Witam!
Jak zapewne prawie każdy z was rozpoczynał przygodę, z komputerem zaczynając od gier. U mnie nie było wyjątku. Wciskało się kit rodzicom, żeby kupili komputer, bo łatwiej się na nim uczyć, tworzyć itp., a Oni naiwnie się na to nabrali... przyszła moja pierwsza machina, na którą rozpocząłem poszukiwania jakiegoś ulubionego gatunku. Było ich kilka, były super, miały fają grafikę, ale czegoś im brakowało...
Pewnego razu będąc na kawiarence internetowej z kumplem, przyglądałem się w co ludzie grają. Był to CS, Q3A, Q2 itp., lecz moją uwagę przykuła mała grupka osób, która grała w... Unreal Torunament. Na pierwszy rzut oka uwiodły mnie efekty świetlne, budowa map, a nawet wygląd broni. No cóż... kilka dni po tym UT przywitał mój sprzęt, w którego namiętnie grałem. Mijały miesiące no life-owania, nabijaliśmy się z kolegami tekstami typu „sucker”, „loser”... były to piękne czasy... takie klimatyczne.
Gdy gra zaczynała się nudzić postanowiłem grzebać w plikach, a szczególnie w programie UnrealED, w raz z kolegą odkrywaliśmy jego możliwości i tworzyliśmy różne, abstrakcyjne mapy, z których albo się płakało, albo śmiało. Do dziś nie wydałem żadnej ukończonej mapy, pomimo tego, że pełno alpha/beta-map własnej roboty mam na dysku.
Kilka miesięcy później pojawił się w miesięczniku CD-Action pierwszy Unreal. Tytuł wydawał się znajomy, więc zainstalowałem. Fabuła tak mnie wciągnęła, że przechodziłem na po kilka razy na każdym poziomie trudności. Od tamtej pory UT przeszedł na drugi plan.
Z biegiem czasu zacząłem zaopatrywać się w kolejne wersje „Nierzeczywistego”, które mam zamiar tu nieco opisać, wyrazić swoje opinie. Shall we?
Unreal
Epic Megagames (współczesne Epic Games), firma słynąca z tworzenia gier platformowych serii Jazz Jackrabbit, pewnego razu w 1996r otrzymała silnik 3d o nazwie Unreal. Postanowili wydać grę, której zadaniem miało promować owy silnik.... I wydali grę przełomową, która powaliła na kolana wszystkie wtedy wydane engine’y i zapoczątkowała nową odsłonę dla gier FPS. Jako, że nie mogli zdecydować się na tytuł, zaczerpnęli słowo jednego z beta testerów, który powiedział: „It can’t be real! It’s Unreal!”, a jako, że silnik miał identyczną nazwę, nikt sprzeciwu nie wniósł.
Gracz ma do dyspozycji 10 unikalnych broni, które potrafią wyrządzić krzywdę (nawet ta początkowa). Co lepsze, każda broń posiada dwa różniące się od siebie tryby strzału: standardowy i alternatywny, istnieje możliwość łączenia niektórych trybów co powoduje potężne bonusy: np. combo ASMD, czy strzelanie 6-cioma rakietami w „kupie”.
Ogromne mapy po których przyszło nam biegać, odgłosy otoczenia, światło, czy też muzyka nadają taki klimat, że chce się do niej wracać. Również AI stoi na dobrym poziomie, przeciwnicy dzielą się na zwierzęta (bezmyślne istoty atakujące po linii prostej, np. Manta), drapieżnicy (potężne istoty niosące chaos, zagładę, np. Titan), inteligentne (potrafią się skradać, zapędzać w pułapki oraz wykorzystać teren, by na zagrozić, strzelają z wyprzedzeniem, unikają naszych pocisków, potrafią się bronić... np. Skaarj, Krall).
Jedyną wadą Unreala (nie licząc jak na tamte czasy wymagań sprzętowych) był ubogi tryb multiplayer. Trybów gry było kilka... słynny DeathMatch, TeamDeathmatch, COOPerative, King Of The Hill, DarKmatch. Co prawda 3 mapy deathmatchowe do dziś są jednymi z najbardziej grywanymi mapami z całej serii. Mowa o dmDeck16, dmCurse, dmMorbias. Wyszło również kilka ciekawych modyfikacji m.in. REAL Capture The Flag, Crystal Castles, Serpentine, Infiltration... Wydany został również oficjalny deathmatchowy mappack, który dodał kilka ciekawych map, które pojawiły się z następcą (dm-Cybrosis, dm-Shrapnel, dm-Mojo...)
Po upływie roku czasu Epic Games zrekompensowali się graczom, wydając kolejny produkt o nazwie...
Unreal Tournament
Na początku miał być rozszerzeniem do starego Unreala, lecz szybko stwierdzono, że jest „zbyt dobry, jak na dodatek” i wydali króla FPS-ów - Unreal Tournament. Posiadał polepszony silnik, od swojego poprzednika i zarazem pozwalał na jego uruchomienie, gdyż posiadał wszystkie (oprócz muzyki i map) pliki niezbędne do uruchomienia „starego Nierzeczywistego”. Zmienił się wygląd menu, wybór postaci, dodano nowe tryby gry (Capture The Flag, Domination, Assault, Last Man Standing), oraz usunięto poprzednie (KOTH, COOP, DK). Arsenał również uległ zmianie. Każda broń dostała nowy model, a niektóre nawet całkowicie zamienione (Dispersion Pistol na Impact Hammer, Stinger na potężny Pulse Gun, a Rifle na M16A2 z lunetą i tłumikiem – zwane Sniper Rifle ^^ ), dodano też kilka nowych (Reedemer, Chainsaw, Super Shock Rifle – tzw. InstaGib, Translocator). Do UT zostały wydane 4 bonus packi, które dodawały nowe mapy, nowe modele graczy oraz usprawniały silnik. Cóż tu więcej pisać... wydano wiele wspaniałych modyfikacji, które doszczętnie zmieniały grę, np. Infiltration – symulator żołnierza, Tactical Ops – „odpowiednik” Counter Strike’a, ThieveryUT – multiplayerowy odpowiednik Thiefa i wiele, ale to naprawdę wiele innych...
Unreal: Return To Na Pali
Unreal1 doczekał się parę miesięcy po wydaniu UT pierwszego (i jedynego) oficjalnego mission packa. Tym razem dostajemy propozycję odnalezienia ludzkiego statku UMS, który rozbił się na Na Pali w zamian za wolność. Głowę nad projektem przejęła firma Legend Entertainment, która wykorzystała nie wydane wcześniej mapy z Bety Unreala, dodała kilka swoich, wrzucili 3 przeciwników, 3 bronie (Combat Assault Rifle, Grenade Launcher, Rocket Launcher) i tyle... Generalnie dodatek oddawał klimat, jaki doświadczyło się w pierwszym „Nierzeczywistym”, lecz był zbyt krótki, by się nim cieszyć. Gdy akcja zaczęła przybierać kolorów nagle widzimy „The End”. Do trybu Multiplayer dodano nowe mapy, tryby gry: Cloack Match, Gravity Match, Marine Match, czy też Terran Weapon Match i również to tyle... nawet ze starego U1 usunęli mapy. Innymi słowy jeden wielki kicz, niestety, który nawet z własnym edytorem nie jest kompatybilny.
Jakiś czas później wyszedł Unreal Gold, w skład którego wchodził stary Unreal oraz Unreal: Return To Na Pali – dla gracza gratka, lecz nie dla administratora serwera, mappera, moddera ;/
Unreal Tournament 2003
Cóż... sequel starego Unreal Torunament. Produkt miał za zadanie pokazać silnik ze strony fizyki, taki więc pojawił się pierwsze „dopracowane” ragdolle, efekty falującej cieczy, wykorzystanie nowych shaderów, podwójny skok, adrenalina itp. Mimo, że wszystkie te efekty, jak na tamte czasy był świetne ogólnie odczuwało się niedosyt. Ponownie każda broń przeszła totalną kosmetykę, niektórą zamienioną (Enforcer na Assault Rifle, Pulse Gun na Link Gun, Sniper Rifle na Lighting Gun), a niektóre okrojono (Rocket Launcher strzela tylko rakietami i to max do 3) i dodano jedną – Ion Painter. Pojawiły się zupełnie nowe mapy (oczywiście konwersje też), jak i tryby gry: Bombing Run – futurystyczne rugby, Duble Domination – zmieniony Domination z UT’99, Mutant – odpowiednik Last Man Standing z U1, Invasion – wspaniały tryb w którym walczymy z potworami na mapie, które pojawiają się falami. Twórcy gry nie zaprzestali na wydawaniu kolejnych odsłon i obiecali dać to, czego w UT2K3 nie było, ale o tym za chwile...
Unreal 2: The Awakening
Legend Entertainment po niezbyt udanym mission packu do Unreal1 postanowił wydać kolejny sequel, tym razem nie jako mission pack, tylko jako osobną grę, na nowym Unreal-silniku. Klimat jako-taki jest, fabuła ciekawa, krótka i liniowa, jak ch**... Niestety, po raz kolejny Legend udowodnił, że nie potrafi robić Unreala i stworzył produkt „z innej bajki”, gdzie jedyny związek, ze starym Unrealem ma Dispersion Pistol, Combat Assault Rifle, Grenade Launcher, Rocket Launcher, Skaarj i wzmianki o Vortex Rikers, czy ISV Karn. Reszta to zupełnie co innego. Unreal bez Flak Cannona, czy Eightballa to nie Unreal! OK... każdy fan tą grę przekreślił na samym początku (jak ja), ale dajemy U2A drugą szansę. Zapominamy, że tytuł to Unreal i zaczynamy przygodę. Jak już wspominałem fabuła ciekawa, wciągająca, klimat sporadyczny, ale jest, przeciwnicy stanowią wyzwanie, grafika zadowala, muzyka mniej, dźwięki, odgłosy średnio... multiplayer wcale, bo go nie ma!
Gdyby nie tytuł byłby to dobry FPS, niestety. Oby Unreal 3 był inny, żebyśmy znów wcielili się w więźnia 849 (a nie w Johna Daltona – hic!). Pozostaje czekać...
Unreal Tournament 2004
Po niedosycie w UT2K3 Epic wydał nam kolejny produkt (zamiast patcha, czy bonus packa... komercyjne g**jki) o nazwie Unreal Tournament 2004. Część broni wymieniono, dodano nowe (powrót Sniper Rifle, niestety nie jako M16...). Wprowadzono 3 nowe tryby gry: Assault (znany z UT’99), Onslaught (taktyczna gra) oraz Viechicle Capture The Flag... Tak... Pojazdy! Wprowadzono pojazdy, do tych właśnie 3 trybów, niektóre obsługiwane są przez kilka osób, niektóre latają, razem mamy ok. 13 pojazdów. Jako, że jesteśmy w pojeździe jesteśmy szybsi, mocniejsi, a zarazem stanowimy łatwy cel – wiadomo w pojazd jest łatwiej trafić. Żeby ułatwić życie piechocie, wprowadzono broń AVRiL, dzięki której łatwo zniszczymy wrogi wóz. Niby niewiele, ale jednak, Onslaught jest do dziś najbardziej grywalnym trybem w całym UT (nawet porty pod UT’99 wyszły).
Unreal Tournament 3
Kolejny sequel, tym razem pokazujący możliwości Unreal Engine 3. Dynamika przypomina tę z UT’99, Broń przeszła kolejną rekonstrukcję (powrót enforcera, impact hammera, stingera, jako minigun), mapy otrzymały nowy chiński – theme (budowle itp.), poprawiono fizykę, ragdoll’e, a każda mapa prezentuje się przepięknie. Jeśli chodzi o tryby gry mamy: DM, TDM, CTF, VCTF, Duel (pojedynki 1vs1) oraz Warfare (połączenie Onslaught i Assault). Dużo? No właśnie nie... pomimo, że znów widzimy kolejną odsłonę naszego sławnego DM-Deck map jest bardzo mało. Wszystko przez te konsole... UT3 miał posiadać stary dobry Uwindow, a mamy konsolowe menu (podobno nie zdążyli wprowadzić), nawet opcje w ustawieniach zalatują konsolą, również tryb edycji uległ drastycznej zmianie. Nie mamy już w folderze z grą podkatalogów na poszczególne paczki z plikami, dźwiękiem, mapami, teksturami... natomiast wszelkie dodatki wciskamy do folderu „...\moje dokumenty\my games\ut3game\...”, dla starych wyjadaczy to szok, nawet edytor nie działa, jak należy! Nie takiego powrotu do korzeni się spodziewałem... Grać się da i to nawet przyjemnie, ale tylko grać... bo edycji rzucono kłody pod nogi. Tytuł stał się typową grą konsolową. Po raz kolejny „niestety”...
Co się z erą gier komputerowych dzieje to nie wiem. Twórcy stawiają na hyper realistyczną grafikę, przesadną fizykę oraz kolorowe „disco-polowe” światełka, a nie zwracają uwagi na to, co istotne, co zawsze bawiło, a co dostawali ordery. Jak to kiedyś ktoś powiedział: „Old School Crew Owns You”.
Piszcie swoje opinie o serii Unreala, który najbardziej wam się podoba, w który gracie / graliście. :>
Pozdrawiam!
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: Unreal Seria (Przeczytany 2011 razy)