Zgodnie z uchwałą Rady, wprowadzony zostaje przywilej dla osadników z Zachodniej Europy, umożliwiający im osiedlanie się na terenie księstwa Meklemburgii. Każdy osadnik, który zdecyduje się przybyć do Meklemburgii i zamieszkać tam na stałe w mieście zyska status mieszczanina (dotyczy to każdego imigranta, także chłopa czy zbiegłego niewolnika), z kolei każdy, kto zdecyduje się osiąść na wsi, zostanie wolnym kmieciem (w przypadku chłopów) bądź rycerzem meklemburskim (w przypadku mieszczan, rycerstwa).
Nowe prawo gwarantuje też, że każdy przybyły, po osiedleniu się jest równy przedstawicielom swojego stanu pochodzenia miejscowego.