W tym poście będę umieszczać nowe opisy:
POLSKA
Husaria
Husaria to najlepsza, ciężka konnica w grze. Jej największym atutem jest niezwykle długa kopia oraz mocny pancerz. Całkiem dobrze radzi sobie w bliższych starciach, w których używa szabli i pistoletu.
Cechą charakterystyczną Husarii są skrzydła przymocowywane do siodła, bądź do pleców jeźdźca. Nikt do końca nie wie czemu to miało służyć. Niektórzy twierdzą, że miału one zapobiegać zrzuceniu jeźdźca za pomocą lassa, a inni, że swym dźwiękiem miały płoszyć konie wroga.
Największe sukcesy tej sławnej jazdy, przypadały na okres XVII wieku. W tamtym okresie, zdążyła naprzykrzyć się włochom, rosjanom, szwedom oraz turkom. Dopiero XVIII wiek przyniósł upadek potęgi Husarii
Rajtaria
Jest to lekka konnica szwedzka, która pojawia się jednak i po flagą Polski w formie najemników. Do walki używa przeważnie dwóch pistoletów oraz rapiera. Doskonale sprawdza się jako wsparcie piechoty lub ochrona armat.
Z biegiem czasu, zaczęto dzielić rajtarię na lekką i ciężką, z czego ta ostatnia dysponowała lepszą ochroną i dosiadała cięższych koni. W walce, rajtaria stosowała dwie taktyki - karakol oraz zwarta szarża. Ponieważ często była używana do misji łupieżczych, szybko zyskała sobie sławę rabusiów i łotrów.
Dragoni
Jest to jednostka uniwersalna, która potrafi się posługiwać praktycznie wszystkim. Potrafi dobrze strzelać, jeździć konno i równie dobrze włada szablą. Jej jedynym mankamentem jest brak ciężkiego pancerza.
Pierwszy oddział pojawił się w 1617 roku. Sama nazwa tej jednostki pochodzi od smoka (draco). Pierwotnie dragoni walczyli pieszo, a przemieszczali się wierzchem lecz z biegiem czasu, coraz częściej walczyli konno. Do walki chodzi z całkiem pokaźnym arsenałem broni palnej (muszkiety, arkebuzy, pistolety).
Ponadto Michał Wołodyjowski, jeden z bohaterów trylogii Sienkiewicza, służył w dragonach
Pikinierzy
Piechota używająca pik oraz noży do rzucania. Świetnie sprawca się w walce z kawalerią oraz w obronie murów. Średni pancerz, zapewnia jej dość dobrą ochronę.
Jednostka ta była używana w Europie od XV wieku. Mimo, że dysponowało nią kilka państw, największą sławę zdobyli pikinierzy szwedzcy. Sława była na tyle duża, że takie kraje jak Hiszpania i Niemcy, próbowały kopiować szwedzkie oddziały.
Do walki używali nie tylko pik ale także kusz i broni palnej. Największe osiągnięcia mają w obronie gdyż długie piki (do 5,5m) w połączeniu z bronią dystansową, nie pozwalały wrogowi nawiązać bezpośredniej walki
Piechota Wybraniecka
Ta jednostka jest bardzo słaba w walce wręcz. Do obrony posiada jedynie słabą szablę. Swoją słabość nadrabia granatami i garłaczem. Ponadto, jako jedyna jednostka potrafi celnie strzelać z armaty, wznosić okopy oraz budować i naprawiać tarcze.
Piechota wybraniecka złożona była z chłopów. Powstała w XVI wieku.
Szlachta
Jedna z najbardziej wszechstronnych jednostek. Używa zarówno mieczy oraz strzelb jak pistoletów i łuków. Doskonale jeździ konno, a chroni ją solidny pancerz., który z resztą, nie jest tani…
Szlachta wywodzi się od rycerzy, którzy nabywając coraz więcej praw, zaczęli mianować się szlachtą. Byli oni najbogatszą grupą w Polsce, która z biegiem czasu, coraz bardziej ograniczała władzę króla. Z umiłowaniem nadużywała swoich przywilejów oraz wykorzystywała chłopów co w rezultacie doprowadziło do upadku Rzeczpospolitej. Jednak trzeba jej przyznać, że w szermierce nie miała sobie równych. Byli także zobowiązani do służby wojskowej oraz obrony ojczyzny.
Szlachcica można było poznać przede wszystkim po barwnym ubraniu i herbie. Po za tym, nazwiska szlacheckie, z reguły kończyły się na –ski i –cki np.: Wołodyjowski, Skrzetuski, Wiśniowiecki, Piłsudski, Zagłoba...
KOZACY
Semeni
Lekka kawaleria, której główną bronią jest włócznia i szabla. Dodatkowo, może wziąć słaby pistolet, zabójczy na krótkie dystanse lecz do dupy na większe odległości. Słabe opancerzenie rewanżuje dobry wierzchowiec.
Używana była jako wsparcie husarii oraz do walki z Tatarami. Była to jedna z najważniejszych jednostek w armii Litewsko-Polskiej. Niestety, w powstaniu Chmielnickiego używano jej także do walki z Polską. Liczebność jednej chorągwi wynosiła od pięćdziesięciu do dwustu żołnierzy.
Piechota Zaporowska
Uzbrojona w broń palną, świetnie radzi sobie w obronie.
Mimo iż ich uzbrojenie nie było nadzwyczajne, byli uznawani za najlepszą piechotę. Posiadali wrodzony talent do walki i obrony. Potrafili wykorzystać każdy dołek, drzewo i rzekę. Ich taktyka polegała przede wszystkim na walce w taborach. Nawet garstka żołnierzy, była w stanie się szybko „otaborzyć” i bronić się przez długi czas.
Kozacki Inżynier
Posiada słabą broń palną i jeszcze gorsze szable. Potrafi kopać okopy, budować oraz używać granatów. Jest także świetnym artylerzystom.
Czerń
Słaba piechota, której jedynym atutem jest dość długa broń, przydatna do walki z piechotą jak i konnicą. Posiada kiepski pancerz i nie potrafi jeździć konno. Mimo iż nie ma zbyt wielu atutów, nie przekreślajmy jej – kosynierzy też byli mięsem armatnim, a ile dokonali!
SZWECJA
Rajtaria
Jest to lekka konnica szwedzka, która pojawia się jednak i po flagą Polski w formie najemników. Do walki używa przeważnie dwóch pistoletów oraz rapiera. W przeciwieństwie do polskiej rajtarii, ta posiada ochronę ramion i nabiodrki. Doskonale sprawdza się jako wsparcie piechoty lub ochrona armat.
Z biegiem czasu, zaczęto dzielić rajtarię na lekką i ciężką, z czego ta ostatnia dysponowała lepszą ochroną i dosiadała cięższych koni. W walce, rajtaria stosowała dwie taktyki - karakol oraz zwarta szarża. Ponieważ często była używana do misji łupieżczych, szybko zyskała sobie sławę rabusiów i łotrów.
Arkebuzerzy
Są to strzelcy konni. Potrafią prowadzić celny ostrzał z grzbietu konia, przez co są idealni do robienia podjazdów oraz wycieczek (taktyka obronna polegająca na sabotowaniu obozu wroga). Słaby pancerz czyni go wrażliwym na ataki pikinierów. Do walki bezpośredniej, używa rapierów i pistoletów.
Arkebuzerzy byli rzadką odmianą lekkiej jazdy gdyż do strzelania z konia, potrzeba niezwykłej zręczności. Ich nazwa wzięła się od broni, której używali – arkebuz – chodź na wyposażeniu mieli cały arsenał broni palnej.
Muszkieter
Lekko odziana piechota, uzbrojona w muszkiety.
Uzbrojenie muszkieterów składało się z muszkietów oraz rapierów. Na polu walki używali przede wszystkim broni palnej – początkowo arkebuzów, a potem muszkietów. Skomplikowana obsługa broni oraz czas przeładowywania powodował iż niezbędna była ochrona pikinierów oraz charakterystyczna formacja składająca się z kilku szeregów.
Pikinier
Dobrze opancerzona jednostka wyposażona w piki, idealne do zwalczania konnicy.
Jednostka ta była używana w Europie od XV wieku. Mimo, że dysponowało nią kilka państw, największą sławę zdobyli pikinierzy szwedzcy. Sława była na tyle duża, że takie kraje jak Hiszpania i Niemcy, próbowały kopiować szwedzkie oddziały.
Do walki używali nie tylko pik ale także kusz i broni palnej. Największe osiągnięcia mają w obronie gdyż długie piki (do 5,5m) w połączeniu z bronią dystansową, nie pozwalały wrogowi nawiązać bezpośredniej walki.
Jager
Strzelec wybory uzbrojony w wyśmienity muszkiet oraz rapier.
Rekrutowano ich z myśliwych. Byli niewielką, elitarną grupą, najlepszych strzelców.
Dragoni
Jest to jednostka uniwersalna, która potrafi się posługiwać praktycznie wszystkim. Potrafi dobrze strzelać, jeździć konno i równie dobrze włada szablą. Jej jedynym mankamentem jest brak ciężkiego pancerza.
Pierwszy oddział pojawił się w 1617 roku. Sama nazwa tej jednostki pochodzi od smoka (draco). Pierwotnie dragoni walczyli pieszo, a przemieszczali się wierzchem lecz z biegiem czasu, coraz częściej walczyli konno. Do walki chodzi z całkiem pokaźnym arsenałem broni palnej (muszkiety, arkebuzy, pistolety).
Ponadto Michał Wołodyjowski, jeden z bohaterów trylogii Sienkiewicza, służył w dragonach
Kirasjer
Ciężka kawaleria chroniona przez zbroje „trzy czwarte” oraz zamknięte hełmy. Uzbrojeni w pałasze oraz pistolety, tworzą ciężką wersję rajtarii.
Kirasjerzy nadawali się do walki z każdą jednostką. Mocny pancerz potrafił ich ochronić nawet przed bronią palną. W walce, najczęściej używali taktyki zwanej karakol. Polegała ona na tym, że pierwszy szereg zbliżał się do wroga, a następnie wycofywał na koniec formacji. To samo robił drugi, trzeci i każdy następny szereg.
Inżynier
Jednostka uzbrojona w słabą broń białą lecz posiadająca granaty oraz garłacze. Potrafi wznosić okopy, budować oraz celnie strzelać z działa.
TURCJA
Spahisowie
Ciężka konnica, która nie posiada ciężkiego pancerza. Jej główną bronią jest lanca. Ponadto uzbrojona jest w łuk, szable i tarcze.
Najlepsza jazda Turecka powstała w XIV wieku. Byli znakomicie wyszkoleni do walki. Znani byli także jako timariotami – nazwa wzięła się od posiadłości zwanym „timar”. Od XVI wieku, ich znaczenie, coraz bardziej malało.
Janczarowie
Doborowa piechota turecka, której nazwa wywodzi się od nazwy strzelb, których używali – Janczarki. Są to najlepsi strzelcy Tureccy. Do bezpośrednich starć, używa jataganu oraz szabli.
Jednostka została utworzona w XIV wieku. Złożona była z chrześcijańskich jeńców, którzy zostali porwani jako dzieci, a następnie zostawali wychowani na fanatycznie wiernych sułtanowi, muzułmanów. W miarę rozwoju, co siedem lat robiono branki z chrześcijańskich rodzin. Zgodnie z zasadami Koranu, jeśli ich szturm się nie powiódł, powtarzali go trzykrotnie – potem już nie miał kto powtarzać. Mimo to ich liczebność rosła z roku na rok. W ciągu dwóch wieków, ich liczba wzrosła z 40 000 do 100 000. Jednostkę Janczarów, w 1826 roku, rozwiązał Mahmud II. Bunt wywołany przez Janczarów, został krwawo stłumiony.
Piechota Azab
Odpowiednik pikinierów, wyposażony w średni pancerz, który umie się posługiwać każdą bronią białą. Dzięki długim pikom, świetnie sprawdza się w zwalczaniu wrogiej konnicy.
Złożeni byli z chłopów i wieśniaków. Nikogo nie interesowało ile ich zginie – byli zwykłym mięsem armatnim.
Lagembdzy
Jednostka inżynieryjna, potrafiąca wznosić okopy, budować oraz celnie strzelać z działa. Bardzo słabo radzi sobie w walce lecz posiada granaty.
TATARZY
Piechur tatarski
Piechota uzbrojona w szablę oraz broń drzewcową. Chroniona jest przez lekki pancerz. Oprócz broni białej, potrafi także rzucać oszczepami, co jest jego niewątpliwym atutem.
Ordyniec
Tatarska Konica ochraniana lekkim pancerzem. Jej uzbrojenie stanowi włócznia, kałkan oraz szabla. Jest to jedyna konnica, która posiada granaty.
Bogaty wojownik tatarski
Najbardziej wszechstronna jednostka tej frakcji. Chroniona jest przez średni pancerz. Potrafi celnie strzelać z łuku oraz jeździć konno. Oprócz łuku, używa szabli i broni drzewcowej.
Inżynier Tatarski
Jednostka inżynieryjna, potrafiąca wznosić okopy, budować oraz celnie strzelać z działa. Bardzo słabo radzi sobie w walce lecz posiada granaty.
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: Opisy jednostek[MENU WYBORU JEDNOSTEK] (Przeczytany 24113 razy)