[Zombie Land] Sesja Noc 3

[Bruce Campbell]

Towarzysz Lewakowski
Wojciech zaczął trząść się, spróbował zachować śmiertelną ciszę pomimo przemożnej chęci krzyknięcia. Mogłem pójść z resztą... - jęknął w duchu.

[Rzokable]

Piotr Ciszowski

Piotr wziął scyzoryk do ręki i wysunął z niego ostrze po czym rozejrzał się jeszcze raz po bibliotece w poszukiwaniu miejsca do schronienia. W następnej kolejności wyłączył komputer, aby nie wywabić "gości" niepotrzebnym światłem, czy dźwiękiem pracującego urządzenia.
- Kurwa mać, wiedziałem, że wejście do tej biblioteki to był zły pomysł... - mruknął pod nosem.

[ZdzisiuDywersant]

Sebastian

Powinniśmy ustawić jakieś warty, albo coś w tym stylu. Ponadto powinniśmy siedzieć raczej, k*rwa, cicho. Ch*j wie, co se chodzi na około kościoła...

[Lwie Serce]

Agnieszka

Skuliła się, opierając pięty o ławkę. Zaczęła delikatnie pocierać swe nogi by się rozgrzać nieco, zostawiając decyzję mężczyznom. Wiecie, chciałam normalnie żyć, dostałam pracę, miałam za co kupować ciuchy i potańczyć w piątek. A teraz... Jakieś cholerne umarlaki opanowały miasto, mój chłopak nie żyje... Powiedzcie mi, że jest nadzieja... Powiedzcie mi do cholery, że jest... Zaczęła cicho mówić, z bezsilności.

[ZdzisiuDywersant]

Sebastian

Siedzi na kościelnej ławie, zmęczony, mówi do Agnieszki: Te, jeszcze w tym fitnessie... Tak se w sumie, k*rwa, myślałem o nadziei. Tak trochę ten świat taki... ch*jowy. Skoro ocaleliśmy, może właśnie my mieliśmy? Ale właśnie, skoro ocaleliśmy, może powinniśmy to wszystko odbudować jakoś, cholera. Ale raczej nie tutaj. Pewnie w większości miast tak właśnie jest... Prze*ebana sytuacja. Jeżeli cokolwiek, gdziekolwiek budować, to tam, gdzie było przed tą ch*jnią było mało ludzi, lub ich k*rwa w ogóle nie było- czyli trzeba iść na wschód. Czarnobyl, Syberia, tam można by było wszystko zacząć... AAAAA K*RWA! CO JA PI*RDOLĘ?! - Sebastian "przebudza się" ze swojego nagłego przypływu "filozoficzności". Ale, trzeba by było pomyśleć jeszcze nad strategią walki z tym całym gównem. Na ustawkach zawsze się biło po jajach, ale tutaj to raczej nie działa...

[Lwie Serce]

Agnieszka

Popatrzyła na Sebastiana i uśmiechnęła się na chwilę. Zmęczona tym wszystkim oparła głowę o jego ramię, jego słowa bowiem nieco pokrzepiły jej serce. Jak chcesz z tym walczyć, jak to już nie żyje...

[Octavian]

Nadzieja zawsze umiera ostatnia. - mówi niemalże z czułością do Agnieszki.
Potem energicznie bierze się za ławki w kościele, ustawia je w taki sposób, aby zabarykadowały wejście.
Nikogo nie prosi o pomoc, sam wznosi barykadę.
Sam.

Niezależność, wytrwałość, energiczność, czujność!

[Peterov]

Wojciech Lewakowski
Zombie zaczynają szaleńczo dobijać się do drzwi, za którymi wcześniej zniknęli twoi towarzysze. Najwidoczniej dźwięk przestawiania mebli ich zwabił. Bębny... bębny w głębinach...Nie możemy wyjść... zaraz zaraz, chyba pomyliłem książki... . Dzwony zaczynają rozbrzmiewać, a ty chyba zauważyłeś wcześniej wyłącznik nieopodal drzwi do górnego kościoła.

Sebastian Pieskowski
Agnieszka Czarnecka
Justyna Duda
Jan Himilsbach
Jan rozpoczyna barykadowanie, powodując dosyć spory rumor. Z zakrystii zaczynają dobijać się jakieś odgłosy dobijania się. Pomimo to barykada z bezwładnie ustawionych ław powinna powstrzymać intruza/intruzów. Jan nie robiąc sobie z tego większego problemu zastawia drzwi wyjściowe z dolnego kościoła odcinając was od świata zewnętrznego... aha.. zapomniałem dodać, że jesteście głodni? Mija chwila...

Rozgrzewacie się przy ogniu ze świec podśpiewując sobie pod nosem różne utwory, a Agnieszka puściła sobie z telefonu Imagine Dragons - Radioactive, lecz nie za głośno by nie wywabiać niczego z pośród ciemnych zakamarków. Sprawdziliście w ogóle całe pomieszczenie?

Dzyń.... Dzyń.... Dzyń... - Dzwony kościelne(w tym wasz) zaczyna obwieszczać godzinę 20:00

Mapka:

(click to show/hide)

Piotr Ciszowski
Biblioteka sprawia wrażenie bezpiecznej, w sumie była w chwili, gdy tu przychodziłeś. Twój głód zaczyna być coraz bardziej doskwierający.

Patryk Drogowski
Budzisz się delikatnie zdezorientowany. W głowie Ci się kręci, ręka boli Cię niemiłosiernie. Dookoła łóżka, światło zapalone. A drzwi zamknięte. Tak... wybudziłeś się po operacji ręki. Chyba jesteś w szpitalu.

[Octavian]

Jan Himilsbach

Idzie spać, kładzie się jakimś kącie, przykrywa "obrusem" z ołtarza. Musi odpocząć, nabrać sił.
Sytuacja wydaje się zupełnie beznadziejna, może chwila wytchnienia pozwoli mu nabrać dystansu do tej strasznej sytuacji.
Nie będzie mu przeszkadzać, jeśli ktoś wpadnie na jakiś świetny pomysł.

Spokój, rozwaga i zaangażowanie!

[Rzokable]

Piotr Ciszowski

- Hmm... - postanawiam skryć się między regałami książek i przygotować się na nadejście świtu. Wtedy wyruszę na poszukiwania prowiantu. Przed zaśnięciem rozmyślam, jeszcze nad tym całym szaleństwem i, czy cokolwiek wróci do normy.

[Bruce Campbell]

Towarzysz Lewakowski
Wojciech wiedział, co musi zrobić. Obawiał się tego, ale takie były oczekiwania Ludu. Musiał szybko podjąć decyzję. Silnym ruchem pchnął drzwi szafki z zamiarem bohaterskiego wyłączenia dzwonu kościelnego. Niestetyż, poślizgnął się na jednej z walających się na podłodze mebla rzeczy. Zesztywniałe od przebywania w jednej, niewygodnej pozie blisko kwadrans, mięśnie również nie pomogły. Wojciech upadł w niemalże teatralny sposób, jednakże natychmiastowo powstał i ruszył śmiało w stronę wyłącznika, pomimo przeszywającego bólu w kolanie, na które to przed chwilą upadł. Biegł, czując we włosach wiatr Rewolucji. Biegł, a za nim Towarzysze z całego świata. Szedł, niczym robotnicy w 1905 roku. Nic nie mogło go zatrzymać. Walczył o Sprawiedliwość i Lud. Uniósł swą lewicę ku górze, jakby trzymał w niej sztandar w kolorze intensywnego karminu. Jednym zdecydowanym ruchem nacisnął wyłącznik, wydał odgłos triumfu, po czym rzucił się do wejścia do kościoła górnego. Biegł w tłumie Ludu, prowadził go ku Zbawieniu. Paroma skokami przesadził schody i znalazł się na górze z błyszczącymi oczami.



Po chwili ciężko odkaszlnął, zdał sobie sprawę że ciężko dyszy i jest cały spocony. Z lękiem obejrzał się za siebie, by sprawdzić, czy potwory go gonią.

[Rodeel]

Patryk

Coś podpowiedziało mu, by poruszył ręką, zanim odzyskał świadomość i domyślił się jak potworny ból to spowoduje; syknął, zaklął i napiął mięśnie w nogach. Otworzył powieki, najpierw poczuł ból oczu oślepionych szpitalnym światłem, potem głowy. Wytrzeszczył się, żeby przyzwyczaić wzrok do lamp i rozejrzał- coś mu nie grało- było za cicho i za pusto. Wychwycił tylko pracujący zegarek i ściszone radio gdzieś w korytarzu. Po kilku minutach walki z pokusą snu powiedział do siebie:
- nie ma, że boli, nie ma leżenia...
Chciał zbadać nienaturalną sytuację. Wstał i podszedł pod drzwi, były jednak zamknięte. Mimo zmęczenia, złego samopoczucia i rwącego bólu w ręce rozpoczął myślenie nad tym, co powinien zrobić, by osiągnąć cel. Spojrzał w okno na drugim końcu sali, zawsze go to otrzeźwiało.


Polecam poczytać przykłady, jak robić odpowiedzi->KLIK//Peterov

[Peterov]

Wojciech Lewakowski
Wszystko powiodło się wedle twoich planów. Mutant został przepchnięty, a Ty pod wpływem adrenaliny nabrałeś szybkości, jakiej pozazdrościli by Ci olimpijscy lekkoatleci. Jednak po całej akcji gdy wybiegłeś na górę w porywie strachu schowałeś się w klomby kwiatów, nieopodal ołtarza. Chwila spokoju... Zaczynasz czuć jak cały stres schodzi z Ciebie oraz ciepło w lewej ręce.

Piotr Ciszowski
Usadowiłeś się wygodnie w toalecie, zamykając się na klucz. Usypiasz

Patryk Drogowski
Uspokoiłeś się, lecz zastanawia Cię jedno... Dlaczego na lądowisku helikoptera stoją ludzie bez żadnych świateł i nic nie robią.

[Lwie Serce]

Agnieszka

Posłuchując cicho muzyki, zaproponowała - może rozejrzymy się nieco po tym pomieszczeniu? Znalazło by się coś ciekawego i... Cholera wie. Zaplątała się trochę w swoich własnych słowach i wstała, poprawiając włosy. Zaczęła szperać wszędzie, bacząc, by nie  narobić hałasu. Szczerze, to sama nie wie, czego szuka.

[ZdzisiuDywersant]

Sebastian


Ktoś wyłączył te kurewskie dzwony... Trochę go to zdziwiło, ponieważ zdawał sobie sprawę, że mógł tego dokonać tylko Lewakowski, ale nie podejrzewał go o taki akt heroizmu. Po kilku minutach nieobecnego gapienia się w sufit, dostrzegł, że Agnieszka czegoś szuka. Sam zmuszony burczeniem w brzuchu ruszył się i dyskretnie rozglądał się za jakimś jedzeniem licząc na cud, że przed tym wszystkim kościelny zostawił gdzie tu skrzynię pełną "kebsów". Po chwili poszukiwań, odwrócił się do reszty ekipy i zapytał: Te, mordeczki, jesteśmy w kościele, nie? Powinna być tutaj taka lujska żółta świeca z czerwonymi kropkami, jak ktoś taką zauważy, to niech da mi znać.