 Rycina tyraliera z okresu kampanii rosyjskiej 1812 roku. | We wrześniu 1811, zapasy pułku zostały w pełni uzupełnione. W trakcie wiosny 1812 roku, został on wycofany z Hiszpanii, oraz przeniesiono go do brygady Lanabere'a, należącej do elitarnej brygady Rougeta. Pułk został utrzymany w rezerwie pod Borodino, do Moskwy wszedł bez szwanku. Pułk został w znacznej mierze rozbity przez chorobę, oraz dezercję przy powrocie do ojczyzny. Resztki oddziału wraz z brygadą walczyły pod Krasnoje, oraz nad rzeką Berezyną. Po tych bitwach, pułk istniał de facto na papierze. W 1813 roku, pułk, uzupełniony nowymi poborowymi oraz kadrami z jednostek liniowych, wyruszył do Frankfurtu, gdzie zasilił szeregi brygady Tindala. Pułk stał się wówczas siłą rezerwową armii. Na przełomie lat 1813/14 pułk odgrywał istotną rolę pod Lützen, Bautzen, Lipskiem, Brienne, La Rothiere, Champaubert, Montmireil, St. Thierry, Vauchamps, Montereau, Laon, Arcis-sur-Aube, Fere-Champenoise, Courtrai, Craonne, St. Dizier, oraz Paryżem. W Bitwie pod Dreznem, pułk samotnie zaatakował 6 pruskich batalionów, za co 200 żołnierzy zostało odznaczonych orderem Legii Honorowej. W trakcie rewii Napoleon wyraził się o pułku jako o "najodważniejszym spośród Tyralierów". Pod Lipskiem, pułk bronił pozycji w Lindenau. Pułk został rozwiązany w okresie restauracji, natomiast powstał ponownie z byłych żołnierzy w trakcie stu dni Napoleona. Walczyli pod Ligny, oraz Waterloo. W ostatniej bitwie cesarza, pułk do ostatniego człowieka bronił Planceloit przed Prusakami. Każda bitwa, w której walczył pułk przed okresem restauracji, była zwycięska dla cesarza.
|