Tak przeglądając save do usunięcia okopałem też save z naszej kampanii i doszedłem do wniosku, że jakoś tak brakuje ostatecznego podsumowania tej rozgrywki która dobiegła końca. Tak więc umieszczam tutaj swoją próbę podsumowania dziejów tej rozgrywki i będę się starał codziennie uzupełniać to podsumowanie o nowe państwo aż opiszę wszystkich graczy. Mam nadzieję, że uda mi się to zrobić w sposób obiektywny. Jak się kto dopatrzy błędów i literówek to śmiało pisać.
Mapa na zakończenie rozgrywki:
http://www.eu4replay.com/?file=mp_Italy1742_03_14.eu4.trimArcyksięstwo Austrii - Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego - Królestwo Austrii- Panujący władca: Król Albrecht VII von Habsburg (3:5:2)
- Następca tronu: Karl von Habsburg (4:1:4)
- Wiara: Katolicka
- Technologie:
Z "Księgi Królów Świata", Rozdział I: Królestwo Austrii;
Rządzący Austrią Habsburgowie będąc jednocześnie w posiadaniu Korony Cesarskiej znajdowali się w doskonałej sytuacji do poszerzania swoich wpływów. Mając przed sobą perspektywę nieuchronnej konfrontacji z Walezjuszami zdobycie Bawarii i Węgier nie było wystarczającymi dokonaniami by zaspokoić rosnący apetyt Habsburgów. Wiedząc, że samotnie mogą nie być w stanie przeciwstawić się armiom Francji, która rościła sobie prawa do zachodnich ziem Cesarstwa, Habsburgowie związali się z rodem Hohenzollernów, którzy na początku tej współpracy nie byli jeszcze znaczącą siłą w Europie. Włodarze Austrii potrafili też zręcznie wykorzystać prezent jaki przypadkowo wręczyli w ich ręce Walezjusze, skutecznie zrażając do siebie i swojej dyplomacji Króla Włoch krótko po zakończeniu przewrotu, który w samej Austrii i Cesarstwie przeszedł bez echa. Wiedząc co zaoferować ambitnym Włochom Habsburgowie pozyskali nowego sojusznika. To właśnie w okresie tego "trójprzymierza" odniesione zostały największe austryjackie zwycięstwa nad Francją i Walezjuszami w wyniku których Ci ostatni utracili prawie wszystkie swoje ziemie we Włoszech, wpływy w Szwajcarii a nawet na pewien okres część swoich własnych ziem w sercu Francji. Niestety przerost ambicji okazał się największym wrogiem austryjackich Cesarzy. Pierwsze znamiona załamania się ich potęgi ukazały się podczas konfliktów z Hohenzollernami, które ku nieszczęściu Habsburgów miały się powtarzać. Mimo początkowych sukcesów militarnych konflikt ten zaowocował jedynie utratą korony Cesarskiej, opuszczeniem cesarstwa oraz utratą części Bawarii i Wirtenbergii. Próby powstrzymania eskalacji konfliktu, które był podejmowane przez zachowujących neutralność królów Włoch przyniosły wprawdzie pozytywne efekty jednak był one krótkotrwałe. Hohenzollernom i Habsburgom udało się jeszcze sprzymierzyć kilkukrotnie w wojnie przeciwko Francji i odnieść kilka zwycięstw jednak ostatecznie sojusz się rozpadł. Dalsza dyplomacja już Królów Austrii nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Hiszpanie byli nieprzewidywalni i zmieniali sojusze jak rękawiczki. Rzeczpospolita zawodziła nieudolnością podejmowania szybkich decyzji oraz wykorzystania swoich wojsk a częste zmiany na tronie Polskim i interwencje Rosji czyniły z Rzeczpospolitej coraz mniej wiarygodnego sąsiada. Jednocześnie pogarszały się relacje z Włochami, które wciąż zainteresowane jednoczeniem Lombardów nie były zainteresowane kolejnymi wyniszczającymi konfliktami z nowym Cesarzem Rzymskim, z którym Królestwo Włoch nie miało zatargów. Kres przymierza z Włochami przypieczętowała nowa polityka zagraniczna Austrii, która coraz bardziej wiązała się z Francją szukając okazji do zemsty na Hohenzollernach. Jak się okazało w ostatecznym rozrachunku mimo kilku okazji Habsburgom nie udało się zemścić a za splądrowanie Włoch podczas jednej z ostatnich wojen Habsburgowie zapłacili utratą Treviso i Friuli. Chcąc krótko podsumować osiągnięcia tego kraju na przestrzeni wieków należy z pewnością zwrócić uwagę na to iż jeszcze do początków XVII wieku Habsburgowie mieli duży wpływ na kształtowanie się granic centralnej i zachodniej europy znajdując się u szczytu swojej potęgi. Jednak jak miało się okazać w późniejszych latach wpływy te zostały źle ukierunkowane i zmarnowane. Skupieni na próbach przywrócenia utraconej chwały królowie Austrii pogarszali sytuację swojego kraju brnąc w konflikty, które za każdym razem kosztowały ich utratę ziem. Choć królestwo Austrii przetrwało okres wojen, udało się mu zachować część zdobyczy jak Węgry, większość Szwajcarii i fragment Czech a ród Habsburgów zdobył koronę Niemiecką i ostatecznie koronę Cesarską, nie może umknąć uwadze fakt iż w wyniku złej polityki zagranicznej stracone zostały północne Czechy, Bawaria, Tyrol, północne wybrzeże zatoki weneckiej oraz korona Cesarska, która znalazła się w rękach zjednoczonych Niemiec. Choć niewątpliwie Habsburgowie powiększyli swoje posiadłości w stosunku do pierwotnego stanu, historia będzie ich pamiętać jako ród, który poprzez spory między Austryjacką gałęzią rodu a Niemiecką, przegrał swoją szansę na wielkość w Erze Podbojów.Królestwo Francji- Panujący władca: Król Henri VI de Trastámara (0:1:4)
- Następca tronu: Henri de Trastámara (3:2:4)
- Wiara: Katolicka
- Technologie:
Z "Księgi Królów Świata", Rozdział V: Królestwo Francji;
Znajdująca się pod rządami rodu Walezjuszy Francja znajdowała się w ostatniej fazie jednoczenia gdy nadeszła Era Podbojów. Będąc na półmetku władcy tego kraju dość szybko umocnili swoją pozycję w rejonie by niewiele później rozpocząć swoją ekspansję. Dzięki swojej doskonale przygotowanej armii i dobrym jej wykorzystaniu Walezjusze szybko poszerzyli terytoria Francji o obszar Dwóch Sycylii, większość Aragonii oraz obrzeżne prowincje Cesarstwa Rzymskiego szybko urastając do pozycji hegemona zachodniej Europy. Jednak nadmiar potęgi połączony z nieugiętą w dążeniu do swoich celów polityką Walezjuszy doprowadziły do powstania przeszkody na drodze Francuzów do wielkości. Ekspansja w rejony, którymi zainteresowani byli sąsiedzi Francji stanowiły czynnik zdecydowanie utrudniający dyplomację. Pierwszym poważniejszym niepowodzeniem na polu dyplomacji było przejście nowo powstałego Królestwa Włoch do obozu Habsburgów. Walezjuszom nie udało się utrzymać pod swoimi skrzydłami Włochów, którzy nie chcieli zadowolić się rolą otoczonego przez Francję protektoratu. Odrzucenie zwierzchnictwa przez Włochów i próba ekspansji kosztem Szwajcarii będącej protektoratem Francji doprowadziła do krótkiej i zwycięskiej wojny z Królestwem Włoch w wyniku której zmuszone było zwrócić zdobyte od Szwajcarów ziemie. Konflikt ten miał na dobre przekreślić szansę sojuszu między tymi krajami. Z niechętną królom Francji Hiszpanią na południu, nie zainteresowaną konfliktami na starym kontynencie Wielką Brytanią oraz izolującymi się Niderlandami na północnym wschodzie Walezjusze nie mieli okazji znaleźć trwałego sojusznika. Granicząc na wschodzie z "Obozem Habsburgów", w którego skład wchodziła Austria, Brandenburgia oraz Włochy, Francja przygotowywała się do nadciągającej wojny. Ostatecznie doszło do wielu konfliktów między tymi stronami, do których nieraz okazjonalnie dołączały inne państwa i nie zawsze po tej samej stronie jak przykładowo Hiszpania. Pierwsze konflikty był wojnami na wyniszczenie, które ostatecznie nie przynosiły wielkich zmian na mapach politycznych. Przełom przyniósł dopiero XVII wiek. Warto wspomnieć, że to właśnie wtedy Walezjusze nie wykorzystali szansy na wczesne rozbicie "Trójprzymierza" gdy relacje między Habsburgami, Hohenzollernami i włoskimi dynastiami Naro i Borghese wchodziły w dość skomplikowane stadium. Brak ingerencji pozwolił sojuszowi zachodniemu się odbudować i rozpocząć kilka udanych wojen, w których wyniku Francja utraciła znaczną część Aragonii i Neapol. Te niepowodzenia doprowadziły do upadku Walezjuszy a władzę we Francji przejął ród de Trastámara. Nie godząc się na uderzanie interesy Francji również rozpętali kilka długich i krwawych wojen zdobywając chociażby zachodnie prowincje Niderlandów czy też sporą kolonię w Afryce. Wcześniej jednak utracili kolejne ziemie we Włoszech i Cesarstwie. Przeciągając na swoją stronę Hiszpanię a w późniejszych latach po rozpadzie Trójprzymierza nawet Austrię, Francuskie i sprzymierzone wojska raz po raz wkraczały do Cesarstwa Rzymskiego i Królestwa Włoch zostawiając za sobą krew i pożogę i raz po raz były odpychane. Wcześniejsza ekspansja kosztem Niderlandów zemściła się na Francji, która zyskała kolejnego wroga pragnącego odzyskać swoje ziemie. Wśród wrogów Francji przewijały się różne państwa zainteresowane zachowaniem ówczesnego rozkładu sił bądź szukające okazji do ekspansji na ich sojusznikach jak chociażby coraz bardziej naciskana przez sąsiadów Rzeczpospolita. Ostatecznie Królestwo Francji musiało rozstać się z częścią kolonii w Afryce oraz zwrócić wszystkie ziemie odebrane Niderlandom. Królowie z dynastii de Trastámara jeszcze przed końcem Ery Podbojów podjęli ostatnią próbę odzyskania pozycji Francji na zachodzie. W wielkiej wojnie, która objęła całą Europę, wojska francuskie oraz sojusznicze odniosły wiele zwycięstw, które jednak były niewystarczające by ostatecznie rozstrzygnąć wojnę na korzyść którejkolwiek ze stron. Król Henri VI de Trastámara pojednał się z Cesarzem Rzymskim rezygnując z roszczeń na terenie Cesarstwa oraz zobowiązał się wypłacić w złocie odszkodowanie Królestwu Włoch, na którego terenie trwała najkrwawsza i najbrutalniejsza ofensywa. Po niepowodzeniach w Europie, Francja zwróciła się w stronę Indii zdobywając tam nowe terytoria. Choć Królestwo Francji w ostatecznym rozrachunku straciło większość ze swoich zdobyczy w rejonie oraz status hegemona, w późniejszym okresie sąsiadom tego kraju nie udało się bardziej obniżyć ich wpływów w rejonie. Mimo, że Królowie Francuscy przegrali znaczną część konfliktów w rejonie i nie są popularni wśród sąsiadów, to żaden z nich nie jest w stanie zignorować bogatego skarbca i znakomitej armii Francuskiej, która wielokrotnie w bitwach o równej liczebności zdobywała sobie sławę niepokonanej. Francji więc zdecydowanie udało się zachować potęgę gospodarczą i militarną chociaż nie jest już w stanie dyktować sąsiadom swoich warunków jak niegdyś co w porównaniu z Austrią nie jest tak drastycznym spadkiem pozycji. Chociaż Walezjusze jako ród rozpoczynający pasmo nieszczęść i ostatecznie wygasły (przynajmniej w linii Królów Francji) mogą całkiem słusznie uznawać się za przegranych, to władcy z rodu de Trastámara wyszli z opresji obronną ręką zdecydowanie wyznaczając granicę akceptowalnej przez nich porażki w drodze do Wielkości.Królestwo Burgundii - Republika Zjednoczonych Prowincji- Panujący władca: Willem III (1:5:6)
- Następca tronu: Brak
- Wiara: Katolicka
- Technologie:
Z "Księgi Królów Świata", Rozdział VI: Republika Niderlandów;
Choć ostatecznie nie jest monarchią to z takowej się wywodzi zdobywając w ten sposób prawo do pojawienia się na tej liście. Królestwo Burgundii stosunkowo wcześnie ułożyło się z Francja skupiając się na poszerzaniu swoich wpływów w północno-zachodniej części cesarstwa. Wprowadzanie do swych granic coraz większej liczby holendrów przyśpieszyło upadek i tak już chwiejnej monarchii burgundzkiej. Ostatecznie na początku XVI wieku Królestwo Burgundii przekształciło się w Republikę Niderlandzką zrzekając się swoich ziem na południu na rzecz Francji. Bazując na polityce neutralności Niderlandy unikały większych konfliktów w Europie a gdy ziemie Hesji został im odebrane przez Habsburgów, kolejni przywódcy tego kraju stracili zainteresowanie ziemiami w Europie skupiając się na kolonizacji i podboju zachodniej oraz południowej Afryki. Niderlandy w swoich granicach po odcięciu się od konfliktów przetrwały ponad 100 lat. Ostatecznie jednak zostały zmuszone do ponownego zainteresowania się Europą. Szalejące wojny ciągnące się od prawie dwóch wieków ostatecznie zawadziły o Niderlandy pozbawiając republikę części ziem zachodnich na korzyść Francji.. Wtedy właśnie wraz z nowo wybranym przywódcą Republika ostatecznie dołączyła do anty-francuskiej koalicji. Decyzja okazała się być słuszną gdyż doprowadziła do szybkiego odzyskania utraconych ziem. Patrząc z perspektywy czasu ciężko oszacować to jak Republika poradziła sobie przez ten krwawy okres. Nie można oprzeć się wrażeniu iż mimo pokaźnych ziem w Afryce i relatywnego spokoju wewnątrz kraju (nie licząc wojny religijnej) to w Holendrach drzemał znacznie większy potencjał, który mógł wiele zmienić w Europie. Pozostaje jednak faktem iż Niderlandom skutecznie udało się obronić swoje granice oraz na dobrą sprawę kontrolować połowę Afryki. W ogólnym rozrachunku Niderlandy mogą się uważać za zwycięzców choć z niewykorzystanym potencjałem.Republika Wenecka - Królestwo Włoch- Panujący władca: Rada Regencyjna (1:3:1)
- Następca tronu: Alexander Borghese (6:5:6)
- Wiara: Katolicka
- Technologie:
Z "Księgi Królów Świata", Rozdział X: Królestwo Włoch;
Znajdująca się w ciężkim położeniu geo-politycznym Republika kilkoma śmiałymi posunięciami zwiększyła swoje wpływy we Włoszech stając się jednak protektoratem Królestwa Francji. Niestety nad Wenecją zawisła groźba zagłady gdy ta, przez lekkomyślne ruchy rządzących straciła większość terytoriów zamorskich jak i ziem bliskich samej Wenecji. To wtedy właśnie szlachetne rody zamieszkujące obszar Republiki postanowiły działać. W wyniku tych działań w Wenecji doszło do przewrotu, który obalił Republikę i przywrócił monarchię. Nowym Królem został Nicollò I Naro, którego miano później zapamiętać z nowego kierunku dyplomacji oraz zapoczątkowania procesu jednoczenia Włoch. Mimo początkowych sukcesów przy jednoczeniu księstewek włoskich, nowo ustanowiona monarchia wciąż stała przed poważnym problemem. Usytuowana między rywalizującymi ze sobą Walezjuszami i Habsburgami wcześniej czy później musiało stanąć po jednej ze stron a obie strony kusiły obietnicami. Ostatecznie jednak, mimo początkowych chęci Królestwo Włoch odchodziło coraz dalej od swojego dotychczasowego protektora, Królestwa Francji. Jeśli ktoś miałby się pokusić o szukanie bezpośrednich przyczyn z pewnością można całkiem słusznie założyć iż znaczący wpływ miała francuska polityka podbojów i pustych obietnic. Podczas gdy Walezjusze zapewniali dynastię Naro o przyjaźni i chęci współpracy, jednocześnie poszerzali swoje wpływy w południowych Włoszech zazdrośnie strzegąc również swoich wpływów w Szwajcarii. Odrzucając wszystkie propozycje układów, odcinając większość dróg ekspansji Włochom i oferując w zamian nie poparte niczym obietnice ziem w Austrii i Grecji Francuzi sami oddali potencjalnego sojusznika Habsburgom. Szalę goryczy przelała Francuska interwencja w konflikt Włosko-Szwajcarski, w wyniku której Włochy straciły zdobyte w tej wojnie ziemie. Sojusz z Habsburgami dynastia Naro okupiła krwawymi wojnami, których żniwa, po wygaśnięciu dynastii Naro w wyniku zarazy, miała zebrać nowa dynastia Borghese z królem Alessandre I jako pierwszym jej przedstawicielem na tronie. Królowie tej dynastii jak okazało się z biegiem lat byli kontynuatorami dzieła Nicollò I. Ich działania dyplomatyczne na arenie międzynarodowej doprowadziły do udziału Włoch w kolejnych krwawych wojnach stając wiernie po stronie Austrii i jak się okazało, wiele lat później Walezjusze mieli pożałować rozwodu z Królestwem Włoch. W skutek wielu wojen Francja utraciła wszystkie swoje ziemie w południowych Włoszech w ostatecznym rozrachunku zachowując jedynie Korsykę. To właśnie wtedy wraz z pogarszaniem się relacji między Habsburgami a Hohenzollernami otworzyła się furtka do ostatniego aktu zjednoczenia Włoch. Nie chcąc się opowiadać po żadnej ze stron konfliktu Włochy obarczane były winą przez Cesarza Rzymskiego za wszystkie jego niepowodzenia w próbach powstrzymania Brandenburgii przed zwiększeniem swoich wpływów co ostatecznie doprowadziło do rozpadu Cesarstwa i załamania potęgi Austrii o czym więcej jest napisane w odpowiednim rozdziale. Doprowadziło to również do rozpadu sojuszu Włosko-Austryjackiego i związania się dynastii Borghese z rosnącymi w siłę Hohenzollernami. Po raz kolejny w wyniku tego sojuszu znaczna część kraju została splądrowana i wielu Włochów zginęło w nie swoich wojnach. Ostatecznie jednak Królestwo Włoch znajdowało Ratunek u innych monarchów, którzy sprzyjali zjednoczeniu. W pierwotnym założeniu na wielkim monumencie w Rzymie wyrzeźbiono herby Wielkiej Brytanii, Rosji, Polski, Imperium Osmańskiego, Austrii, Niemiec i Hiszpanii wraz z datami odsieczy. Jednak w późniejszych latach herb Hiszpanii został usunięty za dwukrotną zdradę. Ostatecznie rodowi Borghese udało się przywrócić Włochom prowincje Treviso i Friuli, które znajdowały się pod austryjacką okupacją zamykając w ten sposób rozdział zjednoczenia. Innym osiągniętym celem było zdobycie rozsądnych rozmiarów terenów Afryce północnej chociaż planowana od lat wyprawa do Indii nigdy nie doszła do skutku. Tym samym Królestwo Włoch utraciło szansę zdobycia wpływów kolonialnych. Realizując jednak swoją główną ambicję jaką było zjednoczenie Królestwa Włoch i zapewnienie mu suwerenności, Królowie z dynastii Naro jak i ich następcy z dynastii Borghese mogą śmiało zaliczać się do grona zwycięzców tej krwawej epoki.
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: [Kampania EU IV]Podsumowanie Kampanii (Przeczytany 1520 razy)