[1648: Rzeczpospolita w Ogniu] Sesja Drużyny II

[Sir Aragorn]

Zagłoba pada na ziemie i próbuje doczołgać się do schodów i nimi zejść.

[GonzO134]

Bogusławski stara się znaleźć osłonę.

[Koxxus]

Padnięcie na ziemię nie było dobrym pomysłem, gdyż wróg był kilkanaście kroków od was, szczególnie, gdy ten był liczniejszy. Jedynie Wojciech skorzystał z okazji, chowając się za rogiem, oraz rozpoczynając ostrzał do wroga. W tym samym czasie, usłyszeliście wołanie pomocnika:
- Rzućcie mi karabin i uciekajcie! Wy jesteście cali, ja nie!

[Octavian]

Czółenko przychyla się do prośby, rzuca karabin i ucieka schodami.
Ucieka błyskawicznie.

[Sir Aragorn]

-Niech cie Bóg prowadzi synu!- Zagłoba powiedział do ochotnika po czym wykonał znak krzyża i uciekł schodami za Czółneko.

[GonzO134]

Bogusławski ruszył za swoimi kompanami.

[Koxxus]

- Bóg tu nie pomo...- krzyknął za wami wasz pomocnik, jednak jeden ze strzałów szybko go uciszył. Po zejściu po schodach, macie możliwość iść dalej w dół, albo wejść przez drzwi. Zza ściany słyszycie kolejne odgłosy walk, na domiar złego nie słyszycie już hajduków, którzy o mało co was nie roztrzaskali.

[Octavian]

Czółenko otwiera drzwi.
Sytuacja jest krytyczna, wymaga działania.

[Sir Aragorn]

-Cholera! A ja nie mam nawet czym się bić, nawet by odłamana noga od stołu teraz by się mi przydała.- Mówi do swoich towarzyszy.

[Koxxus]

Po otwarciu drzwi widzicie korytarz, wzdłuż którego znajdują się blanki, przez którą wpada światło codzienne. Jedna z nich, jest poważnie zniszczona.

[Sir Aragorn]

-Waszmości, tam jest nasza droga do wolności !- Powiedział Zagłoba do swoich towarzyszy.

[Octavian]

Czółenko biegnie do owej "drogi do wolności".
- Skoro tak rzeczecie, godzi się skoczyć nam niczym Achillesowi w Hadesie.

Jeśli istnieje taka możliwość będzie skakać.

[GonzO134]

Bogusławski podąża za towarzyszami, cały czas pilnując tyłów.

[Koxxus]

Gdy podbiegliście do dziury, spojrzeliście na ziemię pod wami. Widzieliście mury miejskie, oraz walki w jego centrum. Kilka okolicznych domów płonęło żywym ogniem, kiedy ich mieszkańcy, uciekali. Mieliście do wyboru, cofnąć się, lub skakać w nieznane. Na wasze nieszczęście przez drzwi własnie weszli hajducy, którzy już za chwilę was zobaczą...

[Octavian]

 - ... jak Achilles w Hadesie! HOP!

Skacze.