Wierszyki od Gragona.

[Gragon]

Witajcie!

Postanowiłem założyć temat, w którym będę zamieszczać swoją twórczość, aby poznać opinię osób trzecich na jej temat. W moich wierszach (o ile są godne tego miana) dominuje głównie tematyka patriotyczna oraz miłosna - uprzedzam gdyż mam świadomość, że nie każdemu może to przypaść do gustu :)

Pierwszy wiersz: "To Polska" - a może macie lepszą propozycję na tytuł? Nie jestem w tym dobry...

Orzeł na tle czerwonym jak krew,
Rozpościera skrzydła walcząc jak lew.
Mijają dni, tygodnie, miesiące i lata,
A Polak pamięta kogo miał za kata.

Ryk syreny słychać wciąż w głowie,
Na sercu blizny jakie mieli dziadowie,
Pamięć o bliskich wiecznie jest żywa,
Polak swych łez nigdy nie ukrywa.

Ziemia przeorana śladami od kul,
Ziemia wilgotna pamięta krew i ból.
Ziemia, o którą toczono niejedną bitwę,
To Polska, bracie! Zapamiętaj jej imię!

Jak wrażenia? Jestem bardzo ciekaw waszej opinii.

Pozdrawiam.

[Torsten]

Mi się podoba, chętnie poczytałbym więcej ;) Myślałeś może żeby dawać więcej epitetów i pisać bezpośrednio do kraju, czyli np.
O Polsko moja kochana,
Tyś przez wieki rozdzierana!
Przez Moskala...   itp. idt.,
Ale w sumie pisz to co chcesz i jak chcesz ;)

[Gragon]

Mi się podoba, chętnie poczytałbym więcej ;) Myślałeś może żeby dawać więcej epitetów i pisać bezpośrednio do kraju, czyli np.
O Polsko moja kochana,
Tyś przez wieki rozdzierana!
Przez Moskala...   itp. idt.,
Ale w sumie pisz to co chcesz i jak chcesz ;)

Torsten - o ile mnie pamięć nie myli to posiadam takie wiersze o jakich wspominasz, bez obaw :) Wielkie dzięki za miłe słowa.

[Gragon]

Wiersz na dziś: "Matko"

Matko, dałaś mi życie, jego prawdziwe złoto.
Miód na serce mi wylałaś, zawsze wiernie przy mnie trwałaś.
Po polsku mówić ja umiem dzięki Tobie,
Pisząc wiersze dedykuję je Twej osobie.
Lekcji historii nie pomnę Ci nigdy,
Kiedy to łzy rzewne wylewałem jak nikt inny.
Ja wiem, że to wszystko z miłości do mnie było,
Wiem to, czując bicie serca mego.
Dzięki Ci matko moja składam,
Bo gdyby nie Ty, to moje serce,
Nie byłoby sercem Polaka.

PS.
Wiem, że nie powinienem pisać postu pod postem dlatego mam prośbę do moderatora: czy byłbyś tak uprzejmy i złączył moją wczorajszą wiadomość z tą dzisiejszą (usuwając jednocześnie poprzednią)? Z góry pięknie dziękuję :)

Przy takim odstrpie czasu, może być post pod postem. // Dyktator

[Torsten]

Naprawdę super

[huth]

strasznie patetyczne :P

[Gragon]

Toresten - cieszę się, że Ci się podobały :)
huth - po części miały takie być, w końcu to były dwa przykłady moich wierszy patriotycznych :) Może następny wiersz w innej tematyce bardziej przypadnie ci do gustu. Niemniej jednak dziękuję za słowa konstruktywnej krytyki.

"Gdy mnie zabraknie"

Gdy mnie zabraknie świat się nie rozpadnie,
Życie swym rytmem pobiegnie dalej,
Czas nie zwolni lecz przyśpieszy
Krwawe rany twe uleczy.

Gdy ból zniknie z codzienności,
Miłości uczucie zapuka w twe włości,
Nie odrzucisz lecz je przyjmiesz
Jak na starym czeskim filmie.

Kolejnych lat minął już czas,
Tęsknotę i żal zabrał gdzieś wiatr,
Po deszczu łez nie ma kałuży
Choć w sercu pozostał kawałek mej duszy.

Geneza: wiersz napisałem wracając od lekarza, który zdiagnozował u mnie czerniaka (raka skóry). Miałem wtedy 13 lat.

[Gragon]

Kolejny przygnębiający wiersz: "Pasiaste piżamy"

Drut kolczasty i ceglane domy,
Z każdego sterczy złowrogi komin.
Słychać jęki i dziecięcy płacz,
Niemiec znów uderzył kogoś w twarz.
Ryk syreny, nagłe poruszenie,
Jakiś śmiałek próbował zrealizować swe marzenie.
Potem strzał i długo nic,
Śmiałek z kulą nie dał rady iść...
Kolejna zbiórka i kolejni "ochotnicy",
Dziś znów znikną bez śladu jak ich poprzednicy.
Stoją bez wyrazu w pasiastych "piżamach",
Czekając na "sen" o lepszych dla siebie czasach...

[Bruce Campbell]

Widzę, że skupiasz się na tematyce patriotycznej i wojennej. Nie masz jakichś pogodniejszych utworów (nie mówię, że te są złe) :)

[Gragon]

Widzę, że skupiasz się na tematyce patriotycznej i wojennej. Nie masz jakichś pogodniejszych utworów (nie mówię, że te są złe) :)

Z tym może być problem :/ Z racji tego iż każdy mój wiersz jest "przelaniem" na ekran swoich uczuć to trudno mi o wiersz nieco bardziej pogodny... choć mam taki jeden nieco bardziej "wesoły".

"Moje sny"

Z moich snów uciekasz nad ranem
Piękna jak niebo, błyszcząca jak diament.
Czy zostaniesz w nich i wplączesz się w pamięć?
Na szlak moich blizn poprowadź swój palec,
Otwórz te rany, a potem miłością swą zalecz
Chcę śnić, żeś jest moim przeznaczeniem,
A miłość twa nie tylko moim życzeniem.
Chcę losy nasze spleść gwiazdom na przekór,
By serce me nie pękało co wieczór…
Nie uciekaj już więcej tylko zostań tu przy mnie,
Żeby moja dusza już nigdy nie marzła w tym zimnie.

Wiersz - jak niektórzy zauważą - inspirowany był jednym z utworów, które można usłyszeć w Wiedźminie III :)

[huth]

nie wiem co to za utwór, ale w końcu jakiś dobry wiersz :P

[firentis]

Zdaje się, że ten od Priscilli(?) o Yennefer.
A wierszyki naprawdę całkiem zacne :)

[Gragon]

huth - dzięki wielkie :)

firentis - trafiłeś! Dokładnie na tym utworze się inspirowałem :) Cieszę się, że spodobał ci się wiersz.

Teraz mój najbardziej... zagmatwany i trudny do zinterpretowania wiersz. Czasami nawet ja nie wiem co autor miał na myśli.

"Świat kona"

Poniosłem wzrokiem po „polanie mieczy”
Bezduszne ciała, sfora wilków coś skrzeczy. 
Utracona miłość i obdarta nadzieja
Świat stanął w miejscu, padnijcie na kolana.
Płacząca wierzba i poczerniałe niebo
Koniec jest bliski, ja podnoszę jego wieko.
Przyszłość jest ciemna i okryta tajemnicą
Czuję kata nad sobą, znajoma twarz majaczy przede mną.
Oddech się urwał lecz czuć jeszcze tętno
Serce pompuje krew choć dawno już pękło.   
Ostania myśl i ostatnie słowa:
„To ja konam...” – i świat zaszlochał.

[huth]

No tak od połowy jest już dobrze, początek typowa wesoła twórczość, którą najlepiej wyrażają jakże głębokie "bezduszne ciała"

Wysłane przez tapatalk

[Gragon]

huth - dzięki za ocenę, sam nie wiedziałem co o nim myśleć.

"Bramy serca"

Boję się otworzyć bramy serca
Choć wiem, że to może być
Ostatnia szansa na odnalezienie szczęścia.
Nic nie poradzę, że jestem nieśmiały
Chcę porozmawiać, ale czuję się taki mały.
Słowa kłębią się w mojej głowie
Nie uwierzysz w to bo,
Przy tobie zatrzymuję słowa w sobie.
Boję się otworzyć bramy serca
Bo wiele razy dźgały
Mnie tam czyjeś szyderstwa.
I choć jesteś taka piękna
To zmarnuję szansę...
Na odniesienie swojego zwycięstwa.
Boję się otworzyć bramy serca
Bo nie wiem czy znajdę tam
Choć trochę wolnego miejsca.
Wszystko to co tam kiedyś było
Uciekło gdzieś i nie wiem...
Czy naprawdę we mnie żyło.