Uczciwość i honorowość

[adriankowaty]

Myślę, że to najlepsze i najtrudniejsze z pytań w dzisiejszych czasach. Czy warto być uczciwym? Czy to się "opłaca"? Jeśli nie, to dlaczego, jeśli tak, to dlaczego?Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi, jako że znacie już mój punkt widzenia.

[firentis]

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie "czy warto". Skoro takie słowa padają, to znaczy,  że muszą płynąć z tego jakieś korzyści (wartości). A tych, z postępowania uczciwego, jest zazwyczaj mniej niż z nieuczciwości. Głównym powodem, dla którego ludzie postępują uczciwie (niektórzy), jest własne sumienie. Pytanie więc "czy warto", należy przekierunkować na pytanie "czy spokój mojego sumienia/myśli jest tego warty". No bo nie oszukujmy się, poza wewnętrzyn spokojem raczej niewiele jest korzyści z bycia uczciwym.

A honorowość? Heh, zależy, jak kto ją pojmuje. Jeśli tak, jak błedni rycerze z opowiadań i pieśni (chociażby Roland), to trzymać się od niej jak najdalej.

[adriankowaty]

Ja wyznaję honor typu XIX-wiecznego. A co do uczciwości - łatwiej się żyje człowiekowi, kiedy nie musi kompromitować się uzależnieniem od kłamstwa.

[Bruce Campbell]

Na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi. Bo każda osoba ma inny system wartości i różne rzeczy ceni w różnym stopniu, a stąd prosta konkluzja - dla jednych warto być prawdomównymi i honorowymi, a dla innych nie - w gruncie rzeczy to, co napisał firentis.
Bo bezsprzecznie są zajęcia, w których bycie (przynajmniej) nie do końca prawdomównym zapewne pomaga. Tu był fragment o moim pewnym znajomym o imieniu na Ł, ale zapewne tu się pojawi i tak i rzuci kilkoma anegdotami nt. lichwiarstwa, także ja już posta zakończę.

[Octavian]

Najpierw wypowie się osoba A - ktoś całkowicie pozbawiony zasad, cyniczny i psychopatyczny:

A:
- Oczywiście należy być uczciwym, tylko dbając o dobro innych możemy sami być szczęśliwi. Jeśli ktoś okaże się łotrem w jednej sprawie, będzie nim na całej linii. Nie istnieją półłajdacy

(click to show/hide)

Teraz osoba B. Ktoś uczciwy, ktoś kto troszczy się o innych i empatyczny.
B:   

(click to show/hide)

- Nie zawsze uczciwość jest słusznym rozwiązaniem, bo czasami to po prostu naiwność. Nie daj się nigdy odwieść swoim zasadom moralnym od zrobienia tego, co słuszne.

Czyje towarzystwo byście wybrali?

[Bruce Campbell]

Raczej socjopatyczny, niż psychopatyczny.
Ale rozumiem ogólne przesłanie postu Octaviana i się z nim zgadzam. Zdarza się, że ludzie dzielący świat wyłącznie na dwie połowy: nieliczną grupę dobrych jak wypowiadający się i ogromną tłuszczę złych i niemoralnych ludzi, okazują się wcale nie tak świętymi ludźmi. Jak w przysłowiu, najciemniej pod latarnią.

[Trebron2009]

"Uczciwym" i "honorowym" to można być wobec swojej rodziny, dobrych znajomych i osób które się szanuje. Być kimś takim na co dzień to zwyczajnie zaprzeczenie pragmatyzmu = inni będą ciebie dymać.
Znam wielu pasożytów, którzy dzwonią tylko kiedy czegoś potrzebują. Jak mam być wobec kogoś takiego honorowy i uczciwy? Takich trzeba dymać jak tylko się da :D

[Bojar]

Znajomy na Ł. się pojawił.

W pracy bycie zawsze uczciwym jest równoznaczne z byciem głupim.

Przykładowo sprzedajesz jakieś badziewie: Ty z tego żyjesz i na tym zarabiasz pieniądze, nie będziesz więc mówił klientom, że to badziew. Nie powiesz: "ten kredyt jest beznadziejny niech Pani idzie do konkurencji". Po takiej akcji wylatujesz z roboty.
Po za tym nie wszystkim wszystko mówisz. Nie każdy może wszystko wiedzieć.

Ja wyznaję honor typu XIX-wiecznego. A co do uczciwości - łatwiej się żyje człowiekowi, kiedy nie musi kompromitować się uzależnieniem od kłamstwa.

Głupota. Nie ma czegoś takiego jak uzależnienie od kłamstwa. Nie kłamiesz dla funu. Kłamiesz wtedy kiedy musisz, kiedy czegoś potrzebujesz, lub po prostu chcesz sprawić, żeby ktoś coś zrobił lub, żeby coś się stało. Jak kłamiesz bez powodu to jesteś beznadziejnym kłamcą. Ponieważ kłamać też trzeba umieć. Musisz wiedzieć kto co może wiedzieć, komu ile możesz powiedzieć i jakie jest ryzyko "wtopy" i czy się to ryzyko opłaca podjąć.

Bycie honorowym nie ma znaczenia, jedyną wartość jaką ma honor to taka, że ludzie Cie mogą postrzegać jako osoba honorowa. Ale równie dobrze możesz być kłamcą i być postrzegany jako honorowy i prawdomówny. To się nazywa dobry PR.

Bycie szczerym może tak samo uderzyć nas w tyłek jak bycie nieszczerym. Wszystko zależy od sytuacji. Kwestią jest wyważenie i wybranie odpowiedniej opcji :)