mapa i jednostki wyglądaje swietnie ale chcielibyśmy zaproponowac troche więcej strojów bo jest tego mało ( przeciez sa gotowce w Nativ ) oczywisci jezeli jest taka mozliwosc
Proponowali byśmy wrzucenie jezeli tak sie da ...jak nieda to trudno :P
Prawie wszyskie gotowe hełmy pancerze skory jakieś czapy oraz roznego rodzaju tarcze i inne pierdoły
będzie to wygladało ciekawiej i realniej
Jak były ubrane armie w tamtym okresie? czym walczyli ? mysle ze po przeczytaniu tego artykułu na ktory naciąłem sie grzebiąc po sieci.. :) powinno to tworcow moda pod Bitwe przekonac ze to strzał w dobrym kierunku
Wojska polskie stojące 15 lipca 1410 r. na Grunwaldzkim Polu składały się w ogromnej większości z jazdy, gdyż piechoty na wojnę nie zabrano. 0 wyniku bitwy zadecydował więc oręż konnicy. Nie można jednak sądzić, że średniowieczna jazda europejska, w tym polska, była jednolicie uzbrojona i wyekwipowana. Rycerze zbroili się bowiem w miarę własnych możliwości ekonomicznych.
Jazda polska składała się z pocztów zwanych kopiami, których trzon stanowił kopijnik, wyspecjalizowany w uderzeniu na wprost. Jego oręż zaczepny składał się, oprócz kopii, z miecza i puginału. Kopie, o drzewcu długości do 4 m z osadzonym na nim masywnym grotem, były ciężkie i w boju opierano je o hak przymocowany do napierśnika zbroi lub składano w wycięciu tarczy. Miecze, po które rycerze sięgali podczas walki wręcz, były przystosowane tak do cięcia jak i do kłucia. Uzbrojenie ochronne kopijnika to hełm, zbroja i tarcza. [glow=][glow=]Zamożniejsi zakładali na głowę przyłbicę czyli hełm z ruchomą zasłoną chroniącą twarz, bądź szłom hełm otwarty chroniący głowę i kark. Z uwagi na kształt hełmy te ochrzczono mianem "psi pysk [color=]zrobiliscie to[/color]". Ubożsi posiadali [color=]kapaliny(RODOCY) - hełmy w kształcie współczesnego kapelusza.[/color] Tułów i kończyny rycerza chroniła zbroja. Mogła to być pełna zbroja płytowa złożona z kirysu (osłona tułowia) oraz naręczaków i ochron nóg. Taki komplet dostępny był jednak bogatszym wojownikom. Kopijnik mógł także nakładać płaty (skórzana kamizela zbrojona metalowymi płytkami),[/glow][/glow] a kończyny chronić niepełnymi osłonami z blachy. Pod zbroję płytową oraz pod płaty zakładano zbroję kolczą, która dla członków pocztu strzelców, mogła być jedyną ochroną. Tarcze jazdy były niewielkie, trójkątne lub prostokątne i posiadały wycięcia na złożenie kopii. Na zbroi rycerze nosili krótkie szaty bez rękawów - jaki, posiadające najczęściej wyhaftowany herb rodowy..tu[color=] wystarczylby pack z herbam[/color]i Herby te były ważnym elementem identyfikującym wojownika. Pozostali członkowie pocztu - strzelcy, posiadali kusze i miecze lub kordy. [color=][color=]Z kuszy strzelali siedząc na koniu, a napinali je bez pomocy mechanicznych urządzeń[/color] konni kusznicy jakby byli cudo szybko strzelne krótki zasieg.[/color]
Jezeli by byla mozliwosc dodania konnych kusznikow to warto to zrobic
[color=]Na początku XV w zbroja końska - tak zwane ladry, była bardzo rzadka, a rumaki bojowe okrywano, choć nie zawsze, ozdobną kapą z tkaniny zwaną kropierzem.Książę Witold pociągnął na Wielką Wojnę na czele konnicy, piechoty ze sobą nie zabierając. A jazda ówczesnego Wielkiego Księstwa Litewskiego składała się, podobnie jak polska, w przewadze z posiadaczy ziemskich. Była, ponadto, wielonarodowa, gdyż obok nobilów litewskich i żmudzkich tworzyli ją bojarzy oraz zamożniejsi mieszczanie ruscy i szlachta polska (z części Podlasia należącego wówczas do Litwy). Przybyli także sojuszniczy Tatarzy.. [/color]
[color=](tarcze ubiory Królestwa Vaegirów Swadiani rodoków idealnie sie nadają)[/color]
[color=] Wojownicy litewscy i żmudzcy nie używali masowo długich rycerskich kopii, lecz lżejszych sulic, nie nosili także pełnych zbroi płytowych. Ale zdarzały się odstępstwa od tego zwyczaju. Wiemy ze źródeł pisanych, że z Polski wysyłano na Litwę niemało uzbrojenia, a dzięki licznym kontaktom dworu księcia Witolda czy innych książąt litewskich oraz poszczególnych rodów nobilów nie tylko z Krakowem, ale także z Malborkiem (w czasach przed Wielką Wojną), część jazdy litewskiej nosiła, zapewne, oręż zachodniego wzoru. Krzyżacy w skardze na soborze w Konstancji (1414 r.) mówili iż Litwini ,,pod względem... uzbrojenia w żadnej mierze nie uchodzą za niższych.([color=] ubiór waregirów[/color]) I już w szkole chrześcijańskiej nauczyli się... sztuki wojowania przy pomocy której mogą pokonywać chrześcijan"Jednakże większość wojowników litewskich i żmudzkich zbrojna była na wzór ruski.Na Rusi nie noszono pełych zbroi płytowych i przyłbic, ale nie dlatego, że tamtejsi rzemieślnicy nie umieliby ich sporządzić, lecz z przyczyny nieprzydatności na tamtejszym teatrze działań wojennych. Hełmy wojowników ruskich były otwarte i miały najczęściej kształt zbliżony do stożka, a zbroje zbudowane z płytek metalowych, niekiedy łączonych z kolczugą, bądź wykonywano je z samej plecionki kolczej. Walczyli włócznią, mieczem, szablą i łukiem. Od ludów bałtyjskich przejęli, przynajmniej nowogrodzianie, tarczę - pawęż, znaną także w armii polskiej i krzyżackiej
Konnica ruska i uzbrojona na jej wzór jazda litewska nie nadawały się, zapewne, do frontalnego przełamywania szyków ciężkozbrojnego rycerstwa zachodnioeuropejskiego, ale przewyższały je zdolnością manewru, szybkością natarcia i odwrotu. A są to w boju walory bardzo istotne!Przybyli pod Grunwald Tatarzy także nie byli wyłącznie lekkozbrojnymi. Wśród średniowiecznych armii koczowniczych, oddziały jazdy posiadającej zbroje, także końskie, nie były wcale rzadkością.[/color]
[color=]Wojska krzyżackie stojące pod Grunwaldem różniły się wprawdzie od wojsk polskich, ale różnica ta polegała na odmiennej organizacji, składzie oddziałów, proporcji rodzajów wojsk, ale nie na uzbrojeniu. W literaturze popularnej oraz w świadomości społecznej utarł się pogląd, że ,,panowie zakonni" i ich sojusznicy przewyższali uzbrojeniem wojowników polskich. Sąd ten jest jednak błędny. Nowsze badania udowodniły, że podobieństwo oręża zabieranego w pole przez kombatantów obu armii jest nader bliskie. Tworzą go niemal identyczne rodzaje uzbrojenia ochronnego i zaczepnego. Różnice dotyczą jedynie szczegółów nie mających praktycznego znaczenia. Na podstawie posiadanej broni, jeśli pominąć umieszczone na niej herby i znaki bojowe, nie uda się odróżnić wojowników polskich od krzyżackich.
[color=]Szeregów zakonnych nie można wyobrażać sobie jako stalowej ławy rumaków i jeźdźców, zdolnych ciężarem żelastwa zgnieść szeregi przeciwników. Tak zbrojni rycerze znajdowali się również w szykach polskich, zresztą i owego żelastwa nie mieli jedni i drudzy na sobie zbyt wiele. W grunwaldzkiej bitwie walczono nie tylko rycerskimi kopiami, ale także lżejszymi włóczniami - litewskimi sulicami, którymi, o dziwo, posługiwali się także liczni rycerze krzyżaccy, a nawet dostojnicy zakonni. W obu wojskach część walczących zasłaniała się od ciosu bałtyjskiego pochodzenia tarczami - pawężkami. Również i hełmy nie dawały pewności w określeniu, do której ze stron należą kombatanci. Pruskiego pochodzenia hełmy odnaleźć można było nie tylko wśród Litwinów, ale także wśród walczących pod chorągwiami zakonnymi. Różnorodny był więc oręż zabrany w pole przez wojska krzyżackie. Broń ta była zarówno zachodnia jak i wschodnia. Nowsza i starsza. Owa różnorodność oręża była wówczas typowa dla armii wszystkich państw europejskich.
Odmienna od współczesnych była natomiast organizacja armii krzyżackiej, gdyż wynikała ze specyficznego charakteru państwa ,,panów pruskich". Bezpośrednio z hierarchią zakonu związani byli bracia-rycerze, półbracia oraz bracia służebni. Bracia-rycerze, których liczba, na początku XV w. nie sięgała nawet 700, pełnili rolę dowódców i wszyscy byli kopijnikami. Służebni walczyli z reguły jako pozostali członkowie kopii, lub dowódcy oddziałów piechoty stworzonej z załóg zamkowych. Dla nich właśnie przechowywano oręż w arsenałach.
Najliczniejszą grupę kombatantów tworzyli poddani krzyżaccy - rycerze i chłopi, powoływani pod broń na zasadach podobnych jak w Polsce. Byli wśród nich Niemcy, miejscowa ludność pruska oraz Polacy mieszkający w ziemi chełmińskiej i na Pomorzu Gdańskim. Oddziały piechoty wystawiały także miasta, pomocy zbrojnej dostarczali również biskupi, dysponujący własnymi siłami zbrojnymi. Wszyscy ci wojownicy walczyli własnym orężem.[/color][/color]
[color=]Ważną rolę odgrywali także zaciężni - ludzie służący wojskowo za pieniądze, rekrutujący się z Niemiec, Czech i innych krajów europejskich. Krzyżacy organizowali także oddziały tak zwanych zaciężnych krajowych, które szkolili wojskowo i zaopatrywali w broń[/color]
macie tu wszystko dosłownie -
lżejsze wersje takie jak zbroje skórzane, znoszone stroje,
surcoty na kolczugach
ze swadii dodal bym wszystko dla obu frakcjii od dość lekkiej przeszywanicy,(najemnicy z europy)do płaszczów płytowych
dalej kamizelki, czy skórzane kaftay i inne pierdoly wedle uznania
z chelmow tylko
hełm piechura kaptur kolczy szyszak hełm normański hełm obręczkowy kapalin szłom hełm ze szpicem hełm strażnika kolczugakoszula kolczaskórzana czapkawatowany czepiec
czapka koczownika beretki pierdolki po to zeby ubarwić rozgrywkę i będzie na pewno bardziej realnie
stokrotne dzięki za uwagę
pozdrawiam
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: Bitwa pod Grunwaldem 2010 :) (Przeczytany 53589 razy)