[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Thomas Renfield

[Octavian]

Zachowuje spokój i godność w tej trudnej sytuacji.

- Wy nędzni tchórze, wypuście mnie! Wypuście mnie natychmiast, bo podam was do sądu za naruszenie cielesności! W tej chwili! Oj, macie przerąbane, obiecuje wam... Proszę, wypuście mnie, rozwiążcie mnie,... Aaa! Co z was z ludzie?! Czego chcecie, zrobię co chcecie tylko mnie wypuście! Proszę, błagam nie podam was do sądu, jeżeli natychmiast mnie rozwiążecie! To taki dowcip, ha, ha! HA! Ale zabawne, to nie jest śmieszne, nic a nic! O co tu chodzi! CO?! Czego pragnę? Żebyście mnie wypuścili! Proszę mnie uwolnić.

W nieco bardziej stanowczy sposób próbuję sprawdzić wytrzymałość wiązania, miotając się na różne strony. Przez cały czas zachowuje równowagę psychiczną, jest to zasługa mojej niezwykłej osobowości, której siła pozwala mi odnaleźć się w tym niecodziennym położeniu.

[Claudie]

Gdy tak szarpałeś się poczułeś, że znowu obręcze zaczynają się zaciskać zbyt mocno. Mężczyzna odwrócił się, lecz tylko oglądał jak zadajesz sobie ból.
- Widzisz mój drogi Renfieldzie - zacząłeś go słyszeć bardzo cicho. Czułeś, że zaczynasz powoli tracić przytomność z niedotlenienia - Powiedziałem Ci żebyś się nie szarpał? Nie? Wybacz... więc nie szarp się, bo umrzesz tutaj na stole, a tego byśmy nie chcieli - po czym przysunął krzesło do Ciebie, usiadł na nim, nachylił Ci się do twojego ucha i spytał - Czy chciałbyś być nieśmiertelny? Czy chciałbyś być moim sługą, moją zabawką, moim dzieckiem?

[Octavian]

 - Oczywiście, jasne, no pewnie! Naturalnie, czy możecie już mnie rozwiązać? I będę dzieckiem, bo zawsze chciałem być właśnie dzieckiem. Och, jak ja będę służył, oj, oj oj. I zyskam nieśmiertelność, oj jak miło, to zupełnie jak te zabawki dodawane do płatków, jaka miła niespodzianka. Świetnie, świetnie - pewnie że się zgadzam, jasne. Co tylko chcecie, tylko mnie wypuście!
Zgadzam się służyć, och wszechwładni! TAK! Służba, służyć, proszę przewodzić.

Na tyle na ile pozwala mi obecna sytuacja staram się machać głową, by zasugerować pokłony i wyrazić skromność mojej postawy.

Ci ludzie to czubki!

[Claudie]

Coraz bardziej czułeś jak obręcze wbijają Ci się w ciało. Krew powoli przestawała dopływać do kończyn, w piersiach paliło Cię od braku tlenu. Głosy, które słyszałeś dochodziły jakby z oddali.
- Czy ja Ci czasem nie powiedziałem, byś się nie szarpał? - spytał mężczyzna - Jak dla mnie nie słuchasz się, a to oznacza że nie nadajesz się na sługę. Najwyżej na warzywo. A może by tak faktycznie zrobić z Ciebie nawóz? Ludzkie ciało jest fascynujące, tyle potrzebnych minerałów... idealne na petunie. Co o tym sądzisz? - po czym mężczyzna przybrał pozę Myśliciela Auguste'a Rodina.

[Octavian]

 - Proszę natychmiast wyłączyć kamery, ha, ha, ha... Bardzo śmieszne. Ukryta kamera, wszystko jasne..

Próbuję się śmiać, ale niestety przeradza się to w płacz.

- Zgadzam się na wszystko, uuuu.....

[Claudie]

Mężczyzna wyrwał się z zamyślenia, po czym gdy zobaczył że płaczesz poluzował Ci obręcze uciskające twoje kończyny, wyciągnął chusteczkę i gdy wycierał Ci łzy powiedział - No już mój Renfieldzie, spokojnie - czułeś, jak krążenie powoli wraca do twoich kończyn a płuca dostały ważnego dla Ciebie tlenu. Gdy drastycznie łapałeś powietrze mężczyzna kontynuował - Widzisz, gdy zgodziłeś się na wszystko, chyba nie byłeś do końca świadomy tego czego się zrzekłeś. No ale cóż... twoja wola - po czym wstał od Ciebie, przybrał teatralną pozę i powiedział - mój drogi Renfieldzie, niedługo dołączysz i staniesz się taki sam jak ja. Na krawędzi życia i śmierci zadam Ci jedno pytanie. Jak na nie odpowiedz, będzie zależne od tego czy przeżyjesz... czy umrzesz. Jesteś na to gotowy?

[Octavian]

 - tak.

[Claudie]

Mężczyzna podszedł do Ciebie od tyłu, zamontował mocniej obręcze, sprawdził je na wszelki wypadek po czym nachylił się odpowiednio i wbił w twoją szyję swoje zęby, a konkretniej kły. Czułeś, jak twoja krew powoli ucieka z Ciebie. Mówiłeś sobie, że zaraz go powstrzymasz, ale uczucie ekstazy zabijało twoje zwierzę i myśli by się bronić. Czułeś, że umierasz ale jednocześnie nie chciałeś by przestał. Chwila się dłużyła, twój wzrok powoli zachodził mgłą, twój słuch coraz bardziej się przytępiał, coraz słabiej czułeś własne bicie serca. W pewnej chwili gdy byłeś na krawędzi życia i śmierci usłyszałeś przytłumiony głos mężczyzny - THOMASIE RENFIELDZIE! CZY ZGADZASZ SIĘ DOŁĄCZYĆ DO MNIE JAKO MÓJ SYN I NASTĘPCA?!

[Octavian]

 - TAK, PANIE!

[Claudie]

Wydawało Ci się, że wypowiedziałeś te słowa tak silnie, że wszyscy Cię słyszeli. Niestety, brzmiały one tak cicho, wydane praktycznie ostatnim tchnieniem. Mężczyzna wyciągnął szybko sztylet, przejechał nim po dłoni i dał Ci kilka kropel na twoje wargi, po czym się odsunął....


Minął jakiś czas. Budzisz się w sali pod ścianą, w której byłeś jakiś czas temu. Co się stało? Ile czasu upłynęło? A może to wszystko był zły sen? Niestety, szybko rozejrzałeś się po pomieszczeniu i zobaczyłeś że stół na którym byłeś został zniszczony, ściany zostały bardzo zniszczone... a pod jedną z nich jest zniszczone ubranie mężczyzny... bez ciała. Powoli zacząłeś wstawać po ścianie, ciągle byłeś mocno oszołomiony.

[Octavian]

Coś dużo tu tych zniszczeń, myślę sobie.

Staram się przede wszystkim ocenie własny stan zdrowie, czy nic mi nie jest. Dotykam kości, czy nie są aby złamane, boję się że coś mogli mi złego zrobić. Nie podoba mi się to, że ktoś mną pomiata, a jednak...
docenili mnie, zrozumieli moją wartość i jakoś tak dziwnie było.
Czy mam w całości swoje ubranie? Czy mogę stąd jakoś wyjść?
Oglądam wszystko w pomieszczeniu, jeśli to możliwe - powolutku idę w kierunku wyjścia.
Nie można powiedzieć, żebym nie rozumiał że ostrożność to cecha ludzi inteligentnych.

[Claudie]

Oceniłeś pobieżnie stan swojego ubrania, było one znośne, trochę potargane i osady z tynku, widocznie byłeś sprawcą częściowych tych zniszczeń. Gdy zacząłeś badać swoje ciało spostrzegłeś... że nie oddychasz ani nie czuć bicia twojego serca!

[Octavian]

Kurcze, jestem tak zestresowany, że nie mogę wyczuć swojego, pulsu. Całe to wydarzenie strasznie mnie przygniotło.
Niejasno coś mi świta, że może mieć to coś wspólnego z mitami z rejonów, w których ludzie mówią  z tym zabawnym akcentem - naglasak.
Zaczyna mi się robić gorąco, tłumię tę myśl!
To niemożliwe, po prostu nie mogę wyczuć swojego pulsu.....
Szybko zaczynam biec, szybciej, szybciej w kółko, potem przed siebie, potem w kółko...przed siebie
Raz zamykam oczy, raz je otwieram, by zatrzymać się i krzyczeć, potem staram się przekonać siebie, że muszę mieć puls, to nonsens!
LUSTRO! W mojej głowie pojawia się proste rozwiązanie - chce jak najszybciej znaleźć lustro, na pewno zobaczę swoje odbicie, na pewno.
Zaczynam biec, krzycząc "To niemożliwe, niemożliwe", jedyne co mnie interesuje to lustro, które muszę znaleźć.
Chce zobaczyć swoje odbicie! Za wszelką cenę.

[Claudie]

Biegając wokół pomieszczenia co jakiś czas omijałeś zniszczone lustro... dopiero teraz je zauważyłeś i biegiem upadłeś na kolana i szukałeś jakiegoś większego odbicia. Wstrzymałeś oddech!... i zobaczyłeś swoje odbicie.

Co robisz?

[Octavian]

Fiuuu...
a mi jakieś idiotyzmy przyszły do głowy!
Co za bzdury, wszystko w normie.
Widać jestem w stresie i zaczynam troszeczkę, odrobinkę wariować.
To zrozumiałe w moim położeniu. Więc, spokojnie, opanowany, nad wyraz opanowany zaczynam szukać drogi na zewnątrz.
Przechadzam się, to tu to tam, pochichoczę i tup, tup do wyjścia.
Zupełnie jak to bywa w tego typu sytuacjach, człowiek musi się otrząsnąć. Na pewno powinienem się wyspać i wziąć porządna kąpiel, może nawet w odwrotnej kolejności - tak.
Wychodzę z tego przebrzydłego miejsca. Potem zgłoszę się do lekarza na kontrolę, żeby wyjaśnić ten słaby puls, wręcz niewyczuwalny.
Na policję nie idę - bo zrobię z siebie głupka, zresztą nie chce urazić nikogo - tak na wszelki wypadek. Po co mi jeszcze większe problemy.