Rozkazem ministra wojny, ks. Józefa Poniatowskiego, z 4 kwietnia 1807 piechota Księstwa Warszawskiego otrzymała nową numerację pułków. W wyniku tej reorganizacji 2 pułk piechoty Legii Poznańskiej zmienił nazwę na 10 pułk piechoty i wszedł w skład 3 Dywizji pod wodzą gen. Dąbrowskiego, który z niechęcią przyjął zmianę numercji swojej dywizji, uważając za słuszne, że pułki najpierw sformowane powinny posiadać pierwsze numery. W sierpniu 1808, w wyniku kłopotów finansowych Księstwa, 10 pp wraz z 5. i 11 pp zostały włączone w skład garnizonu gdańskiego, przechodząc tym samym na żołd francuski. Zakład 10 pp pozostał w Łęczycy. Stan stacjonującego w Gdańsku pułku płk. Downarowicza dnia 1 stycznia 1809 wynosił 1485 oficerów, podoficerów i żołnierzy.
Sformowany w maju 1809, batalion 3. tego pułku odznaczył się w walkach z Austriakami w tym samym roku. 21 lipca 1809 dowódcą został awansowany z majora 6 pp, płk Bazyli Wierzbicki. Stan całego 10 pp z 14 listopada 1809 wynosił 1996 żołnierzy (w tym dwa bataliony w Gdańsku). Cesarz Francuzów rozkazał 17 maja 1811 utworzyć dywizję składającą się z sił stacjonujących w Wolnym Mieście Gdańsku, między innymi z 10 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego. Do pułku przyłączono pluton artylerii pieszej, obsługujący dwa działa. Niedługo po tym, bo w połowie stycznia 1812 pułki te przeszły na żołd francuski, wchodząc w skład VII dywizji Wielkiej Armii gen. Grandjeana korpusu marszałka Davouta. Każdy z tych pułków liczył po trzy bataliony. Kiedy płk Bazyli Wierzbicki awansował na szefa sztabu 3 Dywizji Księstwa Warszawskiego, a było to 27 grudnia 1811, dowództwo nad 10 pp objął płk Henryk Ignacy Kamieński, który przybył z pułku Legii Nadwiślańskiej.
25 lutego 1812, baron Jan Karol Serra, poseł (rezydent) nadzwyczajny francuski w towarzystwie Fryderyka Augusta Wettina, króla Saksonii, księcia warszawskiego i Friedricha C. L. Senfft von Pilsach, ministra spraw wewnętrznych Saksonii, podpisano konwencję, która między innymi dotyczyła 10 pp Pułk ten mający 4 bataliony, po 6 kompanii w batalionie, został zobowiązany do uzupełnienia każdej kompanii do kompletu 140 ludzi. Nakazano także, niezwłoczne dodanie do pułku 25 kompanii zakładowej, w stanie 140 osób.
Kampanię roku 1812 pułk ten odbył w VII dywizji gen. Grandjeana, w brygadzie drugiej, pod dowództwem gen. Bachelu. Po klęskach tej kampanii brygada druga osłaniała odwrót korpusu Macdonalda od Tylży do Gdańska, gdzie dotarła na początku stycznia 1813. Stan 10 pułku piechoty, stacjonującego w Gdańsku, wynosił wtedy 83 oficerów i 1609 żołnierzy. W grodzie nad Motławą 10 pp po raz ostatni wpisał się w karty historii epoki napoleońskiej.
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: [NW][10pp_GG] Pułk 10.Piechoty Garnizonu Gdańskiego [02.02.2013] (Przeczytany 15388 razy)