiadamy! Mimo wszystko, dobrze że spotkaliśmy się z  takimi prymitywami...
Szepczę do moich towarzyszy próbując nie zwracać na siebie uwagi
-Według mnie nie powinniśmy im przeszkadzać, chodźmy stąd póki mamy czas. Chyba, że ty Magu, możesz zrobić coś, dzięki czemu cała ta zgraja zginie za jednym zamachem. Lub ostatni, który przeżyje... Jeśli nie, radzę powrócić do pierwszej opcji.
 

[wesch96]

Wegrim

Nie krępując się zbytnio, donośnym głosem mówię do towarzyszy:

- Słuchajcie! Oni wyrżną się sami, wystarczy poczekać, aż zostaną ich resztki, albo osłabiony ork... Nie możemy uciec bez tej broni, którą tu mają! Być może to jedyna szansa żeby zdobyć jakąś broń, prócz kija!

Tu wskazuje na człowieka, który trzyma kij

- Nie mamy nic do stracenia, tylko do zyskania!

Nic... Poza życiem.

[Bloomy]

Margael

Przez krótszą chwilę elf z lasów przy granicach Bretonii przysłuchiwał się rozmowie towarzyszów  po "pojawieniu się" hałastry goblinów i orka. Po minucie z jego ust wypadają owe słowa:

- A ja uważam że powinniśmy wziąć nogi za pas, mimo wszystko. Te gobbosy nie mają nic więcej oprócz kilku prymitywnych tarcz i naostrzonych kawałków metalu.