[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

- W takim razie poproszę o taką autoryzację - powiedziała dziewczyna - Przy okazji, czy jest szansa na większe lokum? Bądź chociażby polecenie jakiegoś dobrego stolarza, który nie zedrze ze mnie dużo a wykona fachowo swoją robotę?

[Ąrie]

- Poślę zatem do odopowiednich organów odpowiednie informacje. A co do lokum - cóż, zależy czego Pani oczekuje. Jestem w stanie zorganizować Pani biuro w terenie, większe i pojemniejsze, jeżeli o to Pani chodzi.

[Claudie]

- Chodzi mi o lokum, gdzie mogą się spokojnie pomieścić dwie osoby - odpowiedziała dziewczyna - osobiście wolałabym tutaj... Większe bezpieczeństwo, a i do piwnic nie daleko. Korci mnie jedna rzecz. Czy ta księga (wskazuje na nią dłonią ze Znakiem) została przebadana przez naszych skrybów w stolicy? Czy nikt, poza panem Komandorze nie miał z nią styczności? Mówię o nas, wykwalifikowanych osobach które wiedzą, z czym się borykają, a nie o kultystach i innych szumowinach.

[Ąrie]

- Cóż, nasza Komandoria jest bardzo niewielka i raczej nie mamy tu takich mieszkań. Wybaczy Pani to prywatne pytanie, jednak po co Pani dwuosobowe lokum? - następnie przerzucił wzrok na Księgę. - Tak, była wysyłana do stolicy. Skrybowie, archiwiści ją przeglądali i badali, wszak mówili, że po raz pierwszy się z czymś takim spotykają.

[Claudie]

- Potrzebuję dwuosobowego lokum dla mnie i dla służki, która została przydzielona. Powiedzmy, że mamy pewną nić porozumienia między sobą, której niestety Komandor nie zrozumie, bo nie jest kobietą - po czym się uśmiechnęła - Czy jakieś wnioski zostawili odnośnie księgi? I dziwne, że przysłali ją z powrotem, powinna być w zakonnej bibliotece w dziale Ksiąg Zakazanych.

[Ąrie]

- Rozumiem... zobaczę, co da się zrobić w tej kwestii. Uczeni nie zgłosili żadnych wniosków co do księgi - jedynie to, co już wiedziałem. Że jest bluźniercza, kłamie, mówi o nieistniejących bóstwach, ukazuje brutalność i okrucieństwo. Poprosiłem, aby mi ją odesłano do dalszych badań i tak też uczynili. I ostatnio udało mi się coś ustalić z tego zawiłego i wysoce metaforycznego języka i myślę, że może Panią to zainteresować.

[Claudie]

- Zamieniam się w słuch - odparła dziewczyna zastanawiając się, czy nie posunęła się za daleko względem tej informacji o niej i Annabel...

[Ąrie]

- A zatem - odchrząknął i położył dłoń na przedziwnej księdze. - Ci heretycy piszą o tych właśnie nocnych bóstwach, z którymi spotykamy się w życiu... nazwijmy, codziennym. Wedle tych ksiąg, a raczej jej niejasnych przekazów, nocne bóstwa są tak naprawdę sługami, posłańcami, heroldami jakiegoś jeszcze większego, potężnego bytu zwanego Przedwiecznym. Przedwiecznym, Śniącym, Numenorem, różnie go określają. Tym niemniej, wedle tej księgi, kult nocnych bogów jest niejednolity i przejawia się w wielu formach bytu i ideologii, jednak mają taki sam cel. Cel znany tylko nocnym bóstwom. Co więcej, a co paradoksalne, według tego tomu, ludzie dobrowolnie oddają się tym bluźnierczym bożkom jako narzędzia w realizacji ich planu i wierzą, że ich uczynki są... jakby święte, prawe, słuszne. Co Pani o tym sądzi?

[Claudie]

- Że odwracają się od Prawdziwej Wiary w kierunku drewnianych bożków i demonów - odpowiedziała z żarem dziewczyna ściskając z całej siły Znak - To my jesteśmy pasterzami, którzy muszą obronić swoje owieczki w godzinie zła. A ta godzina nadchodzi. Wczorajsza bitwa o duszę jednego człowieka została wygrana, ale wojna będzie długa. I krwawa. Musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia... i jak go zniszczyć.

[Ąrie]

- Bardzo dobre wnioski, Pani Inkwizytor. - zawadiacki uśmiech. - Zatem, ma Pani już jakieś poszlaki, może ma Pani pomysł gdzie mogłaby Pani zacząć swoje dochodzenie? Wydaje mi się, iż nie mamy na co czekać i trzeba działać... natychmiast.

[Claudie]

- Najpierw trzeba poznać sojuszników i wroga - odpowiedziała dziewczyna - tego ostatniego znamy, przynajmniej częściowo. A sojuszników mamy, tylko trzeba ich odpowiednio nakierować. Jak chociażby Dyrektora, do którego mam zamiar się udać. A dochodzenie rozpocznę od morderstwa, jest to świeży trop więc nie wolno mi go zmarnować. Kiedy mogę mieć to pozwolenie na przejęcie śledztwa? Bo zawsze znajdzie się gryzipiórek, który będzie chciał dokumentu...

[Ąrie]

- Słusznie... bardzo słusznie. Jeżeli miałbym coś Pani zarekomendować, może Pani nieco zasugerować Panu Dyrektorowi, iż te kulty mogą mieć coś wspólnego z Elynami. Bo o ile jakimiś szaleńczymi religijnymi psychopatami sensu stricte Dyrektor może się nie przejąć... tak gdy nieco Pani zadziała na jego zmysły, podpinając ich pod Elynów, może być bardziej skory do współpracy. Ale proszę postępować ostrożnie - Dyrektor zna Ligę Elyńskiego Wyzwolenia dość dobrze, a gdy odkryje, że próbujemy nim manipulować... może być niemiło. A autoryzacją proszę się nie przejmować, już wysyłam posłańców do kapitana Sprout'a i komendanta Montañeza.

[Claudie]

- Postaram się nie obrócić Dyrektora przeciwko nam. Przy okazji, czy mam już przyznany weksel bądź fundusze na swoje dochodzenie? - spytała dziewczyna Komandora.

[Ąrie]

- Ach tak. Udało mi się zorganizować dla Pani siedemset denarów, proszę odebrać je, znajdują się w tamtej szafce. - rzekł, wskazując stosowny mebel. - W takiej, dość topornej i ciężkiej formie, niemniej w żaden inny sposób tego zrobić nie mogłem. Może Pani zabrać tylko część, resztę zostawić tutaj i przechowywać, wedle Pani woli.

[Claudie]

- Dziękuję bardzo - odpowiedziała dziewczyna, kłaniając się Komandorowi i podeszła do szafki. Gdy ją otworzyła, odliczyła sobie dwieście denarów (jeden mieszek 50 denarów, drugi większy 150) i wsadziła je sobie do swojej torby, po czym zamknęła szafkę - Jeżeli będę potrzebowała więcej, zgłoszę to na pewno. Póki co biorę tylko część. Do widzenia Komandorze, niech Światłość prowadzi Cię przez studiowanie księgi - po czym gdy wyszła z pokoju, uśmiechnęła się w duszy i szybkim krokiem ruszyła tam, gdzie każda młoda dziewczyna - do dzielnicy handlowej.